Όλοι οι φίλοι κοντά του

Έχουν αποφασίσει να μη μιλήσουν. Αρνούνται να δημοσιοποιήσουν την ταυτότητά
τους, να καταθέσουν λεπτομέρειες, να προχωρήσουν σε κρίσεις, να φωτογραφηθούν.
Προτιμούν να κάνουν πιο ουσιαστικά πράγματα για τον φίλο τους. Όπως, για
παράδειγμα, να μαζέψουν χρήματα για να δώσουν στην οικογένειά του και να
επικοινωνήσουν μαζί του ξεπερνώντας το πρόβλημα του επισκεπτηρίου των φυλακών.
Αυτοί είναι οι φίλοι του 18χρονου που κατηγορείται για τον φόνο του πατέρα του.

Είναι αγαπητός. Δεν προκαλούσε ποτέ φασαρίες λέει η καθηγήτριά του, ενώ η κυρία της καντίνας μόνο καλά λόγια έχει να πει

ΟΛΕΣ τις κρίσιμες ώρες, από τη στιγμή που οδηγήθηκε στο Λ’ Αστυνομικό Τμήμα,
είναι κοντά του με κάθε τρόπο. Διακριτικά και αποφασιστικά. Μαζί του στο
κρατητήριο, όπου με την ανοχή των αστυνομικών «έκλεβαν» το χρόνο της
επίσκεψης, μαζί του στα δικαστήρια και τώρα στο Σωφρονιστικό Κατάστημα
Ανηλίκων Κορυδαλλού. Μαζί του και οι καθηγητές, που έχουν ήδη ένα εξίσου
σοβαρό μέλημα: πώς ο Γιάννης θα πάρει το πτυχίο της σχολής του. «Να μη χάσει
τη χρονιά, αυτό είναι το σημαντικό», όπως λέει με κάθε τρόπο ο υποδιευθυντής
του Τεχνικού Λυκείου Ζωγράφου.

Οι φίλοι του έχουν συνέχεια επικοινωνία με τη μητέρα και τον μικρό του αδελφό,
οι οποίοι φιλοξενούνται σε σπίτια συγγενών. Είναι αυτά τα 17χρονα παιδιά με το
«επιθετικό» ύφος και το ξεθωριασμένο τζιν που με την παρουσία τους στην κηδεία
του πατέρα έδειξαν τη συμπαράστασή τους.

Οι ίδιοι, που μπορεί να μη γνώριζαν λεπτομέρειες για τα οικονομικά της
οικογένειας ­ ίσως μόνο ότι ο εκλιπών εργάζονταν ως ελαιοχρωματιστής και η
μητέρα δεν δουλεύει ­ ανέλαβαν όμως την πρωτοβουλία να συγκεντρώσουν χρήματα.
Ασφαλώς δεν γνωρίζουν, ούτε τους ενδιαφέρει, αν υπάρχουν προγράμματα στήριξης
οικογενειών κρατουμένων ­ και τι γίνεται άραγε όταν ο κρατούμενος είναι
ανήλικος και ο πατέρας νεκρός; ­ όμως σκέφτηκαν να κινητοποιήσουν και μαθητές
άλλων σχολείων για να συνεισφέρουν.

Και αποφάσισαν να «περιφρουρήσουν» τον φίλο τους που μέχρι το μεσημέρι της
περασμένης Δευτέρας νόμιζε πως ο πατέρας του είναι τραυματισμένος αλλά
ζωντανός, κρατώντας στάση σιωπής. Είναι οι πράξεις και το βλέμμα τους όμως που
μιλούν πιο εύγλωττα απ’ ό,τι τα λόγια.

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ

«Δεν θέλουμε να μιλήσουμε γιατί αυτά που λέμε κάποιοι τα παρερμηνεύουν»,
εξηγούν έχοντας σχηματίσει ασφυκτικό κλοιό γύρω μας. «Ο Γιάννης μέχρι τη
Δευτέρα δεν ήξερε τίποτε. Νόμιζε ότι θα έβγαινε από το κρατητήριο και μάλιστα
λέγαμε ότι θα πετάξουμε αετό το μεσημεράκι. Η μητέρα και ο αδελφός του του
είπαν τι έγινε. Κι από τότε…». Ο φίλος του, που ξέρει πόσο ευαίσθητος είναι,
φοβάται «μην κάνει καμιά τρέλα» γιατί ήδη του είπε «δυο-τρεις κουβέντες».

Την ίδια ώρα αυτό είναι το θέμα της συζήτησης και στο γραφείο των καθηγητών. Η
κυρία που φτιάχνει καφέ στην καντίνα μοιάζει τσακισμένη. Αυτή δουλεύει μόνη
της, δεν έχει κανένα να μιλήσει. «Είναι τόσο καλό παιδί, θα ‘ναι κρίμα να
καταστρέψουν τη ζωή του», λέει κάποια στιγμή.

Το σχολείο βρίσκεται στη γειτονιά της οικογένειας Κολοβή, σε απόσταση κοντινή
από το σπίτι. Όμως σχεδόν ποτέ οι γονείς του δεν περπατούσαν μέχρι εκεί για να
συζητήσουν την πρόοδό του μεγάλου τους γιου. Και σε ένα σχολείο όπου οι
απουσίες και η ακραία ορισμένες φορές συμπεριφορά είναι μάλλον όχι άγνωστα
φαινόμενα, η μη παρουσία των γονιών ενός παιδιού «ψυλλιάζει» ίσως λιγότερο τα
αυτιά. «Το παιδί δεν φαινόταν να έχει κανένα πρόβλημα με το σπίτι του. Είναι
και κλειστός χαρακτήρας, δεν εκδηλώνονταν».

ΗΤΑΝ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΣ

Ο Γιάννης ήταν ένα από τα ελάχιστα παιδιά «που κοκκίνιζαν» σε αυτό το σχολείο
όπου οι εφηβική οργή χρειάζεται λίγο περισσότερη κόκκινη μπογιά να να
εκτονωθεί με συνθήματα στους τοίχους. Ένα παιδί που μερικές φορές άπλωνε
ασυναίσθητα τα πόδια του να ξεμουδιάσουν κάτω από το πρώτο θρανίο κι αν
τύχαινε να «σκοντάψει» πάνω του ο καθηγητής ζήταγε αυτός συγγνώμη… Όχι
άριστος μαθητής, ούτε όμως αυτό που συνηθίζεται να αποκαλείται «κακός». Με
πολύ ανεπτυγμένο το αίσθημα του φιλότιμου. «Ο Γιάννης πάντα προσπαθούσε κι
έδειχνε ενδιαφέρον. Και ποτέ, μα ποτέ δεν έκανε κάτι που θα μας έφερνε σε
δύσκολη θέση. Δηλαδή δεν ήταν το παιδί που θα προκαλούσε φασαρίες», όπως λέει
η Βασιλική Βασιλοπούλου, η μοναδική καθηγήτρια που δέχτηκε να μιλήσει επώνυμα
για τον μαθητή της.

Το όνειρό του είναι να γίνει ηλεκτρολόγος. Και οι καθηγητές του φαίνεται πως
θα κάνουν ό,τι μπορούν για να τον βοηθήσουν να τον υλοποιήσει.