30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΤΑΜΙΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στο νησί της Αφροδίτης

ΦΑΓΗΤΟ: Βρήκες άνθρωπο να ρωτήσεις

ΘΥΜΑΤΑΙ: Την τουρκοκρατούμενη Αμμόχωστο των εφηβικών του χρόνων.

ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ: Φανατισμός, τελειομανία

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ: Στα έγκατα της γης

ΑΝΤΙΠΑΘΕΙ: Την βαρύτητα της σοβαροφάνειας

ΤΟΝ ΘΥΜΩΝΕΙ: Η αναλγησία των πολιτικών

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Τον χαμένο παράδεισο.

Το παιδικό θέατρο προετοιμάζει και τον αυριανό πρωθυπουργό, υποστηρίζει ο
ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Ποταμίτης. Το παιδί, προσθέτει, πρέπει να
αντιμετωπίζεται ως αθώος ποιητής και όχι ως καθυστερημένος άνθρωπος. Και
προσδιορίζει ότι η μέθοδος να περάσει στα παιδιά το «νόημα» ενός παιδικού
θεατρικού έργου είναι «το παιχνίδι δια της συμμετοχής στην παράσταση».

ΕΡ.: Ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης, ποιητής, θέατρο για παιδιά… Τι απ’ όλα;

ΑΠ.: Θέατρο για παιδιά. Γιατί έτσι προετοιμάζεται ο αυριανός καλός θεατής, ο
αυριανός ευσυνείδητος πολίτης, αλλά ­ κυρίως ­ ο αυριανός πρωθυπουργός της Ελλάδος!

ΕΡ.: Σε τι διαφέρει ένας μικρός από έναν μεγάλο θεατή;

ΑΠ.: Το παιδί είναι αθώο, αγνό, άρα και ποιητικό. Ο μεγάλος έχει
προκατασκευασμένες ιδέες, δεν προσέρχεται αγνός στο θέατρο. Έχει το σύνδρομο
του άπιστου Θωμά.

ΕΡ.: Πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται το παιδί ως θεατής;

ΑΠ.: Ως αθώος ποιητής κι όχι ως καθυστερημένος άνθρωπος.

ΕΡ.: Ποια η μέθοδος να περάσετε στα παιδιά «το νόημα» μέσα από το θέατρο;

ΑΠ.: Το παιχνίδι δια της συμμετοχής στην παράσταση.

ΕΡ.: Και τι είναι για σας το παιδικό παιχνίδι;

ΑΠ.: Το δικαίωμα της φαντασίας να υπάρχει και να εξουσιάζει τη ζωή.

ΕΡ.: Γιατί, τελικά, η φαντασία;

ΑΠ.: Ζούμε σε μια εποχή αήθη. Αν πρέπει να περισώσουμε κάτι είναι τα παιδιά μας.

ΕΡ.: Ποια η θεματολογία των έργων για παιδιά; Παραδοσιακά παραμύθια ή σύγχρονα θέματα;

ΑΠ.: Σαφώς σύγχρονα, γιατί ο κόσμος έχει αλλάξει.

ΕΡ.: Ναι, αλλά η σύγχρονη πραγματικότητα είναι συχνά τρομακτική. Πώς να τη
δώσουμε στο παιδί;

ΑΠ.: Με το χαμόγελο του παλιάτσου, βέβαια, όχι με την μάσκα της τραγωδίας.

ΕΡ.: Το παιδικό κοινό ή το ενήλικο είναι ο πιο αυστηρός θεατής;

ΑΠ.: Σαφώς το παιδικό, γιατί δεν μπορείς να το ξεγελάσεις.

ΕΡ.: Ποιο το μεγαλύτερο ελάττωμα του παιδικού θεάτρου;

ΑΠ.: Το ανόητο παιδιάρισμα.

ΕΡ.: Ποιο το πιο εντυπωσιακό στοιχείο από αντίδραση παιδιού που συναντήσατε σε
παράστασή σας;

ΑΠ.: Όταν ένα παιδί 16 μόλις μηνών χτυπούσε τα χεράκια του ακολουθώντας την
διαφορετική ρυθμοποιία 30 τραγουδιών στον «Παππού Αριστοφάνη», δίκην μιας
μουσικής μεγαλοφυίας.

ΕΡ.: Οι πηγές που αντλείτε τη σύγχρονη θεατρική μυθολογία;

ΑΠ.: Σύγχρονα θέματα, οικολογία, ειρήνη, πόλεμος αλλά και μεγάλα κλασικά έργα,
διασκευασμένα για παιδιά.

ΕΡ.: Δυσκολότερο ή ευκολότερο το παίξιμο του ηθοποιού στο θέατρο για παιδιά;

ΑΠ.: Σαφώς δυσκολότερο γιατί οφείλει να είναι πιο σύνθετο, πιο εξωστρεφές.

ΕΡ.: Είναι γνωστό πως τις παραστάσεις της παιδικής σας σκηνής παρακολουθούν
και πολλοί μεγάλοι. Τι νομίζετε ότι τους ελκύει;

ΑΠ.: Το ότι καταφέρνουμε να τους απελευθερώσουμε το παιδί που κρύβουν μέσα τους.

ΕΡ.: Πολλοί θεωρούν το θέατρο για παιδιά πηγή πλουτισμού και οικονομική διέξοδο.

ΑΠ.: Μια παράσταση για παιδιά τους πληροφορώ κοστίζει τετραπλάσια από μια για μεγάλους!

ΕΡ.: Ποια η στάση του κράτους και των ΜΜΕ απέναντι στο παιδικό θέατρο;

ΑΠ.: Δυστυχώς, άγριο σνομπάρισμα.

ΕΡ.: Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό το σνομπάρισμα;

ΑΠ.: Στο ότι δεν ξέρουν πόσα απίδια βάζει ο σάκος!

ΕΡ.: Πόσα παιδικά έργα γράψατε;

ΑΠ.: Τις «Ιστορίες του Παππού Αριστοφάνη», που ανέβηκαν από 7 διαφορετικούς
θιάσους στην Ελλάδα και σε 13 χώρες του εξωτερικού, τα «Ανάποδα παραμύθια» και
το «Λουρί του Σωκράτη» που παίζουμε τώρα.

ΕΡ.: Τι είναι ο Σωκράτης;

ΑΠ.: Ένας σκυλάκος, που επηρεασμένος από τη μόδα της αστυφιλίας πάει στην πόλη
να «κάνει την τύχη του» και εκεί συναντάει όλα τα δεινά του πολιτισμού…

ΕΡ.: Τι είναι για σας τελικά το θέατρο, είτε για μεγάλους είτε για μικρούς;

ΑΠ.: Ένα παιχνίδι τελειότητας ή αλλιώς ο έρωτας της ατέλειας προς την τελειότητα.