ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ΔΕΚΟλογίες

Ότι στον δημόσιο τομέα της χώρας μας ισχύει, ως άγραφος νόμος και σιδηρούς
κανών, η παροχή υπηρεσιών εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου, αλλά εξαιρετικά υψηλού
κόστους, είναι πασίγνωστο.

Ότι ιδιαίτερα στις κατ’ ευφημισμόν ονομαζόμενες Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής
Ωφέλειας αυτός ο κανόνας, για ειδικούς λόγους, εφαρμόζεται με ιδιαίτερη ένταση
και μεταφράζεται σε ανύπαρκτη ανταγωνιστικότητα, απόλυτη εξάρτηση από τις
κρατικές επιδοτήσεις και χαίνοντα χρέη, είναι επίσης γνωστό.

Αυτές οι κακόφημες και κατασυκοφαντημένες επιχειρήσεις έχουν γίνει πια κάτι
σαν σύμβολο της κακοδαιμονίας μας ­ ο τόπος όπου οι πολιτικοί, που
αντιλαμβάνονται την πολιτική ως λαφυραγώγηση της εξουσίας, συναντώνται με τους
συνδικαλιστές ενός κομματικά καπελωμένου κορπορατισμού, όπου η
αναποτελεσματική και ανεξέλεγκτη διαχείριση δίνει μοιραίο ραντεβού με την
διαφθορά, όπου το κοινωνικό κράτος συναντιέται με (και ακυρώνεται από) το
πελατειακό κράτος.

Είναι προφανές ότι με την κατάσταση αυτή δεν είναι άσχετος ούτε ο
ανορθολογικός τρόπος με τον οποίο απασχολείται το πλεονάζον προσωπικό των
επιχειρήσεων αυτών ούτε η συνδικαλιστική συνδιοίκησή τους ούτε τα γελοία,
εξοργιστικά, μα πάντως ασήμαντα μικροπρονόμια, με τα οποία κατά καιρούς
διάφορες κυβερνήσεις και διάφορες διοικήσεις έχουν εξαγοράσει την πολιτική ή
εργασιακή συναίνεση του προσωπικού ή διάφορες συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν
εξαργυρώσει μιαν απροσδόκητα και άκοπα κερδισμένη συνδικαλιστική ισχύ, η οποία
προορίζεται να επενδυθεί σε πολιτική καριέρα.

Αλλά πώς να πιστέψει ο πολίτης ότι το σύμπτωμα είναι η αιτία, και ότι είναι
αυτά τα «προνόμια» που γεννούν την κακοδαιμονία του Ελληνικού Δημοσίου και όχι
το αντίθετο;

Και πώς να πιστέψει ότι αρκεί να περικοπούν κάποια επιδόματα, από αυτά που
ευφάνταστοι συνδικαλιστές κατά καιρούς εφηύραν, ευτελίζοντας τον ρόλο και την
αποστολή τους και εκμαυλίζοντας με μικροπαροχές τούς συναδέλφους τους ώστε να
τους καταστήσουν έτσι συνένοχους στην γενικότερη ΔΕΚΟ-διαφθορά, για να λυθεί
το πρόβλημα και να γίνουν οι ΔΕΚΟ μας παράδεισος αποτελεσματικής οργάνωσης,
χρηστής διαχείρισης, ανταγωνιστικών υπηρεσιών και κερδοφόρων ισολογισμών;

Εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον, η χώρα δοκιμάζεται από αλλεπάλληλους γύρους
συγκρούσεων των εκάστοτε κυβερνήσεων με τις συντεχνίες των επιχειρήσεων του
Δημοσίου. Εδώ και μία δεκαετία παρακολουθούμε υπουργούς να διεκτραγωδούν, στο
όνομα της εξυγίανσης των ΔΕΚΟ, το παράλογο και απαράδεκτο των προνομίων που οι
προκάτοχοί τους παραχώρησαν (και οι ίδιοι με το άλλο χέρι συνέχιζαν να δίνουν)
και τις απελπισμένες συντεχνίες να αντιδρούν λυσσασμένα για να διατηρήσουν τα
κεκτημένα τους.

Η περιώνυμη τροπολογία, που απόψε πρόκειται να ψηφιστεί στη Βουλή, έτσι στο
γόνατο γραμμένη και «επαναδιατυπωμένη», αιφνιδιαστικά εισηγμένη και εκ των
υστέρων, εκ των ενόντων και εκ του πονηρού αιτιολογημένη, δεν μοιάζει να
αποτελεί το τέλος αυτής της υπερδεκαετούς ήδη περιπέτειάς μας, μα ένα ακόμη
επεισόδιό της.

Για άλλη μια φορά το πρόχειρο και αποσπασματικό παίρνει την θέση τού
σχεδιασμένου και μακρόπνοου, για άλλη μία φορά η αυθαιρεσία και η προχειρότητα
βρίσκει την αιτιολόγησή της στο «κατεπείγον» του πράγματος, για άλλη μία φορά
η πονηριά του λαϊκισμού επιχειρεί να εκβιάσει την συναίνεση των πολλών μέσα
από την συκοφάντηση των λίγων, για άλλη μία φορά η δύσκολη κατάκτηση της
αναγκαίας κοινωνικής συναίνεσης υποκαθίσταται από την ευκολία των
δημοσκοπήσεων και των επικοινωνιακών τεχνασμάτων.

Για άλλη μία φορά η «επείγουσα ανάγκη» της εξυγίανσης, όντως επείγουσα, αλλά
τόσο όσο και πριν από δέκα χρόνια, γίνεται το άλλοθι για να παρακαμφθεί η μόνη
προϋπόθεση για την επίτευξη της εξυγίανσης αυτής ­ η πολιτική αξιοπιστία, η
εμπιστοσύνη στους θεσμούς, η δημοκρατική αγωγή και η κοινωνική συναίνεση.

Δυστυχώς, η ιστορία και της νέας ΔΕΚΟλογίας επιβεβαιώνει μια παλιά και
δυσάρεστη αλήθεια: ότι η παροχή υπηρεσιών χαμηλού επιπέδου έναντι υψηλού
κόστους δεν χαρακτηρίζει μόνο το σύμπαν των υπηρεσιών του Δημοσίου.
Χαρακτηρίζει και εκείνο της διαχείρισης του δημοσίου πράγματος, το σύμπαν της πολιτικής…