ΜΑΤΙΕΣ Ο ύποπτος

ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ Τετάρτη, το πρωί, την ώρα που διάβαζα τις αθλητικές εφημερίδες,
πήρα στο σπίτι μου το εξής fax: «Λευτέρη μου, και πάλι με τη νίκη της ΑΕΚάρας
μας! Ο Αντώνης σου, θύρα 21, Αθήνα». Το κείμενο ήταν γραμμένο με το χέρι. Το
χέρι του Αντώνη Σαμαράκη. Του τηλεφώνησα αμέσως: «Έγινες και φίλαθλος,
ξαφνικά; Και οπαδός της ΑΕΚ; Και ορίτζιναλ, μάλιστα;» Γέλασε ανοιχτόκαρδα,
όπως πάντα. Είπε: «Παρακολούθησα, χθες το βράδυ, στην τηλεόραση, τον αγώνα της
ΑΕΚ με την Μπένετον, στο μπάσκετ. Και ενθουσιάστηκα με τον θρίαμβο της
ελληνικής ομάδας! Και ξέροντας πως είσαι ΑΕΚτζής από κούνια, σου έστειλα το
fax. Σαν συγχαρητήριο τηλεγράφημα. Και σαν ευχή. Όπως τότε, που σου τηλεφώνησα
στο Γκρατς και σου ευχήθηκα νίκη της ΑΕΚ επί της Στουρμ…».

Τότε, οι ευχές του Αντώνη είχαν πιάσει. Αλλά τώρα… Ας είναι. Στο θέμα μου.
Που είναι ο Σαμαράκης. Τον οποίο εκτιμώ και αγαπώ πολύ. Για κάμποσους λόγους.
Ο πρώτος: είναι 79 χρόνων και δεν έχει βάλει νερό στο κρασί του. Δεν έχει
συμβιβαστεί. Ο δεύτερος: εξακολουθεί να είναι νέος. Σε ιδέες, σε πρωτοβουλίες.
Και μαχητικός. Και απρόβλεπτος. Ο τρίτος: δεν χαρίζεται στους κρατούντες, όσο
φίλοι του και να ‘ναι. Ούτε τους κολακεύει. Αντίθετα, τους «τα χώνει», όταν
πρέπει. Χωρίς να λογαριάζει τίποτα. Ο τέταρτος: αγαπάει τα παιδιά. Τους νέους.
Ο πέμπτος: δεν παριστάνει τον «κάποιον», επειδή είναι διάσημος συγγραφέας.
Είναι απλός. Προσιτός. Ανθρώπινος. Κι άλλα πολλά.

Διάβασα μια συνέντευξή του στο περιοδικό «Symbol», τις μέρες του Πάσχα. Και
την… καταβρήκα! (Στο ίδιος τεύχος υπάρχει και συνέντευξη της φίλης μου
Ντόρας Γιαννακοπούλου. Που τα βιβλία της πουλιούνται σε εκατοντάδες χιλιάδες
αντίτυπα! Αλλά οι κριτικοί τα αγνοούν επιδεικτικά. Λες και είναι έγκλημα το να
είσαι συγγραφέας που τον προτιμά το κοινό!). Γιατί και πάλι, ο Αντώνης δεν
χαϊδεύει. Επιτίθεται. Λέει αίφνης: «Στην Ελλάδα έχουμε 1 εκατ. ανέργους. Ένας
στους δύο νέους, που μάλιστα έχουν τελειώσει ανώτερες και ανώτατες σπουδές,
είναι άνεργος! Αν η κρίση με την Τουρκία είναι εθνικό θέμα, κατ’ εξοχήν εθνικό
θέμα είναι το κοινωνικό…».

Και παρακάτω: «… Ο Χριστός ήταν ο αναρχοαυτόνομος της εποχής του. Ο συνήθης
ύποπτος. Και σήμερα αν κυκλοφορούσε, θα τον πιάνανε τα όργανα της τάξης…».
Και ύστερα: «… Οι πραγματικοί ηγέτες δεν είναι αυτοί που τους βλέπουμε στις
τηλεοράσεις και διαβάζουμε στα περιοδικά και τις εφημερίδες και τα εκτελεστικά
γραφεία. Είναι οι έμποροι ναρκωτικών και όπλων κι από κοντά όλοι οι άλλοι.
Εκείνοι που έχουν την ισχύ του χρήματος, του μεγάλου κεφαλαίου. Κι όσο για τον
Χριστό, τον φαντάζομαι σαν ένα παλικάρι, που πήγε να γλεντήσει σ’ έναν γάμο,
όπως γλεντάνε στη Δραπετσώνα. Κι ήπιε και δυο ποτήρια κι ήρθε στο κέφι. Και
τελείωσε το κρασί. Κι είπε στους καλεσμένους: “Μη σκάτε, θα σας φτιάξω εγώ.
Στην υγειά μας…”». Στην υγειά σου Αντώνη…