ΑΥΤΟΙ

… κατά της ανεργίας τέθηκε ήδη σε εφαρμογή και αναμένονται οι πρώτες
εκτιμήσεις. Η μεγαλύτερη δυσκολία, λέγεται, βρίσκεται στην απροθυμία των
ανέργων να ξαναγίνουν ενεργοί, απαρνούμενοι το «σίγουρο» που έχουν ­ την
κρατική πρόνοια. Η οποία, ασφαλώς, δεν γλύτωνε τον δικαιούχο από τη φτώχεια,
αλλά δεν ήταν και ασήμαντη, από τα χρόνια ακόμη της Θάτσερ και του Μέητζορ.
Ένα άνεργο ζεύγος με δύο παιδιά, με την ως τώρα νομοθεσία, έφτανε τις 300.000
δραχμές τον μήνα, έχοντας επί πλέον πληρωμένα νοίκι, παιδικό σταθμό και
περίθαλψη ­ διά βίου. Ήταν μιά ζωή ταπεινή, προβληματική, αλλά εφικτή. Μόνο
που ψυχολογικά ­ και οικονομικά ­ οι επιπτώσεις, κατά τον Μπλαίρ, ήταν
ολέθριες. Οι απολαυές του ανέργου δεν ήταν και πολύ κατώτερες από εκείνες των
χαμηλόμισθων εργαζόμενων. Εξ ου και η απροθυμία του να ξαναμπεί στην παραγωγή.
Γινόταν όλο και πιο άβουλος, μοιραίος.

… των νεαρών Άγγλων στην ανεργία και το 1/5 του συνολικού πληθυσμού σε
επίπεδα πενίας, ο Μπλαίρ δεν είχε και πολλές επιλογές. Η «νέα ιδέα» που τέθηκε
σε εφαρμογή από την 1/4 συνοψίζεται στο σύνθημα των Νέων Εργατικών «From
welfare to workfare»: από το κράτος προνοίας στο κράτος εργασίας. Πρακτικά,
αυτό σημαίνει την επιδότηση της εργασίας εις βάρος της επιδότησης της
ανεργίας. Το αδύνατο σκέλος είναι το δεύτερο ­ η μείωση της αρωγής από τα
ταμεία ανεργίας. Ο άνεργος που παρ’ όλα τα κίνητρα δεν θα καταφέρει να βρει
δουλειά θα απομείνει και άνεργος και φτωχότερος. Η εργασία, βέβαια, γίνεται
όντως «ελκυστικότερη» αλλά ­ κατά τους επικριτές ­ με τρόπο τεχνητό, με τη
βάναυση αλλαγή της αναλογίας μεταξύ επιδόματος και μισθού.

… όμως, ο υπουργός Οικονομικών του Μπλαίρ, πιστεύει ότι δεν υπάρχει άλλος
τρόπος. Διαβεβαιώνει τους ανέργους που ενδεχομένως θα παραμείνουν άνεργοι ότι
η μοίρα τους δεν θα επιδεινωθεί πολύ. «Αλλά πιστεύω ­ λέει ­ ότι το κράτος
προνοίας πρέπει να λειτουργεί με βάση μιά ηθική εργασίας, όχι ανεργίας». Ο
Μπλαίρ το διατύπωσε παρόμοια: «Πρέπει να περάσουμε από την κουλτούρα της
ανεργίας σε μιά κουλτούρα απασχόλησης». Οι άνεργοι που ίσως πίστευαν πως το
κράτος θα τους άφηνε ήσυχους στον φτωχικό τους «παράδεισο», πρέπει να
ανασκουμπωθούν. Ο νόμος είναι σαφής: Σε όλους τους μακροχρόνια ανέργους και
στους νέους 18-24 ετών θα έχουν προσφερθεί ως τα τέλη Οκτωβρίου τρεις
επιλογές: 1) κανονική δουλειά, με επιδότηση του εργοδότη – όχι όμως αναγκαία
δικής τους επιλογής, ή 2) κοινωνική υπηρεσία (α λα Ζοσπέν), ή 3) αμειβόμενη
επαγγελματική μαθητεία. Όποιος αρνηθεί, θα χάνει αυτομάτως το επίδομα ανεργίας.

… είναι ένα ακόμη από τα συνθήματα του Μπλαίρ: «Earn or learn». Κέρδισε ή
μάθε. Το μεγάλο πρόβλημα των ημερών μας, κατά τον Βρεταννό ηγέτη, είναι η
πτώση της αξίας της εργασίας παντού όπου δεν υπάρχει ειδίκευση. Διότι μπορεί
μεν η ανεργία στην Αγγλία να μειώθηκε από 12% το ’91 σε 6% εφέτος, αλλά η
μείωση αφορά κυρίως τους έχοντες ειδίκευση, και μάλιστα υψηλή. Ο ανειδίκευτος
βυθίζεται όλο και πιο βαθειά στο τέλμα της ισόβιας ανεργίας. Αλλά όλα, ως
φαίνεται, είναι θέμα ισορροπιών ­ και ψυχολογίας. Η μείωση των επιδομάτων
ανεργίας γεννά στον επιχειρηματία τον πειρασμό να ψαλιδίσει και αυτός τον
προσφερόμενο μισθό. Έπειτα, δεν έχει φανεί ακόμη αν οι άνεργοι που
ανασύρονται, κάπως απότομα, από το τέλμα τους θα δουν τα νέα μέτρα ως ευκαιρία
μάλλον παρά ως ένα ακόμη κατατρεγμό.