ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Χριστόδουλος

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Κίμων Χλαπανίδης, Άγρας 9, Αθήνα γράφει:

«Με την εκλογή τού από Δημητριάδος και Αλμυρού νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και
πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου ­ ύστερα από πολλές δεκαετίες ­ η ελληνική Εκκλησία
απέκτησε αρχηγόν αυτής τον πρώτον μεταξύ αρίστων συνυποψηφίων, τον οποίον
ολόκληρον το χριστεπώνυμον πλήρωμα ένθερμα απεδέχθη όπου και αν ευρίσκετο.

Αρχές Μαρτίου 1981 με πρόσκληση του δημάρχου Αλμυρού μετέβην εκεί όπου ο τότε
Πρωθυπουργός θα έθετε τον θεμέλιο λίθο ενός από τα μεγαλύτερα εργοστάσια της
χώρας, του οποίου τον αγιασμό έκανε ο ως άνω επιχώριος Μητροπολίτης. Θέλησα να
ασπασθώ την δεξιάν του. Οπότε εκείνος μού είπε ότι με ξέρει καλά ακολουθώντας
από πρωτοετής την ηγεσία των παμφοιτητικών αγώνων εις τα μεγάλα συλλαλητήρια
1954-1959. Γεγονός ακριβώς που αποτελεί μέγα εθνικό τίτλο, που τον γιγάντωσε
ηθικά, πνευματικά, αγωνιστικά, εκκλησιαστικά. Του προσέθεσα ότι τυγχάνω
εκπρόσωπος της επιτροπής αγώνος για την επανίδρυση της Διαλαμψάσης Αρχαίας
Επισκοπής Φαρσάλων. Του εζήτησα συμπαράσταση. Και μου απαντά, όταν έλθει η ώρα!

Ήδη, ήλθε η ώρα του Θεού για την επίλυση όλων των εκκρεμών θεμάτων, για το
ξαναζωντάνεμα της ιεράς αποστολής της Εκκλησίας, για να προχωρήσει εν συνεχεία
προς την Ευρώπη, εις την πραγμάτωση τού από αιώνων έργου της, που ο ιδρυτής
της Απόστολος των Εθνών Παύλος από του καθαγιασμένου Ιερού Βήματος, χώρου της
Αρχαίας Εκκλησίας του Δήμου, ευλογεί!

Προσευχόμεθα γι’ αυτόν εις τον καλόν και δύσκολον αγώνα που ανέλαβε για να
ξαναγίνει ζωντανή η κοινότης των χριστιανών εις την μικρή ενορία για τον
δυναμικό πόλο στην καθημερινότητα, την σκληρή βιοπάλη και την χορήγηση του
πνευματικού επιουσίου λόγου. Άξιος και πολυχρόνιος!».

Ο Δ. Βισβάρδης, Ι. Κολώνια 12, Ζάκυνθος, γράφει: «Γράψατε για τον κοινοτάρχη
που απαγόρευσε την κυκλοφορία των Αλβανών εργατών τις νυκτερινές ώρες. Καλά
του τα ‘πατε! Αυτό ο κύριος δεν γνωρίζει καθόλου την ιστορία μας. Ο λαός μας
ήταν και είναι μια ζωή μετανάστης. Οι λέξεις ρατσισμός και ξενοφοβία είναι
λέξεις άγνωστες στο λεξιλόγιο των Ελλήνων, λαού κατ’ εξοχήν ειρηνικού και
φιλόξενου. Δίκαια λοιπόν χαρακτηρίζετε τον κύριο αυτόν “επικίνδυνο”. Μήπως
όμως και η αμέλεια του κράτους μας για τους ακρίτες μας είναι εξίσου
επικίνδυνη; Μήπως η ανασφάλεια που αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι είναι ό,τι
χειρότερο υπάρχει στη δύσκολη, έτσι και αλλιώς, ζωή τους;

Αυτοί οι άνθρωποι υποφέρουν. Κινδυνεύουν καθημερινά. Δεν μπορούν να
κυκλοφορήσουν τα βράδια χωρίς να είναι οπλισμένοι. Δεν μπορούν να πάνε στα
χωράφια τους. Φοβούνται σοβαρά για τη ζωή τους. Αυτούς τους φόβους και τις
ανησυχίες τις εκφράζω στηριζόμενος στις προσωπικές μου εμπειρίες, ζώντας για
ένα περίπου μήνα σε ένα χωριό της Φλώρινας. Εκεί γνώρισα τι σημαίνει να ζεις
σε ακριτική περιοχή. Εκεί κατάλαβα τι σημαίνει φόβος, ανασφάλεια, κίνδυνος,
απουσία του κράτους. Ας μην ξεχνάμε και τους ήρωες κατοίκους των συνόρων μας.
Ίσως χωρίς αυτούς να μην υπήρχε Ελλάδα».