ΡΙΠΕΣ Λυπηρά…

ΚΑΙ βεβαίως δεν πρέπει να λησμονείται πως η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη λειτουργία…

ΤΟΥΤΟ, όμως, δεν σημαίνει πως η απονομή του δικαίου από τους φορείς της
είναι υπεράνω πάσης κριτικής…

Ή ΠΩΣ ο σχολιασμός δικαστικών αποφάσεων αποτελεί παρέμβαση στην
ανεξαρτησία της.

ΚΑΙ ασφαλώς, οι δικαστές οφείλουν να κρίνουν με ελεύθερη συνείδηση…

ΚΑΙ όχι ­ όπως κάποτε, σε… αλήστου μνήμης εποχές ­ καθ’ υπαγόρευση
της πολιτικής εξουσίας…

ΑΛΛΑ μόνον σε τραγική παρανόηση της έννοιας της ανεξαρτησίας τους θα
μπορούσε ν’ αποδοθεί…

Η ΜΟΜΦΗ κατά της αυτοκριτικής αντίδρασης του υπουργού Δικαιοσύνης στη
γνωστή περίπτωση καταδίκης απεξαρτημένου τοξικομανούς…

ΓΙΑΤΙ ­ όπως είπε ­ η νομοθεσία παραμένει ασαφής ­ και εφαρμόζεται
ανελαστικά ­ σε τέτοιες περιπτώσεις.

ΚΑΙ, δυστυχώς, η παρεξήγηση ­ αν περί αυτού πρόκειται… ­ προήλθε από
τον ίδιο τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου…

ΓΙΑ να μετεξελιχθεί σε ολωσδιόλου άχαρους διαξιφισμούς…

ΚΑΙ να καταλήξει σε μία πρωτοφανή ενέργεια:

ΤΗ σύγκληση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου από τον Πρόεδρό του…

ΓΙΑ να λάβει απόφαση αν δημόσιο εγκώμιο ή επίκριση δικαστικής απόφασης
από τον υπουργό ενέχει επέμβαση στην «προσωπική ανεξαρτησία» των δικαστών…

Ή ΑΝ είναι επιτρεπτός ο κοινοβουλευτικός έλεγχος όταν αναφέρεται σε
δικαστικές αποφάσεις!

ΑΛΙΜΟΝΟ αν η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης εσήμαινε την διά ροπάλου
απαγόρευση κάθε σχολιασμού…

ΔΙΟΤΙ τότε δεν θα επρόκειτο για κρατική λειτουργία, αλλά για «κράτος εν κράτει».