[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μπορεί να μην ακούγονται πολύ σοβαρά όλα αυτά, ωστόσο γίνονται και δη από
ανθρώπους όχι από άλλον πλανήτη, αλλά από τους διπλανούς μας, με τους οποίους
κατά τεκμήριο υπηρετούμε την ίδια κοινή λογική.

Κι όμως, αυτοί οι διπλανοί μάς μπέρδεψαν σε τέτοιον βαθμό τα πράγματα, ώστε να
νομίζουμε πως η 25η Μαρτίου ήταν η ημέρα αφύπνισης κατά των Αλβανών εποίκων
και πως το σύνθημα εδόθη, όταν ο Παλαιών Πατρών (και) Πιερίας τους έδιωξε το
βράδυ από την περιοχή του. Η κοινή γνώμη αντέδρασε στα μέτρα αυτά πολύ (πάρα
πολύ) επικίνδυνα: οι πολλοί και σιωπηλοί μάλλον με συμπάθεια ­ ή έστω
κατανόηση ­ αντιμετώπισαν τον κοινοτάρχη. Οι λιγότεροι και «μικροφωνάτοι»
έπιασαν την άλλη γωνία: «Οι ρατσιστές της Πιερίας» έλεγαν και ξανάλεγαν κάθε
φορά χτες.

Αυτοί οι δύο δρόμοι είναι ανησυχητικά διαφορετικοί, αφού οδηγούν είτε στο
συμπέρασμα (των άκοπων ουμανιστών) ότι οι περισσότεροι σ’ αυτή την χώρα είναι
ρατσιστές και αλβανοφάγοι, αλλά το έκρυβαν είτε ­ από την άλλη πλευρά ­ ότι
υπάρχει πραγματικά ο κίνδυνος της αυτοδικίας, ο οποίος όμως δεν εξαλείφεται
χαρακτηρίζοντας τους οπαδούς της «ρατσιστές» (… και τελειώσαμε)…

Εγώ, εκείνο που ξέρω, είναι ότι για την Δημόσια Τάξη επιφόρτισα μια κυβέρνση
(που ψήφισα ή δεν ψήφισα, αλλά πάντως στα πλαίσια ενός Συντάγματος) και όχι
έναν (καλό ή κακό, αδιάφορο πάντως) κοινοτάρχη, που μπορεί να δώσει ιδέες και
στον δήμαρχο ή στον κοινοτάρχη της πόλης μου… Αυτό είναι το θέμα κι όχι αν
οι Αλβανοί είναι καλύτεροι λυτοί ή δεμένοι.

Να το ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν: Κανένας κοινοτάρχης δεν έχει τέτοιες αρμοδιότητες
και αυτό, ως κοινωνία, το εχουμε συμφωνήσει. Τέλος.

Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί ­ εκτός αν τον βολεύει ­ να παραβλέψει ότι για να
φτάσουν κάποιοι ανθρωποι σε μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να ήσαν τρελοί ή να
τρελάθηκαν ξαφνικά.

Μήπως αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα μεγαλύτερο από το δικό μας; Αντί, λοιπόν, οι
καθ’ ύλην υπεύθυνοι να βολεύονται πίσω από την απόφαση μιας κοινότητας και να
θεωρητικολογούν και να μαϊντανολογούν στα κανάλια περί του τι είναι και δεν
είναι ρατσισμός, καλό είναι να συνεχίσουν με τόλμη την πολιτική φιλίας που
άρχισαν (με τις κάρτες), αλλά που στην πρώτη ευκαιρία (υστερία) με προθυμία
δυναμιτίζουν.