ΜΑΤΙΕΣ Αμερικανοί…

Ε, ΒΕΒΑΙΑ, μόνο το «Ποντίκι» μπορούσε να βάλει τα πράγματα στη θέση
τους. Και τα ‘βαλε χθες, από την πρώτη κιόλας σελίδα του. Έχει ένα ολοσέλιδο
σκίτσο του Τολιάδη, που δείχνει τον Κλίντον να κάθεται στο γραφείο του
πανευτυχής, ανάμεσα σε δύο αμερικανικές σημαίες. Κάτω απ’ το γραφείο μια γυμνή
γυναίκα σκύβει προς το πανταλόνι του. Και εμπρός στο γραφείο υπάρχει μία
ταμπέλα που γράφει: πρόεδρος των ΠΗΠΑ! Στην ίδια σελίδα, βάση, βλέπουμε μια
φωτογραφία του προέδρου των… ΠΗΠΑ και την ένδειξη… ο πίπερμαν! Και πάνω –
πάνω, στον τίτλο της εφημερίδας, διαβάζουμε το άκομψο, αλλά και πάλι έξυπνο,
«Κλίντον, τουλάχιστον πλύντον!».

Παρακολουθώ όλες αυτές τις ημέρες στις εφημερίδες, τα περιοδικά και την
τηλεόραση, πρωτίστως, όσα γράφονται και λέγονται για τις ροζ ιστορίες του
πλανητάρχη και σκέφτομαι: μα, τι σόι λαός είναι ο αμερικανικός; Αυτοί οι
άνθρωποι είναι έτοιμοι να χειροκροτήσουν τον πρόεδρό τους ­ και το κάνουν ­
μόλις λιώσει μερικές χιλιάδες γυναικόπαιδα, στη Βαγδάτη ή αλλού, με τις βόμβες
των βομβαρδιστικών του, αλλά θυμώνουν, εξεγείρονται και τον απειλούν με
ανατροπή μόλις ανακαλύψουν ότι «τα φόρεσε» στη γυναίκα του!

Κι εδώ που τα λέμε, τίποτα δεν έχουν ανακαλύψει για την ώρα. Όλος αυτός ο
σάλος για το σκάνδαλο δεν βασίζεται σε κάποια στοιχεία, αλλά σε καταγγελίες
γραμματέων, που έχουν κάθε συμφέρον «να μπλέξουν» τον πρόεδρο, είτε
υποκινούμενες από αντιπάλους του είτε για «να του τα πάρουν», εκβιάζοντάς τον!
Και να ‘ταν και καμιά όμορφη από δαύτες! Εδώ, στην Ελλάδα, ούτε διαιτητής της
β’ Εθνικής δεν θα γυρνούσε να τις κοιτάξει!

Αλλά ας πούμε ότι ο Κλίντον, πράγματι, έκανε τις ζαβολιές του. Αυτό τι κόφτει
τους Αμερικανούς; Προσωπική του υπόθεση δεν είναι; Εκείνη που θα είχε δικαίωμα
να εξαγριωθεί είναι η σύζυγός του. Και, φυσικά, τα θύματα της σεξουαλικής
παρενόχλησής του. Αν υπήρξε παρενόχληση, φυσικά. Κάτι που δύσκολα γίνεται
πιστευτό. Ένας νέος άντρας, συμπαθητικός και παντοδύναμος, όπως αυτός, έχει
χιλιάδες ευκαιρίες για «παραστρατήματα». Στις γραμματείς θα ξέπεφτε;
Απειλώντας τες, μάλιστα;

Εκείνο όμως που τρομάζει, δεν είναι η υποκρισία και η ψευτοηθική μιας μεγάλης
μερίδας του αμερικανικού λαού. Είναι αυτό που σημείωσα και πιο πάνω. Ότι
δηλαδή αυτή η μερίδα του λαού ­ τεράστια ­ όχι μόνον ανέχεται τον πρόεδρο,
αλλά και τον ανεβάζει στα ουράνια όταν σκοτώνει αμάχους ή σπέρνει δικτατορίες
εδώ κι εκεί! Απόδειξη το ότι συζητιέται στα σοβαρά να γίνει αυτές τις
ημέρες… ένας πόλεμος, για να βελτιωθεί η εικόνα του Κλίντον στα μάτια των
Αμερικανών! Τέτοιος κυνισμός!.