ΑΥΤΟΙ

… ενός λαού είναι πολύ κοντά στην εθνική ταυτότητα. Συχνά προϋπήρξε εκείνης,
χαράχθηκε πριν από τα σύνορα του κράτους όπου ανήκει. Ήταν λοιπόν ιστορική η
δέσμευση (23/3) των Πρώτων Ένδεκα της ΕΕ να το θυσιάσουν χάριν του ευρώ από
την 1/1/99. «Ιστορική» προβλέπεται και η σύνοδος κορυφής των Βρυξελλών την
Πέμπτη, για να επικυρωθεί ο όρκος ­ και να συμφωνηθούν οι νέες σιδηρές
ισοτιμίες. Σιδηρότατες: Για να προλάβουν δημοσιονομικες παρασπονδίες, οι 11,
δυό μέρες πριν δεσμευθούν, είχαν ήδη συμφωνήσει ­ στη σύνοδο υπουργών
Οικονομικών της Υόρκης (23/3) ­ σ’ ένα μηχανισμό «αστυνόμευσης» της ΟΝΕ.
Όποιος πλαγιοδρομεί θα ανακαλείται αμέσως στην τάξη.

… ξεκινούν από το μέγεθος του νέου μορφώματος. Όσο ευρύνεται γεωγραφικά το
πεδίο του ανταγωνισμού, λένε οι σκεπτικιστές, τόσο αυτός θα εντείνεται. Το
τοπίο θ’ αγριέψει και θα υπάρξουν τοπικές ασυμμετρίες: Μιά χώρα θα καταλήξει
να παράγει κυρίως ΙΧ, μιά άλλη λαχανικά. Οι επενδύσεις θα κινούνται
αστραπιαία, ενώ η κίνηση του εργατικού δυναμικού είναι αργή. Ο Ευρωπαίος δεν
ξεσπιτώνεται εύκολα όπως ο Αμερικανός. Στις ΗΠΑ, νομαδικοί εργάτες σπεύδουν σε
κάθε άνοιγμα της αγοράς εργασίας. Στην Ευρώπη, με οσηδήποτε ενοποίηση, οι
φραγμοί γλώσσας και κουλτούρας παραμένουν σχεδόν ανυπέρβλητοι. Οι αρνητές της
ΟΝΕ επισείουν και τη διαφορετικότητα των συνθηκών. Ας υποτεθεί ότι σε μιά από
τις 11 χώρες εκδηλώνεται κοινωνική έκρηξη ενώ στις άλλες υπάρχει ηρεμία. Τι θα
συμβεί; Μετά τον Μάη του ’68 η Γαλλία, για ν’ αποκαταστήσει την
ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών της, έκανε υποτίμηση. Η οικονομία της συνήλθε.
Τώρα όμως υποτίμηση, από έναν μόνο, δεν νοείται.

… είναι πράγμα σχετικό. Αν «εκραγούν» οι Ιταλοί εργάτες, ποια χώρα θα
βοηθήσει, όταν και οι δικοί της εργάτες θα είναι σε αναβρασμό; Έπειτα,
«ενίσχυση του κοινωνικού στοιχείου στην ΟΝΕ θα σήμαινε αύξηση του κόστους
εργασίας. Επομένως αύξηση και της ανεργίας», λέει ο Γερμανός οικονομολόγος
Χόρστ Ζήμπερτ. Ο Διοικητής της Μπούντεσμπανκ, Χάνς Τητμάγιερ, δήλωσε ότι δεν
πρέπει να υπάρχουν ψευδαισθήσεις για την ΟΝΕ. Δεν θα λύσει αυτομάτως το
πρόβλημα των 18.000.000 ανέργων της ΕΕ. «Καλά, γιατί δεν μπορεί να περιμένει
το ευρώ; ­ διαμαρτύρεται ο Γάλλος δημοσιολόγος Ντομινίκ Μοϊζί. ­ Πρέπει να
περιμένουν οι άνεργοι;». Αντι-ευρώ είναι και ο Τζώρτζ Σόρος: «Όταν έχεις
ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαίους κοινωνικούς θεσμούς, κάποιες περιοχές θα
αδικηθούν και θα ξεσηκωθούν».

… του ευρώ όμως θεωρούν πως η ΟΝΕ είναι και υπόθεση αλληλεγγύης. Και ξεκινά
σε καλή στιγμή: Κατά την τελευταία έκθεση της Κομισιόν (25/3) ο δείκτης
ανάπτυξης της ΕΕ θα είναι εφέτος 2,8% και του χρόνου 3%. Η θωράκιση της
Κοινότητας, επίσης, αποδεικνύεται επαρκής. Οι πρόσφατες ασιατικές κρίσεις
έκοψαν μόλις 0,1-0,2% από τον δείκτη. Η ανεργία καταπολεμάται: Η πρόβλεψη για
το ’97-’99 είναι 3.500.000 νέες θέσεις εργασίας. Όσο για τις εκρήξεις, φάρμακα
υπάρχουν. Γαλλία και Ιταλία διέθεσαν τελευταία μεγάλα κονδύλια για
εργασιογόνες επενδύσεις προωθώντας παράλληλα το 35ωρο. Στη Γερμανία, το έστω
ισχνό κοινωνικό πρόγραμμα του Σραίντερ δίνει φτερά στο SPD. Κι έπειτα, λένε οι
αισιόδοξοι, η ΟΝΕ επιβάλλει μείωση των ελλειμμάτων. Αυτή με τη σειρά της
επιτρέπει μείωση των επιτοκίων. Χάρη στην τελευταία διευκολύνεται η ανάπτυξη,
άρα και η ελάττωση του δημόσιου χρέους. Ο πρώην φαύλος κύκλος γίνεται αγαθός.