ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η φωνή του αναγνώστη

ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ δεν τον ξέρετε εσείς, εμείς εδώ τον ξέρουμε καλά μια και δούλευε
εδώ παλιότερα. Τώρα δουλεύει αλλού, αλλά μας επισκέπτεται. Μας επισκέπτεται
τακτικά. Κατεβαίνει με ένα ποτήρι καφέ, ζεστό καφέ σε ποτήρι, μερικοί θα το
έβλεπαν σαν στυλ, και συνήθως τις ώρες με την πολλή δουλειά. Φαίνεται θα έχει
κάποιο μυστικό μηχανισμό που τις πετυχαίνει πάντα. Την ώρα, λοιπόν, που πρέπει
να τελειώσεις το κομμάτι που γράφεις, να κάνεις λεζάντες στο προηγούμενο που
είχες ξεχάσει, να ρίξεις ματιά στα ξένα φύλλα που μόλις ήρθαν και να
απαντήσεις στο τηλέφωνο, που σε ρωτάει αν την προηγούμενη εβδομάδα έλαβες την
πρόσκληση για δύο βδομάδες μετά, έρχεται ο Αλέξανδρος ο οποίος τα βάζει όλα
στην άκρη.

Γιατί ο Αλέξανδρος είναι η φωνή του αναγνώστη. «Τι είναι αυτά που έγραφες πάλι
προχθές;», σου λέει κοφτά. Και όχι μόνο σου λέει, αλλά και τα θυμάται όλα. Τα
διαβάζει όλα. Τα φωτογραφίζει στη μνήμη του, ανάβει τσιγάρο και ξεκινάει·
ποιος είναι αυτός ο «έτσι» που έλεγες στο κείμενο, τι είναι το ένα, τι είναι
το άλλο; ποιος τα διαβάζει όλα αυτά και «κοίτα να βρεις κανένα ωραίο θέμα,
γιατί τα διαβάζει ο κόσμος!» Σε κάποια στιγμή ­ γιατί πάντα έχει και μία καλή
κουβέντα να πει ­ σου λέει, μωρέ τι ήταν εκείνο το ωραίο που έγραφες τις
προάλλες; Το οποίο μπορεί και να μην το βρει στην αστραφτερή του μνήμη, αλλά
δεν πειράζει, σημασία έχει ότι του άρεσε. Κι ενώ εκείνος απασχολεί κάποιον
άλλον παρατηρώντας τις τελευταίες εξελίξεις, επιστρέφεις στην οθόνη του
κομπιούτερ και στο κείμενο, παρέα με τη φωνή του αναγνώστη. Που παρακολουθεί
και είναι έτοιμος να πει τη γνώμη του. Και μετά φωνάζουν και οι άλλοι, οι
άνθρωποι των καναλιών, που έχουν να κάνουν με ψυχρούς σιωπηλούς αριθμούς και
θεαματικότητες… Σκέφτηκαν ποτέ να είχαν απέναντί τους τον Αλέξανδρο;