ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ Οι δύο δρόμοι

Οι εξελίξεις στη Ν.Δ. δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία ούτε οφείλονται κατ’
εξοχήν σε προσωπικά κίνητρα ή σε απουσία σαφούς στρατηγικής και ιδεολογίας,
όπως υποστηρίζεται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο.

ΕΧΟΥΝ αντικειμενική βάση, όπως αντικειμενική βάση έχουν και οι αντιθέσεις μέσα
στο ΠΑΣΟΚ αλλά και στα κόμματα-πολιτικούς δορυφόρους των δύο μεγαλυτέρων.

Από αυτήν την άποψη δεν μας αιφνιδιάζουν τα πρόσφατα γεγονότα ούτε εκείνα που
θα ακολουθήσουν. Γιατί το θέμα δεν αφορά μόνο τη Ν.Δ. Αφορά συνολικά το
σημερινό πολιτικό σκηνικό, τα κόμματα που εφαρμόζουν ή στηρίζουν την αντιλαϊκή πολιτική.

Η βάση των αναταράξεων βρίσκεται στο γεγονός ότι ο κλασικός δικομματισμός
τρώει πια τα ψωμιά του. Το «μια ο ένας μια ο άλλος στην κυβέρνηση» (αλλάζει ο
Μανωλιός βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς), χρεοκοπεί όλο και περισσότερο. Και
χρεοκοπεί, επειδή πλατιά λαϊκά στρώματα πήραν μυρωδιά ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. όχι
μόνο έχουν την ίδια πολιτική, αλλά ταυτίζονται και στην τακτική, στις μεθόδους
που την εφαρμόζουν. Συμπίπτουν απόλυτα. Τόσο, που πρωτοκλασάτα στελέχη της
Ν.Δ. δεν διστάζουν να υποστηρίζουν την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Εξέλιπαν πια και οι
τύποι, τουλάχιστον για ορισμένους… Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος, για την
εγχώρια και ξένη πλουτοκρατία, να διαμορφωθεί ανεξέλεγκτη γι’ αυτήν κατάσταση,
που σε μια πορεία θα βάλει υπό αμφισβήτηση ολόκληρο το οικοδόμημά τους. Και
σπεύδουν να πάρουν τα μέτρα τους, ώστε η ογκούμενη λαϊκή αγανάκτηση να
απορροφηθεί, να αφομοιωθεί, να οδηγηθεί σε ανώδυνους για την κυριαρχία τους δρόμους.

Δεν μπορούν πια να κρύβουν ότι τα δύο βασικά στηρίγματά τους (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.)
μοιάζουν όπως δύο σταγόνες νερού. Δεν μπορούν πια να δικαιολογούν στον λαό το
γεγονός ότι μόνο το ένα από τα δεκανίκια τους (το ΠΑΣΟΚ) βρίσκεται στην
κυβερνητική εξουσία, ενώ το άλλο (η Ν.Δ.) βρίσκεται έξω απ’ αυτή, σχεδόν σε
μόνιμη βάση.

Έτσι, βλέποντας πως ο παραδοσιακός δικομματισμός εξαντλεί τα όριά του,
προετοιμάζουν μιας άλλης μορφής δικομματισμό: Την Κεντροαριστερά και την
Κεντροδεξιά. Δηλαδή, δίπλα στο ΠΑΣΟΚ και στη Ν.Δ. πάνε να «κολλήσουν» άλλα
σχήματα ­ αναχώματα στη λαϊκή οργή. Σχήματα, που ταυτίζονται με το ΠΑΣΟΚ και
τη Ν.Δ. ως προς την πολιτική κατεύθυνση.

Υπάρχει τέτοια βάση. Για παράδειγμα ο ΣΥΝ, ο οποίος συζητάει με το ΠΑΣΟΚ αυτό
το θέμα. Και μόνο το γεγονός ότι συζητάει, κι αν ακόμα δεν υπήρχε η συνεργασία
τους στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, δείχνει ότι τα κόμματα αυτά έχουν
την ίδια γραμμή πλεύσης. Διαφορετικά δεν θα συζητούσαν για γενική συνεργασία
ούτε θα έκαναν μια σειρά συνεργασίες.

Εξάλλου, η συζήτηση στη Βουλή για τις ΔΕΚΟ ήταν πολύ αποκαλυπτική. Είδαμε έναν
απίθανο συναγωνισμό για το αν προχωρούν καλά οι ιδιωτικοποιήσεις ή όχι…

Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες αντιφάσεις, που βάζουν κάποια «εμπόδια» στις
επιδιώξεις εφαρμογής αυτών των σεναρίων ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού.
Ποιες είναι αυτές οι αντιφάσεις; Είναι το γεγονός ότι τα κόμματα αυτά όσο
περισσότερο συμφωνούν τόσο περισσότερο φωνάζουν αντιπολιτευτικά, για να
θολώνουν τα νερά. Διαγράφεται έτσι ο κίνδυνος, για τον εγχώριο και ξένο
παράγοντα (ΗΠΑ – Γερμανία – Ε.Ε.), να «κολλήσουν» τα πράγματα, να κυριαρχεί η
μάχη των εντυπώσεων και όχι η προώθηση της ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού,
που θα έχει, για σήμερα, κορμό του την Κεντροαριστερά.

Γι’ αυτό ακριβώς και ο ξένος παράγοντας, μαζί με τον ντόπιο, παρεμβαίνουν, με
τους τρόπους που αυτοί γνωρίζουν.

Σπρώχνουν τα πράγματα. Τους λένε, για να το πούμε απλά και σχηματικά, ν’
αφήσουν στην άκρη τις κινήσεις αντιπολιτευτικού εντυπωσιασμού και να κοιτάξουν
για την εδραίωση του συστήματος άμεσα και κυρίως μακροπρόθεσμα. Να κοιτάξουν
να εγκλωβίσουν τον λαό, αντί να μαλλιοτραβιούνται δίχως λόγο ή για το
πάπλωμα… Φυσικά, αυτά τα σενάρια δεν προωθούνται έξω από συγκρούσεις και
νέες εσωτερικές αντιπαραθέσεις

Το ζητούμενο είναι οι ριζοσπαστικές λαϊκές δυνάμεις να αντιδράσουν έγκαιρα,
για να πάρουν οι πολιτικές εξελίξεις φιλολαϊκό δρόμο. Να κάνουν καθετί και
αποφασιστικά, ώστε η αγανάκτηση των εργαζομένων να μη διοχετευθεί σε
συντηρητικούς δρόμους, αλλά να γίνει καταλύτης ανατροπής του κυρίαρχου μπλοκ
των πολιτικών δυνάμεων.

Μπορούμε να χτυπήσουμε την αναμονή των εξελίξεων από τα πάνω. Ο λαός να μπει
στο προσκήνιο, να σμίξει στο πεδίο της ταξικής πάλης, να αναπτύξει μορφές
συσπείρωσης για τα προβλήματά του, που θα αυξάνουν την πολιτική πείρα, θα
οξύνουν τις συνειδήσεις.

Η πολιτική του ΚΚΕ δεν έχει δικαιωθεί μόνο στις εκτιμήσεις για τα μεγάλα
προβλήματα του λαού. Δικαιώνεται και στο ότι υπάρχουν δύο δρόμοι ανάπτυξης της
κοινωνίας. Δικαιώνεται, δηλαδή, για την ανάγκη να δημιουργηθεί ένα μεγάλο
αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, που θα βάλει στην άκρη το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., την
Κεντοαριστερά και την Κεντροδεξιά και θ’ ανοίξει τον δρόμο για ριζικές
κοινωνικοπολιτικές αλλαγές. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Ο Μάκης Μαΐλης είναι μέλος της Κ.Ε. και του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ.