Εδώ, μόνο η ζωή αξίζει

Ταξίδι στη Χιλή και την Αργεντινή και ανάβαση στις Άνδεις, στην πιο υψηλή
κορυφή, στα 6.962 μέτρα. Ο Αναστάσιος Βασιλείου αφηγείται την εκπληκτική
εμπειρία της μικρής ελληνικής ομάδας που ανέβηκε στην ανεμοδαρμένη «στέγη της Αμερικής»:

«ΤΕΤΑΡΤΗ 21/1/98. Από πρωί πρωί, με πούλμαν, για τα σύνορα με την Αργεντινή.
Θαυμάσια διαδρομή. Απέραντοι αμπελώνες στην καυτή γη που οι πληροφορίες λένε
ότι προσφέρουν εκπληκτικό κρασί. Αυτά για αργότερα, για τα επινίκια.

Το τοπίο αλλάζει, μετά κάμποση ώρα, και ο αργός, νωχελικός ποταμός ξάφνου
αγριεύει και γίνεται ορμητικός, βίαιος και θορυβώδης. Η ζέστη ανυπόφορη, οι
κάκτοι ξεφυτρώνουν, πελώριοι μονόποδοι γίγαντες με στέρνα φαρδιά και αγκάθια πάμπολλα.

Ύστερα από διατυπώσεις ­ τρεις ώρες μες στη ραθυμία του τρόπου και της σκέψης
των Λατινοαμερικάνων ­ φτάσαμε στο Puente del Inca, το θρυλικό Πέρασμα των
Ίνκας, το μοναδικό πέρασμα για εκατοντάδες χιλιόμετρα από τη μια χώρα στην
άλλη. Υψόμετρο 3.000 και το τοπίο εκπληκτικό.

Χαζεύαμε σαν τα παιδιά… Τάσο, πρέπει να πάμε στη Mendoza για τις άδειες.
Απότομα συνήλθα. Ήταν ο Κώστας. Για κακή μας τύχη το γραφείο εδώ ήταν κλειστό.
Ανάγκη λοιπόν για μετάβαση στην πρωτεύουσα της επαρχίας με τα θρυλικά κρασιά
και τις πανέμορφες γυναίκες ­ έτσι λέει ο μύθος. Αργά το απόγευμα, αφού
διασχίσαμε την κοιλάδα του Rio Mendoza ­ τα λίγα κόκκινα νερά του κυλούσαν
νωχελικά σαν μια κλωστή κόκκινου σπάγκου στην τεράστια, χιλιάδων χρόνων κοίτη
του, σκαμμένη με επιμέλεια στη γη της ερήμου ­ φτάσαμε στην πόλη. Έσφυζε από
ζωή. Οι άνθρωποι στους δρόμους, ενώ είναι καλοκαίρι κι όλοι, μικροί – μεγάλοι,
σε δρόμους, πάρκα και πλατείες.

23/1/98. Επιστροφή στο Puente del Inka γύρω στις 10 το πρωί. Σύνταξη με τους
υπόλοιπους τρεις, ανασυγκρότηση, επιθεώρηση υλικού, τελευταίες ματιές και αφού
ζυγίσαμε τα υλικά, φορτώθηκαν στα μουλάρια για να προωθηθούν ψηλά. Εμείς μετά
την αναμνηστική φωτογραφία ξεκινάμε για τον στόχο πεζή.

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

Είναι 2 το μεσημέρι και η μικρή ελληνική ομάδα βάζει μπροστά για τον σκοπό
της. Στο μικρό φυλάκιο της εισόδου, επίδειξη αδειών ­ 120 δολάρια η μία ­
παραλαβή σκουπιδοσακουλών και φύγαμε. Αν δεν επιδείξουμε τις σακούλες γεμάτες
στον γυρισμό, το πρόστιμο είναι 200 δολάρια το άτομο! Οικολογική ευαισθησία
άξια και σεβασμού και επικρότησης. Περνάμε τον μικρό λόφο και να σου η
Acocangua! Μέσα στα χιόνια και τους παγετώνες, δεσπότης και άρχοντας μαζί της
Κορδιλιέρας.

Δίπλα της οι άλλες κορφές, έχοντας παραδεχθεί το μπόι της, στέκονται στωικά
μήπως και ξεκλέψουν κάποιους επίδοξους κατακτητές για πάρτη τους.

Στην κορυφή. Η Γαλανόλευκη στα 6.962 μέτρα

Πορεία μέσα στον ψυχρό και γεμάτο σκόνη αέρα, πλάι στον μικροπόταμο Horcones
που μες στην εκκωφαντική φασαρία κατεβάζει τόνους λάσπης και βρωμοπαγετώνα.

Confluencia, ο ενδιάμεσος σταθμός. Εδώ απόψε θα στήσουμε πρόχειρα για να
περάσουμε, να εγκλιματισθούμε στο υψόμετρο 3.300 και το πρωί θα ξεκινήσουμε
για πάνω. Λιτό το δείπνο μας, χωρίς τις απολαύσεις της κοσμικής ζωής.
Κονσέρβες, τσάι και σοκολάτα. Γύρω στις 3 τα χαράματα ξυπνώ λουσμένος στον
ιδρώτα.

Ανοίγω τον ελαφρύ υπνόσακο να πάρω μια ανάσα. Νιώθω ρίγη. Μηχανικά πιάνω το
μέτωπό μου. Φούρνος! Την πάτησα!

Το άγριο κρύωμα ­ ψύξη ­ στη Mendoza δούλεψε ύπουλα και τώρα με κυριεύει. Το
πρωί είμαι με πυρετό. Το θερμόμετρο σταματάει στους 38,5ΨC και μόλις τώρα
ξεκινάμε. Ψυχραιμία, μία ασπιρίνη, καλό πρωινό και ­ δεν υπάρχει ενδιάμεσα
πόσιμο νερό, είναι έρημος ­ ξεκινάμε για την Plaza de Mulas.

Μετά την κοφτή ανηφόρα, ο δρόμος μας γίνεται πιο ομαλός, με σταθερό ανέβασμα.
Μπαίνουμε βαθιά στην έρημο. Στο τέλος του περάσματος σχηματίζεται ξανά ο
ποταμός, που μυστηριωδώς πιο κάτω χανόταν κάτω από τη γη. Είναι πρόβλημα το
πέρασμά του.

Τέλος αργά το απόγευμα φτάνουμε στην Plaza de Mulas στα 4.200 μ., την
κατασκήνωση – βάση, ύστερα από οκτάωρη πορεία. Στήνουμε σκηνές, τρώμε κάτι και
πέφτουμε για ύπνο.

ΠΑΓΩΝΙΑ

27/1/98. Τρίτη. Κρύο πολύ σήμερα. Ο πλαστικός σωλήνας που φέρνει νερό από τον
παγετώνα, αν και μεσημέρι, είναι παγωμένος. Φεύγουν τα παιδιά για την Nido de
Condores (5.350 μ.), το δεύτερο camp. Μένω πίσω. Προσπαθώ να αναρρώσω, με
πιθανότητες σχεδόν μηδενικές. Αργά το απόγευμα επιστρέφουν τα παιδιά με εμφανή
τα σημάδια καταπόνησης. Ορισμένοι είχαν και προβλήματα εγκλιματισμού. Αρχίζουν
τα δύσκολα.

28/1/98. Επιτέλους καλύτερα: 37,8ΨC. Έχω μείνει πίσω από πλευράς εγκλιματισμού
αλλά δεν πειράζει, θα μπω στην τελική προσπάθεια. Η ομάδα απόψε, αφού ανέβει,
θα κοιμηθεί στα 5.350 μ. σύμφωνα με το πρόγραμμα.

31/1/98. Έτοιμοι όλοι για την Berlin (5.850 μ.), τελευταίο camp και
καθοριστικό ­ από πλευράς υγείας ­ για τον στόχο. Νευρικές κινήσεις,
συναίσθηση της ευθύνης, πρόγευμα και τα παιδιά χάνονται στον παγετώνα. Αργά
αργά παίρνουν ύψος καθώς τους κινηματογραφώ. Ο καιρός ψηλά είναι άγριος.
Πρέπει να μείνει τουλάχιστον έτσι μέχρι αύριο. Αύριο είναι η μεγάλη μέρα!..

ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ

1/2/98. Κυριακή, ώρα τρεις τα χαράματα. Το ρολόι με ξυπνάει. Με τη σειρά μου
ξυπνάω τους άλλους. Τσεκάρω τα υλικά. Το νερό ευτυχώς ζεστό ­ το ‘χα φτιάξει
από χθες από τον διπλανό παγετώνα. Όλα ΟΚ. Προσπαθώ να βγω στο κόκαλο.
Απίστευτο κρύο, -27ΨC! Σιγά σιγά μαζευόμαστε. Σκοτάδι πυκνό. Με φακούς κεφαλής
ξεκινάμε. Παγωμένοι, μα εντάξει.

Το πέρασμα των Ίνκας, στα 3.000 μ. Τα λουτρά των Ινδιάνων

Έχω πυρετό. Ποιος νοιάζεται. Σε λίγο σε ένα βράχωμα χάνουμε την πορεία.
Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε. Είναι και το κρύο, είναι το οξυγόνο που είναι
που είναι λειψό εδώ πάνω, τώρα θαρρείς και από αέριο έγινε στερεό και δεν
μπορείς να εισπνεύσεις. Λίγη ζεστασιά στη σκηνή και στις 7.30 πορεία
αμετάκλητη, μπρος και πάνω. Στο διάσελο ο ήλιος μάς ζέστανε λίγο. Ρυθμός
αργός, σταθερός, τελετουργικός. Το παραμικρό λάθος και το κόστος θα ‘ναι
ανεκτίμητο. Σοκολάτα, μπισκότα, νερό και μπρος. Βγαίνουμε στην κόψη. Ο αέρας
θα μας σηκώσει. Η προσοχή στο έπακρο. Όσοι ξεχάστηκαν, ζαλίστηκαν ή χαλάρωσαν
για κλάσματα, βρέθηκαν κουφάρια άψυχα εκατοντάδες μέτρα κάτω. Μπαίνουμε στην
πιο άγρια φάση. Ανάβαση στην Canaleta.

Ο εφιάλτης μπρος μας. Μια ατέλειωτη σαθρή ορθοπλαγιά.

Ένα βήμα μπρος, δύο πίσω. Αποφασίζω να παρατήσω την κάμερα. Κάνει πολύ κρύο
και φοβάμαι και τη βλάβη. Η ανάσα βαθιά, ξεριζώνει τα σπλάγχνα μας. Τώρα
καταλαβαίνω πόσο μου κόστισε η αρρώστια. Τώρα, εδώ ψηλά. Σφίγγομαι και
προχωρώ. Ο Παναγιώτης δυσανασχετεί.

Τον εμψυχώνουμε όλοι μαζί σε λίγο στην κορφή. Είναι 2.28 το μεσημέρι και όλοι
οι Έλληνες ανοίγουν το σύμβολο του έθνους, τη Γαλανόλευκη, για τη φωτογραφία
της κορυφής. Η εξάντληση μεγάλη, μα η χαρά ανείπωτη.

Ο καιρός κλειστός, χάλια, μα η διάθεσή μας η καλύτερη δυνατή. Κατεβαίνουμε
αργά τη μαρτυρική Canaleta. Δεν μας νίκησε. Τα καταφέραμε. Από ψηλά όλα είναι
μικρά κι ασήμαντα. Μόνο η ζωή έχει σημασία. Και η περιπέτεια. Δοκιμαστήκαμε
για μια ακόμα φορά και αντέξαμε.