Οι περιοχές ευθύνης των Στρατηγείων

Στις συζητήσεις που έγιναν την περίοδο 1990-1993 στο επίπεδο της Στρατιωτικής
Επιτροπής του ΝΑΤΟ για τις περιοχές ευθύνης των υπό ίδρυσιν Στρατηγείων
αναφέρεται στην επιστολή που ακολουθεί ο Έλληνας στρατιωτικός αντιπρόσωπος στη
Συμμαχία αντιπτέραρχος ε.α. Παν. Διακουμάκος.

Η επιστολή του αποτελεί απάντηση σε άρθρο του πρώην αρχηγού ΓΕΕΘΑ και
υφυπουργού Άμυνας πτεράρχου ε.α. Νίκου Κουρή που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις
14 Ιανουαρίου 1998 με τίτλο «Pax Americana στο Αιγαίο».

Η επιστολή του κ. Διακουμάκου έχει ως εξής:

«Στην έγκριτη εφημερίδα σας “ΤΑ ΝΕΑ” της 14ης Ιανουαρίου 1998 στο άρθρο “Pax
Americana στο Αιγαίο», αναφέρονται ανακρίβειες για τη συμφωνία της συνόδου
υπουργών Αμύνης του ΝΑΤΟ του Δεκεμβρίου του 1992, με την οποία ιδρύθηκαν τα
τρία (3) “Στρατηγεία της Λάρισας”.

Το 1990-1993 υπηρετούσα ως στρατιωτικός αντιπρόσωπος της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ και
έχω άμεση γνώση των πραγματικών γεγονότων. Για την αντικειμενική ενημέρωση των
αναγνωστών σας, έχω να σας θέσω υπόψη τα παρακάτω:

Την περίοδο 1991-1992, που γινόντουσαν οι συζητήσεις για τη νέα δομή του ΝΑΤΟ,
η Ελλάδα σταθερά, γραπτά και προφορικά, είχε δηλώσει ότι όλα τα Στρατηγεία του
ΝΑΤΟ στην Ελλάδα θα είχαν περιοχές ευθύνης.

Στις τελευταίες συσκέψεις της Στρατιωτικής Επιτροπής ΝΑΤΟ τον Δεκέμβριο του
1992 και ειδικά στις 3 Δεκεμβρίου 1992 ο στρατιωτικός αντιπρόσωπος και στις 8
Δεκεμβρίου ’92 ο Α/ΓΕΕΘΑ δήλωσαν επίσημα, γραπτά και προφορικά, ότι όλα τα
Στρατηγεία στην Ελλάδα θα έχουν περιοχές ευθύνης (Πρακτικά Στρατιωτικής
Επιτροπής ΝΑΤΟ της 3ης και 8ης Δεκεμβρίου 1992). Με βάση αυτή τη θέση της
Ελλάδος, ο πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής υπέβαλε υπόμνημα προς τον
γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, όπου αναφέρει πως όλες οι χώρες συμφωνούν να μην
έχουν περιοχές ευθύνης κάτω του επιπέδου υποταγμένης διοικήσεως, πλην της
Ελλάδος, που θέλει να έχει περιοχές (Υπόμνημα προέδρου Σ.Ε. ΝΑΤΟ της 3ης
Δεκεμβρίου 1992).

Έτσι στο στρατιωτικό πλαίσιο έκλεισε το θέμα των “Στρατηγείων Λάρισας”, με
περιοχές ευθύνης.

Στη σύνοδο των υπουργών Αμύνης του ΝΑΤΟ στις 10 και 11 Δεκεμβρίου 1992 υπήρξε
έντονο πολιτικο-διπλωματικό παρασκήνιο. Στις 10 Δεκεμβρίου η σύνοδος ενέκρινε
ομόφωνα τη νέα δομή του ΝΑΤΟ, που προέβλεπε τρία (3) Στρατηγεία για την
Ελλάδα. Στρατού, Ναυτικού, Αεροπορίας.

Στην ίδια σύσκεψη, ο ανώτατος συμμαχικός διοικητής Ευρώπης (SACEUR) υπέβαλε
υπόμνημα στο οποίο ανέφερε ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν περιοχές ευθύνης
(AOR’S) κάτω του επιπέδου υποταγμένων διοικήσεων. Στα πρακτικά της συνόδου
αναφέρεται ότι οι υπουργοί “σημείωσαν” (όχι συμφώνησαν ή αποδέχθηκαν) την
εισήγηση του SACEUR. (Πρακτικά συνόδου υπουργών ΝΑΤΟ 10 και 11 Δεκεμβρίου 1992).

Με βάση τις ελληνικές θέσεις στη Στρατιωτική Επιτροπή ΝΑΤΟ, το 1993 έγιναν
μακρές και σκληρές διαπραγματεύσεις στο ΝΑΤΟ για τις περιοχές ευθύνης των
“Στρατηγείων Λάρισας”. Τον Σεπτέμβριο του 1993 σε σύσκεψη της Στρατιωτικής
Επιτροπής στην Ιταλία συμφωνήθηκε από όλους τους Α/ΓΕΕΘΑ Νοτίου Τομέως και
τους Αμερικανούς και Άγγλους, το Στρατηγείο Στρατού Λαρίσης να έχει περιοχή
ευθύνης ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

Η διοίκηση Ναυτικού να παραμείνει με την περιοχή που είχε ήδη από το 1957 και
η διοίκηση Αεροπορίας να έχει περιοχή ευθύνης με όρια προς Ανατολάς την
ανατολική οριογραμμή του FIR Αθηνών, που σύμφωνα με τον εισηγητή Αμερικανό
ναύαρχο ήτο η “καλλίστη τεχνική λύση” που εξεπόνησε το Κέντρο Προγραμματισμού
του ΝΑΤΟ.

Ο Τούρκος αρχηγός Ε.Δ., στρατηγός Γκιουρές, απεδέχθη την εισήγηση και
συμφώνησε κατ’ αρχήν για τα προς Ανατολάς όρια (πρακτικά συσκέψεως της 18ης
Σεπτεμβρίου 1993 στο καταδρομικό Vitorio Vemeto).

Μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 1993, η νέα κυβέρνηση ακολούθησε άλλη πολιτική.
Οι διαπραγματεύσεις προοδευτικά το 1994 ατόνησαν και σταμάτησαν. Οι Τούρκοι
πάντοτε επιζητούσαν τη διακοπή των συζητήσεων και τελικά το πέτυχαν. Τα
“Στρατηγεία Λάρισας” έκτοτε έμειναν σε εκκρεμότητα και τελικά φθάσαμε στις μη
περιοχές τον Δεκέμβριο 1997…

Αυτή ήταν μια τουρκική επιδίωξη από το 1991, που τότε είχε κατηγορηματικά
αρνηθεί να συζητήσει η Ελλάδα».