ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η παράσταση…

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες . Η Βάνα Αργύρη, Ιστιαίας 17, Α. Ιλίσια, γράφει:

«Ήταν ένα ηλιόλουστο, ανοιξιάτικο πρωινό Σαββάτου, απ’ αυτά που ξυπνάνε τις
αισθήσεις σου, σε γεμίζουν συναισθήματα αισιοδοξίας και σε απεγκλωβίζουν από
τη μιζέρια της καθημερινότητας. Οι πόρτες ορθάνοιχτες για να μπαίνει μέσα η
άνοιξη και ν’ ανοίγει και τις πόρτες της καρδιάς. Ξαφνικά, ακούγονται φωνές
και τρέχω στο μπαλκόνι. Στο πεζοδρόμιο απέναντι, ένας συνάνθρωπός μας πεσμένος
ανάσκελα χτυπούσε το κεφάλι του και έβγαζε αφρούς από το στόμα του. Τρέχουμε
με τον άντρα μου και βρισκόμαστε κοντά του, όχι μόνο εμείς αλλά κι άλλες τρεις
νοικοκυρές. Του κρατάμε το κεφάλι για να μην το κτυπά κάτω. Μερικά λεπτά
αργότερα συνέρχεται και πίνει λίγο από το νερό που του προσφέραμε.

Μας λέει την ιστορία του. Ήταν από τα Μουδανιά Χαλκιδικής, είχε το φάκελό του
στο Λαϊκό και ήρθε για κάτι εξετάσεις. Οι εξετάσεις τελείωσαν και θα του
έστελναν τα αποτελέσματα υπηρεσιακά. Αυτός έπρεπε να φύγει. Υπολόγιζε σ’ έναν
ξάδερφό του, εδώ στα Ιλίσια, για δύο μέρες που θα έμενε, αλλά αυτός είχε
αλλάξει σπίτι και έτσι ο “καλός άνθρωπος” ζήτησε δουλειά για δυο μέρες σε
οικοδομή, για να εξοικονομήσει τα ναύλα του. Τους είπε ότι είναι επιληπτικός
κι εκείνοι τον έδιωξαν. Πήρε το δρόμο απελπισμένος, ώσπου τον πρόλαβε η
επιληψία. Του είπαμε να του δώσουμε χρήματα να φύγει, να πάει στο σπίτι του
στη Χαλκιδική. Έβαλε τα κλάματα από τη συγκίνηση. Του είπαμε να μην έχει
πρόβλημα και μας ψιθύρισε σιγά σιγά δακρυσμένος «είναι ντροπή, είναι ντροπή»,
καθώς του δίναμε ένα σεβαστό ποσό για τα ναύλα του και το φαγητό του.

Δεν πήγε ποτέ όμως στα Μουδανιά, απ’ ό,τι διαπιστώνω από την επιστολή του κ.
Κουμουνδούρου που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 24/2/98, στην ίδια στήλη.
Προτίμησε να συνεχίσει να δίνει την παράστασή του στους αθηναϊκούς δρόμους,
στην υγειά των κορόιδων. Ντροπή είναι πραγματικά για εκείνον τον άγνωστο που
εκμεταλλεύεται τα συναισθήματά μας και μας κάνει να κλειστούμε στα
«οικογενειακά» μας μπαλκόνια και να μη χαμηλώνουμε, από δυσπιστία. Προσωπικά,
θα αντισταθώ με όλες μου τις δυνάμεις σ’ αυτά τα φαινόμενα, γιατί θέλω να
αισθάνομαι αυτά τα ανοιξιάτικα πρωινά και να μη βάλω την ψυχή μου σ’ έναν
ατέλειωτο χειμώνα δυσπιστίας και μιζέριας. Και αν με εκμεταλλευτούν ξανά “το
κρίμα στο λαιμό τους”. Θα μου στερήσουν κάποια υλικά αγαθά, όχι όμως την
άνοιξη της ψυχής μου».

Ο Θεόδ. Μωυσιάδης, 215 Ashby Road Upper Darby ΡΑ 19082 USA,
γράφει: «Ζω στην Αμερική από το ’81. Εδώ που κατοικώ, με την Αμερικανίδα
γυναίκα μου και τη 5χρονη κόρη μου, δημιουργήσαμε ένα ελληνικό σχολείο, όπου
προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά μας την ελληνική γλώσσα. Γι’ αυτό
δημιουργήσαμε μια βιβλιοθήκη. Παρακαλούμε, όποιος μπορεί, ας μας στείλει
βιβλία και οπτικοακουστικά συστήματα για την εκμάθηση της γλώσσας, στη
διεύθυνσή μου».