Στις φυλακές βασιλεύουν οι Αλβανοί και η σιωπή…

Ο ΒΑΣΙΚΟΣ μάρτυρας για τον θάνατο του Καραμούτη αναίρεσε την κατάθεσή του.
«Απλώς άκουσε». Ο δεύτερος επέμενε και χθες στη δίκη, ότι ο 27χρονος σκοτώθηκε
από λάθος. Ο νόμος της σιωπής για μία ακόμη φορά κυριάρχησε, όπως συμβαίνει
χρόνια τώρα στις μεγαλύτερες φυλακές της χώρας. Όσοι επιβάλλονται ως αρχηγοί
με τη βία συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να ελέγχουν τα πάντα. Σωφρονιστικοί
υπάλληλοι και μη το γνωρίζουν αυτό καλύτερα από τον καθένα. Όμως αδυνατούν να
κάνουν κάτι, αφού και οι ίδιοι φοβούνται για τη ζωή των δικών τους.

Το 1997 ήταν η πιο σκληρή χρονιά για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Οι
ομάδες βρέθηκαν αντιμέτωπες σε έναν διαρκή αγώνα ελέγχου της κατάστασης. Όπως
όλα δείχνουν, οι Αλβανοί έχουν επικρατήσει και πλέον έχουν αναλάβει
αποκλειστικά τη διάθεση ναρκωτικών, την εκμετάλλευση ομοφυλοφίλων, ενώ σε
πολλές περιπτώσεις κανονίζουν και τις άδειες, βοηθώντας αυτούς που θα τους
φέρουν χρήματα και θα συνεργαστούν με τις συμμορίες τους που λειτουργούν έξω
από τους τοίχους της φυλακής… «Η εσωτερική τους συνοχή και η ικανότητά τους
να οργανώνονται είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη ομάδα». Οι Αλβανοί, στον
Κορυδαλλό, είναι σχεδόν 400. Και τη χρονιά που πέρασε η μάχη ήταν εξοντωτική
για το ποιος θα επικρατήσει. Κανείς πλέον δεν αμφισβητεί ότι η πλάστιγγα
κλείνει προς αυτούς.

Μέσα στις φυλακές κυριαρχεί η λογική της αντεστραμμένης πυραμίδας. Το
χειρότερο κομμάτι της βάσης έρχεται στην κορυφή. Όποιος έχει κάνει τα
περισσότερα, αυτός θα ηγηθεί», λέει χαρακτηριστικά ένας από τους
σωφρονιστικούς υπαλλήλους του Κορυδαλλού, που έχει… συμπληρώσει ένσημα δύο δεκαετιών.

Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι αρχηγοί των ομάδων είναι κατ’ ανάγκην
ισοβίτες ή βαρυποινίτες. Από την εμπειρία τους οι υπάλληλοι των φυλακών
συμπεραίνουν ότι «συμβαίνει μάλλον το αντίθετο. Το ύψος της ποινής δεν έχει
καμία σημασία». Σε κάθε περίπτωση η εναλλαγή της εξουσίας, είναι τακτικό
φαινόμενο. «Το τοπίο είναι ευμετάβλητο και οι ρόλοι πολλές φορές δεν είναι
ξεκαθαρισμένοι. Γι’ αυτό και έχουμε πολύ συχνά έντονο ανταγωνισμό στην
εξασφάλιση της εξουσίας που αφορά τη νομή των προνομίων».

Όσον αφορά τη στυγερή δολοφονία του νεαρού κρατουμένου με την κατηγορία του
χαφιέ, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι εξηγούν με νόημα. «Αυτό ήταν πρόσχημα. Δεν
υπάρχει κρατούμενος που να μη… μιλάει. Αυτό το έχουν μάθει πριν μπουν στη
φυλακή. Δεν βλέπετε ότι η αστυνομία πιάνει έναν κατηγορούμενο και μετά βρίσκει
άλλους δέκα; Αυτό πώς γίνεται;».

Στον Κορυδαλλό. Τέσσερις από τους κατηγορούμενους για τη φρικτή δολοφονία του 27χρονου Δημήτρη Καραμούτη. Δεξιά, ο Νίκος Πανταζής.

ΠΡΙΝ από μερικούς μήνες, ένας Αλβανός κρατούμενος στις Φυλακές Κορυδαλλού,
μαχαίρωσε έναν συμπατριώτη του μπροστά στα μάτια άλλων κρατουμένων. Απ’ όσους
είδαν τη σκηνή, κανένας δεν μίλησε αργότερα. Και ο λόγος ήταν και είναι για
τον κόσμο των φυλακών, πάρα πολύ απλός: ο φόβος μη βρεθεί αντιμέτωπος με τις
ομάδες, οι οποίες δεν διστάζουν ακόμη και να μαχαιρώσουν όσους εκτιμούν ότι
«μπορεί να μιλήσουν».

Ο νόμος της σιωπής για μιαν ακόμη φορά λειτούργησε, όπως συνεχίζει να
λειτουργεί και να ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ των κρατουμένων. Οι αδύνατοι
σιωπούν και οι «δυνατοί» εξασφαλίζουν έτσι την άνεση στο να ελέγχουν τη
διακίνηση ναρκωτικών, τις άδειες και των ποτών κατά κύριο λόγο, αλλά και
συγκρατουμένους τους ομοφυλόφιλους, τους οποίους στέλνουν σε διάφορα κελιά
εισπράττοντας μεγάλα ποσά. Έτσι ακόμη και στην περίπτωση που δεκάδες
κρατούμενοι είναι μάρτυρες ακόμη και δολοφονιών, δεν προκύπτει κανένα στοιχείο
γύρω από την ταυτότητα των δραστών. Μαλιστα, η «μάχη για την επικράτηση»
ομάδων και προσώπων, τη χρονιά που πέρασε κορυφώθηκε. Έτσι σήμερα στον
Κορυδαλλό αλλά και στις φυλακές της Θεσσλονίκης, της Λάρισας και της Πάτρας,
το πάνω χέρι έχουν οι Αλβανοί. Αυτό κατάφεραν να το πετύχουν επειδή και
πολυάριθμοι είναι, αλλά κυρίως επειδή προσπαθούν να επιβληθούν με ιδιαίτερη
αγριότητα. «Παλαιότερα, όταν οι Έλληνες είχαν τον έλεγχο των φυλακών, το πολύ
πολύ όποιος μιλούσε, τη… γλίτωνε με κάποιους μώλωπες. Τώρα με τους Αλβανούς,
όποιος τολμήσει να μιλήσει το λιγότερο θα βρεθεί μαχαιρωμένος», λέει δικηγόρος
που έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τις Φυλακές Κορυδαλλού.

Η δράση των συγκεκριμένων κυκλωμάτων δεν αρκείται μόνο στον χώρο των φυλακών.
Η ηγεσία τού κάθε κυκλώματος έχει τη δυνατότητα να απειλεί συγγενικά πρόσωπα
των άλλων κρατουμένων, αναγκάζοντας έτσι τους τελευταίους να υπακούν σε κάθε
τους επιθυμία.

Ο επικεφαλής της κάθε ομάδας έχει και τους… σωματοφύλακές του. Αυτούς στους
οποίους αναθέτει ­ όταν δεν το κάνει ο ίδιος ­ τη «συμμόρφωση» όσων επιχειρούν
να τον αμφισβητήσουν. Οι αδύνατοι, μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, και επειδή
θέλουν απλώς να εκτίσουν την ποινή τους, συμμορφώνονται με τη νέα κατάσταση.

Κάθε πτέρυγα έχει τον αρχηγό της. Σε κάθε μία από αυτές γίνονται οι μάχες της
επικράτησης. Οι σχέσεις των αρχηγών της κάθε πτέρυγας υπόκεινται και αυτές στο
νόμο της σιωπής. Και οι ίδιοι οι αρχηγοί δεν είναι κατ’ ανάγκην «φίλοι». Ο
καθένας εξυπηρετεί δικά του συμφέροντα, μέσα και έξω από τις φυλακές. Έλληνες,
Αλβανοί, Ρουμάνοι «διορίζουν» τον δικό τους αρχηγό. Άλλες εθνότητες, όπως οι
Ρώσοι ή οι Βούλγαροι, με μικρή δύναμη στις φυλακές, ακολουθούν τις προσταγές
εκείνου που ηγούνται στις πτέρυγές τους.

Η «μάχη» που θα δώσει ο αρχηγός με τους «δικούς του» για να επικρατήσει σε μια
από τις πτέρυγες των φυλακών, θα τον… ωφελήσει πολλαπλά, αργότερα. Από τα
χέρια του κυρίαρχου κυκλώματος περνά το εμπόριο των ναρκωτικών, των ποτών, οι
άδειες. Συχνά συμβαίνει μεγάλος αριθμός κρατουμένων, όταν περνά τις πύλες των
φυλακών με ολιγοήμερη άδεια, να έχει λάβει ρητές οδηγίες για το πώς θα
«κινηθεί» έξω.

Το κύκλωμα τού υποδεικνύει ποιους θα συναντήσει και σε ποιές περιοχές για να
προμηθευτεί τα ναρκωτικά που θα φέρει «μέσα». «Τα λευκά σακουλάκια που
πούλησαν στον αδειούχο κρατούμενο οι συνεργάτες του κυκλώματος, πηγαίνουν κατ’
ευθείαν στον αρχηγό, ο οποίος με τη σειρά του ρυθμίζει τη διακίνηση και
εισπράττει το αντίτιμό τους», έλεγε στα «ΝΕΑ» πηγή από τις Φυλακές Κορυδαλλού.