ΑΥΤΟΙ

… άτομα, τα παραγωγικά ­ και τα πλέον φορολογούμενα ­ εγκαταλείπουν το
κράτος τους όταν παραγίνεται φορτικό. Απολαμβάνουν κάτω από άλλους ουρανούς
τους καρπούς της οξυδέρκειας ή του μόχθου τους. Από τη Γαλλία, όπου η εφορία
είναι ιδιαίτερα σκληρή, χιλιάδες πολίτες ανωτέρων εισοδημάτων φυγαδεύουν κέρδη
και ολόκληρες περιουσίες στο εξωτερικό ή εγκαθίστανται και οι ίδιοι έξω,
προσφέροντας στην ξένη το μυαλό, τα χέρια τους, φόρους, ακόμη και θέσεις
εργασίας. Πολλούς ελκύει η Αγγλία: Μόνο στο Λονδίνο, ζουν 100.000 Γάλλοι,
επωφελούμενοι των εκεί ευνοϊκών ρυθμίσεων για τη φορολόγηση κερδών και μετοχών.

… είναι ο παράδεισος του μικρομετόχου. Ο φόρος επί των μερισμάτων είναι ο
χαμηλότερος στην Ευρώπη. Παράδεισος και για τα επιχειρηματικά πνεύματα: Ο
φόρος κύκλου εργασιών παραμένει χαμηλός και ευνοείται έτσι η επέκταση των
επιχειρήσεων. Βολική για τους φορολογούμενους είναι και η Ελβετία. Και υπήνεμο
λιμάνι για τον καταθέτη. Όσο για το τραπεζικό της απόρρητο, αντέχει ακόμη. Το
40% των Γάλλων φοροφυγάδων ζει σήμερα στις όχθες της λίμνης Λεμάν. Πλάι στους
μπίζνεσμεν, αναρίθμητοι καλλιτέχνες, αθλητές και επιστήμονες ανακαλύπτουν τη
χαρά να ξεγλιστράς από τα νύχια της εφορίας. Ασυνείδητοι; Ριψάσπιδες; «Το θέμα
είναι ότι πρόκειται για τις πιο ζωντανές δυνάμεις, για τα πιο δημιουργικά
στοιχεία της χώρας μας», γράφει το «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», που παραθέτει τα
σχετικά στοιχεία. Και δεν μπορεί βέβαια η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ζοσπέν να
ελαφρύνει τα φορολογικά βάρη τους: θα υφίστατο άγρια κριτική. Μόνη ελπίδα, το
ευρώ: Θα επιφέρει σταδιακά εξομοίωση των φορολογικών συστημάτων. Ίσως μερικοί,
τότε, να επιστρέψουν…

… και χειρότερη διαρροή, των εγκεφάλων. Την επισημαίνει σε αναλυτικό
ρεπορτάζ της η «Λιμπερασιόν». Περίπου 5.000 νέοι επιστήμονες εγκατέλειψαν
τελευταία τη Γαλλία για την Αμερική. Χιλιάδες άλλοι αναχώρησαν στην Αγγλία και
Γερμανία. «Φεύγουν οι καλύτεροι», γράφει η εφημερίδα. Οι αριστούχοι. Στη χώρα
τους δεν βρίσκουν όχι μισθό της προκοπής αλλά ούτε καν δουλειά, στοιχειωδώς.
Χρόνια και χρόνια, σπούδαζαν με τους φόρους του λαού, που συντηρεί τη δημόσια
εκπαίδευση. Τώρα δίνουν τα φώτα τους αλλού. Γιατί; Διότι η «δίαιτα» που οι
κυβερνήσεις έχουν επιβάλει στα πανεπιστήμια ψαλίδισε και τις θέσεις σε
εργαστήρια και σπουδαστήρια. Φαύλος κύκλος: χωρίς εργαστήρια η έρευνα δεν
προχωρεί ­ και χωρίς έρευνα οι ερευνητές και δόκτορες περιττεύουν.

… της Γαλλίας ­ και της Ευρώπης ­ είναι οι νέες επιστήμες και τεχνολογίες:
πληροφορική, βιογενετική, διάστημα. Τίποτα δεν κινείται. «Μέσα σε 15 χρόνια ­
λέει με πικρία ο Σερζ Πλαττάρ, επιστημονικός σύμβουλος της γαλλικής πρεσβείας
στην Ουάσινγκτον ­ στη Γαλλία ιδρύθηκαν 50 εταιρίες βιοτεχνολογίας. Μετά βίας
προσέλαβαν 1.500 άτομα. Στο ίδιο διάστημα, στις ΗΠΑ δημιουργήθηκαν 1.500
τέτοιες επιχειρήσεις και μαζί τους 150.000 νέες θέσεις εργασίας». Ατροφικά
στην έρευνα, τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια είναι και ξένα προς τον κόσμο της
επιχείρησης. Λειτουργούν θαρρείς περιτειχισμένα. Στην Αμερική, το πανεπιστήμιο
παίρνει συνεχώς παραγγελίες από εταιρίες και συνεργάζεται μ’ αυτές. «Τώρα
μάλιστα ­ λέει ο Ζάν Λεμάν, αντιπρόεδρος της εταιρίας Σαίν Γκομπαίν ­ είναι
συνηθισμένο στους κλάδους της υψηλής τεχνολογίας ν’ ανοίγουν επιχειρήσεις
ακόμα και οι καθηγητές, και να εκπαιδεύουν εκεί τους φοιτητές τους».