Είχαν σχεδιάσει το μακελειό

Θύματα σφαγής. Μια δασκάλα και τέσσερις μαθήτριες, ηλικίας 11 – 12 χρόνων, πλήρωσαν με το αίμα τους την οργή του Μίτσελ Τζόνσον, που δεν μπορούσε να αντέξει στην ιδέα ότι τον εγκατέλειψε το κορίτσι του

Προφυλακιστέοι χωρίς δικαίωμα εγγύησης κρίθηκαν ο Μίτσελ Τζόνσον, 13 χρόνων
και ο Άντριου Γκόλντεν, 11 χρόνων, που οδηγήθηκαν κάτω από αυστηρά μέτρα
ασφαλείας ενώπιον του δικαστή ανηλίκων.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ αστυνομία τα δύο αγόρια είχαν προγραμματίσει με κάθε λεπτομέρεια τη
φονική επίθεση στο σχολείο τους, στο Τζάνσμπορο του Άρκανσο, που προκάλεσε τον
θάνατο τεσσάρων μαθητριών και μιας δασκάλας και τον τραυματισμό άλλων δέκα
παιδιών και καθηγητών.

Εναντίον των δύο παιδιών απαγγέλθηκαν πέντε κατηγορίες για ανθρωποκτονία εκ
προθέσεως και δέκα για ένοπλη επίθεση. Οι συνήγοροί τους δεν κατάφεραν να
βρουν ούτε ένα επιχείρημα υπέρ τους και δεν ζήτησαν ούτε καν την αποφυλάκισή
τους με εγγύηση.

Ήταν η πρώτη εμφάνισή τους μετά το μακελειό της Τρίτης. Τα δύο αγόρια
μεταφέρθηκαν στο δικαστήριο κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας από τον φόβο
πιθανής επίθεσης εναντίον τους και οι αστυνομικοί τα προφύλαξαν από τα μάτια
των εξαγριωμένων συγγενών των θυμάτων τους, τυλίγοντάς τα με μαύρες κουβέρτες.

ΣΕ ΝΕΑ ΑΚΡΟΑΣΗ

Ο δικαστής ανηλίκων Ραλφ Γουίλσον καθόρισε νέα ακρόαση στις 29 Απριλίου για να
αποφασιστεί η τύχη των δύο ανήλικων δολοφόνων. Σύμφωνα με τη νομοθεσία της
Πολιτείας του Άρκανσο το δικαστήριο ανηλίκων είναι αρμόδιο για όλα τα
εγκλήματα που διαπράττουν ανήλικοι έως και 14 χρόνων. Κατά την ίδια νομοθεσία
στα δύο αγόρια μπορεί να επιβληθεί η ανώτατη ποινή του εγκλεισμού τους σε
αναμορφωτήριο, αλλά θα αφεθούν ελεύθερα όταν συμπληρώσουν τα 18 ή το πολύ τα
21 τους χρόνια. Και αυτό, επειδή οι ανήλικοι δεν κρίνονται ως αθώοι ή ένοχοι,
αλλά ως εγκληματίες ή όχι.

Πάντως ο εισαγγελέας Μπρεντ Ντέιβις δήλωσε ότι λόγω της βαρύτητας του
κακουργήματος εξετάζονται όλες οι δυνατότητες για να προσαχθούν ενώπιον
ομοσπονδιακού δικαστηρίου και να δικαστούν ως ενήλικοι. Για έναν ενήλικο η
καταδίκη για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως μπορεί να επιφέρει ακόμη και την
εσχάτη των ποινών.

Ο Άντριου Γκόντεν παρέμεινε ανέκφραστος καθ’ όλη τη διάρκεια της ακροαματικής
διαδικασίας, ενώ ο Μίτσελ Τζόνσον ήταν κατακόκκινος και κλαμένος. Κατά την
έναρξη της διαδικασίας, όπως είπαν οι δημοσιογράφοι στους οποίους επετράπη να
μπουν στην αίθουσα του δικαστηρίου ανηλίκων, δόθηκε η άδεια στον πατέρα του να
τον πλησιάσει και να του μιλήσει. Κατά τους δημοσιογράφους οι δυο τους
αποσύρθηκαν για λίγα λεπτά σε μια γωνιά και αγκαλιάστηκαν με δάκρυα στα μάτια.

Ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Άρκανσο Μάικ Χάκαμπι επέρριψε την ευθύνη για
την επίθεση των παιδιών στην αμερικανική κουλτούρα της βίας, που την
καλλιέργησε ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.

«Ας μην είμαστε τόσο αφελείς, ώστε να υποστηρίζουμε ότι όποιος βλέπει
κινηματογράφο ή τηλεόραση μπορεί να διαπράξει έγκλημα» αντιτείνει ο ψυχίατρος
Ρόμπερτ Φίλιπς. Τέτοια εγκλήματα, υποστηρίζει, αποτελούν μόνο μία πτυχή της
γενικής παρακμής της κοινωνίας, που περικλείει επίσης τη βία μέσα στο σπίτι,
την κακοποίηση των παιδιών και τον εκχυδαϊσμό.

Ανήλικοι δολοφόνοι. Ο Μίτσελ Τζόνσον (αριστερά) και ο Άντριου Γκόλντεν, που αιματοκύλησαν το σχολείο του Τζόνσμπορο

ΜΑ ΠΩΣ είναι δυνατόν δύο παιδιά να αιματοκυλήσουν ένα σχολείο; Το ερώτημα αυτό
βασανίζει αρχές και πολίτες μετά το πολύνεκρο μακελειό στο Τζόνσμπορο.

Ίσως η εξήγηση να βρίσκεται στο γεγονός ότι ο 13χρονος Μίτσελ Τζόνσον και ο
11χρονος Άντριου Γκόλντεν, που προέρχονταν από θεοσεβούμενες μεσοαστικές
οικογένειες, είχαν εξοικειωθεί από την τρυφερή τους ηλικία με τα όπλα.

Και όμως, η τραγωδία αυτή συνέβη σε μια περιοχή που φαινόταν ότι ήταν ο
ιδανικός τόπος για να μεγαλώσει κανείς παιδιά. Στη μικρή αυτή πόλη, που απέχει
150 χιλιόμετρα από το Λιτλ Ροκ, οι φόνοι είναι σπάνιοι και η οικονομία
ανθούσα. «Όαση του Δέλτα», την χαρακτηρίζει ο Μπομπ Τρούτ, εκδότης της τοπικής
εφημερίδας «Τζόνσμπορο Σαν».

Και όμως, εκεί συνέβη, με δράστες δύο παιδιά, που όπως υποστηρίζουν οι
δάσκαλοι είχαν καλή διαγωγή. Σύμφωνα, όμως, με τους συμμαθητές τους, η εικόνα
ήταν διαφορετική. Θα μπορούσε, κανείς, μάλιστα να πει ότι επρόκειτο για ένα
προαναγγελθέν φονικό. Ο 13χρονος Μίτσελ Τζόνσον, που μέχρι πρόσφατα ήταν ένα
ήσυχο αγόρι και πήγαινε τακτικά στην εκκλησία, είχε αλλάξει τον τελευταίο
καιρό και καυχόταν ότι είχε γίνει μέλος μιας συμμορίας. Είχε εμπλακεί μία
ημέρα νωρίτερα από την μαζική σφαγή σε έναν καβγά με μαχαίρι. Και το
κυριότερο, είχε ενημερώσει αρκετούς συμμαθητές του για τις φονικές προθέσεις
του. Κανείς, όμως, δεν τον πίστεψε. Ήταν εξαγριωμένος επειδή το κορίτσι του,
που συγκαταλέγεται ανάμεσα στους τραυματίες, τον είχε εγκαταλείψει. «Μου είπε
ότι μισεί όλο τον κόσμο» και πρόσθεσε: «Έχω πολλούς φόνους να κάνω… Όσες
χώρισαν μαζί μου θα πληρώσουν», είπε ένας συμμαθητής του.

Και τα δύο παιδιά ήταν εξοικειωμένα με τα όπλα, εφόσον το κυνήγι ήταν παράδοση
στις οικογένειές τους.

Ο Άντριου Γκόντεν, μάλιστα, πήγαινε από μικρός για κυνήγι με τον πατέρα του, ο
οποίος τού είχε χαρίσει ένα τουφέκι. Είχε γίνει ήδη μέλος στην τοπική
σκπευτική λέσχη και είχε γίνει δεινός σκοπευτής. Όπως είπε ο παππούς του σε
συνέντευξή του στο ABC, τα δύο παιδιά είχαν κλέψει από την συλλογή του τρία
τουφέκια, πυρομαχικά και τέσσερα πιστόλια.

ΕΝΩ βρισκόμαστε στο κατώφλι του 21ου αιώνα, χιλιάδες παιδιά βιάζονται,
απάγονται, εξαναγκάζονται να πολεμούν ή ακόμη και να σκοτώνουν μέλη της ίδιας
τους της οικογένειας σε πολέμους σε διάφορες περιοχές του κόσμου μας,
ανακοίνωσε χθες η Unicef.

Πολέμαρχοι αιχμαλωτίζουν παιδιά τα οποία χρησιμοποιούν ως σκλάβους τους για
σεξουαλικούς σκοπούς, ενώ 800 παιδιά σκοτώνονται ή ακρωτηριάζονται κάθε μήνα
από νάρκες και χιλιάδες άλλοι ανήλικοι αποδεκατίζονται από αρρώστιες σε
στρατόπεδα προσφύγων. Την τελευταία δεκαετία, οι διάφοροι πόλεμοι ανά τον
κόσμο προκάλεσαν τον θάνατο δύο εκατομμυρίων παιδιών, ενώ άφησαν άλλα έξι
εκατομμύρια παιδιά σοβαρά τραυματισμένα ή με μόνιμη αναπηρία. «Ο πόλεμος είναι
βανδαλισμός εις βάρος της παιδικής ηλικίας», τόνισε η Μπλακ, συντάκτρια
σχετικής έκθεσης για την Unicef. Μάλιστα, ο βιασμός χρησιμοποιείται ως
πολεμικό όπλο, κυρίως στους πολέμους που οφείλονται σε εθνικά αίτια, όπως στη
Βοσνία και τη Ρουάντα.

«Το χειρότερο είναι ότι παιδιά απάγονται και εξαναγκάζονται να διαπράττουν
δολοφονίες ή να χρησιμοποιούνται για τη σεξουαλική ικανοποίηση στρατιωτών υπό
συνθήκες πραγματικής δουλείας», υπογραμμίζεται στην έκθεση.