ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Έφυγε νέος

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο γνωστός συνθέτης Μίνως Μάτσας, Μεσογείων
245, Ν. Ψυχικό, γράφει για τον Άκο Δασκαλόπουλο:

«Και ξαφνικά, εκεί που μιλάγαμε το βράδυ της Τρίτης, κόπηκε η γραμμή. Τον
ρώτησα αν ήθελε κάτι και μου απάντησε “θα σου πω όταν είναι ώρα”. Την ώρα,
βέβαια, την είχε διαλέξει εκείνος. Με μια γερή κλωτσιά με έριξε στην αγκαλιά
των τραγουδιών. “Καλώς τον, καλώς τον, τον Άκο Δασκαλόπουλο, τον ποιητή που
ήρθε μετά από καιρό να μας μαγέψει ξανά με τους μεθυστικούς του στίχους” έλεγε
ένα δημοσίευμα και του άρεσε πολύ όταν του το διάβασα. Όμως, ο Άκος έφυγε
νέος, σχεδόν συνομήλικός μου ­ και δεν είμαι καν 30. Κι αυτό, γιατί ήταν
ποιητής. Καπετάνιος ποιητής, όπως λέει η Αθηνά. Εσαεί νέος. Σαν παιδί, είχε τη
μαγική ικανότητα να μεταμορφώνεται σε ό,τι του άρεσε. Δεν ζητούσε τον θαυμασμό
κανενός. Υπολόγιζε μόνον εκείνους που αγαπούν πραγματικά την αλήθεια, τη
μουσική, τη θάλασσα, τα ωραία. Η τέχνη του έχει εντιμότητα, καθαρότητα,
ειλικρίνεια. Οι στίχοι και τα ποιήματά του είναι σαν θαλασσινές ζωγραφιές,
χρωματιστές πάνω σε ξύλο. Ο Άκος είχε πει σ’ ένα φίλο του, όπως έμαθα, πως αν
έκανε γιο, θα τον ήθελε σαν εμένα. “Οι συγγενείς είναι μόνο εξ αίματος;”
σκέφτηκα κι εγώ. Αφελής όπως είμαι, νόμιζα πως εκείνος θα βρισκόταν πάντα
δίπλα μου και θα ήμουν π.χ. εγώ 50 κι αυτός 80. Και του το ‘λεγα. Ο Άκος,
όμως, τον ήξερε τον θάνατο. Τον είχε ξορκίσει στα γραπτά του. Και η τέχνη έχει
σκοπό να ετοιμάσει τον άνθρωπο για τον θάνατο, καλλιεργώντας την ψυχή του,
κάνοντάς τον να στραφεί στο καλό. Και ο Άκος είχε καθαρή αντίληψη για το κάθε
τι. Ξεχωριστή ικανότητα να κρίνει “αθώα” ανά πάσα στιγμή. Αληθινός καλλιτέχνης.

Όλ’ αυτά, δεν είναι μνημόσυνο. Ο Χατζιδάκις έγραψε: “Τι πάει να πει
“μνημόσυνο”; Κάποιον που δεν θυμάμαι και μια δεδομένη στιγμή, καθορισμένη,
οφείλω να τον θυμηθώ. Αυτούς που έχουν φύγει, αλλά παραμένουν ζωντανοί, τους
κουβαλάμε μέσα μας σ’ όλη μας τη ζωή”. Χθες, ψάχνοντας μέσα στα πολλά γραπτά
που μου είχε δώσει ο Άκος, με τις χρωματιστές γραμμές και τα σχέδιάκια του,
βρήκα κι αυτό:

Ώρα για να πεθάνω/ σ’ ασυνάρτητους δρόμους/ στα μπαρ ή στην ομίχλη/ σ’
ουρανούς μπερδεμένους. / Ώρα για να πεθάνω/ μ’ αεροπλάνα και πουλιά/ στο φόβο
των πραγμάτων/ σε χρώματα νεκρά. / Ώρα για να πεθάνω/ αλλά μη μου φωνάζεις/
γουστάρω να την κάνω/ αλλά να μη το δεις. / Ώρα για να πεθάνω/ να χαραμίσω τη
ζωή μου/ εγκαίνια στον Παράδεισο/ εκπτώσεις μιας γιορτής».