Οι «Ράμπο» του Ιονίου

Σκληρή εκπαίδευση. Ενενήντα ώρες δουλειά εβδομαδιαίως και μετά γυμναστήριο και σκοποβολή για να διατηρούνται σε ετοιμότητα και να μπορούν να αντιμετωπίζουν τους εισβολείς

Ήταν ξημερώματα, όταν το σκάφος του Λιμενικού γύριζε από νυχτερινή
περιπολία. Κουρασμένα πρόσωπα με κουκούλες, αλεξίσφαιρα, όπλα. Χωρίς πολλά
πολλά μπαίνουν στο μικρό γραφειάκι στο λιμάνι. Πίνουν έναν καφέ και περνούν
αμέσως στη μικρή διπλανή αίθουσα που τη χρησιμοποιούν για γυμναστήριο.

«ΜΕ ΤΟΣΕΣ ώρες δουλειά η γυμναστική είναι ό,τι καλύτερο για να χαλαρώσεις.
Δουλεύουμε τουλάχιστον 90 ώρες την εβδομάδα, δεν αντέχεις διαφορετικά», λέει ο
επικεφαλής της ομάδας ανδρών του Λιμενικού που έχει αναλάβει να καταστείλει
τις επιδρομές των Αλβανών.

Αυτή η νύχτα ήταν ήρεμη. Τις προηγούμενες όμως η θάλασσα πήρε φωτιά. Οι
Αλβανοί που πλησίασαν στις ελληνικές ακτές δεν υπάκουσαν στις εντολές και
άνοιξαν πυρ. «Ήταν τρομερό. Πρέπει να είχαν στη βάρκα περισσότερα από 30
Καλάσνικοφ. Να σκεφτείς ότι δεν άλλαζαν δεσμίδες. Όπλα άλλαζαν. Στο τέλος,
αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σκάφος τους. Τώρα πια αυτά είναι καθημερινά
φαινόμενα, αλλά πρέπει να πούμε ότι έχουμε καταφέρει να περιορίσουμε το κακό».

Οι ίδιοι όπως λένε έψαξαν να βρουν τους Αλβανούς. Δεν βρήκαν τίποτε.
«Σημαδεύουμε τις μηχανές. Μέσα όμως στη νύχτα όλα μπορούν να συμβούν». Όπως
βέβαια μπορούν να συμβούν και σε αυτούς.

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που ένα συνάδελφός τους σκοτώθηκε σε μια μάχη
με τους Αλβανούς. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Απαντούν πιο εύκολα στα πυρά
των Αλβανών. Και δεν έχουν μόνο τους Αλβανούς. Κάνουν ελέγχους για
αρχαιοκαπηλία, για λαθραία, για ναρκωτικά σε όλη την περιοχή…

Κρύβονται. Δεν θέλουν να φαίνονται τα πρόσωπά τους. Έχουν οικογένειες που
ανησυχούν και οι μαφιόζοι δεν αστειεύονται. Καθε φορά που αρχίζουν την
περιπολία εύχονται να μη συναντήσουν κανέναν, αλλά όλο και κάτι συμβαίνει. Όσο
για την αμοιβή τους; 230.000 τον μήνα και 8.200 επίδομα επικινδυνότητας.
Άλλωστε τους μισθούς τους τούς έχουν μάθει και οι Αλβανοί, που, όταν
βρίσκονται κοντά, τούς λένε: «Ρε σεις, 300.000 το μήνα παίρνετε, τι σκοτώνεστε…».

Και να ήταν μόνο το οικονομικό; Τα μέσα τους είναι λίγα. Θέλουν διόπτρες
νυχτερινής σκόπευσης και παρακολούθησης. Η μόνη τους ελπίδα τα νέα σκάφη που
περιμένουν από τη Νορβηγία. Τότε θα έχουν υπεροπλία έναντι των Αλβανών που
κινούνται παντού και με ταχύπλοα.

Πέρα από τα οικονομικά και τα άλλα προβλήματα, είναι υποχρεωμένοι να βγαίνουν
κάθε μέρα και νύχτα. Και δεν είναι μόνο τα ναρκωτικά ή τα όπλα. Είναι και οι
επιδρομές που γίνονται στα παράλια της Κέρκυρας όπου οι Αλβανοί βγαίνουν συχνά
και τρομοκρατούν τους κατοίκους με άμεσες συνέπειες στον τουρισμό.

«Πολλές φορές βρισκόμαστε στο επίκεντρο των επικρίσεων. Στην αρχή μας
θεωρούσαν τραμπούκους γιατί μια φορά μάς χρησιμοποίησαν στην απεργία που είχαν
τα φορτηγά. Τώρα ευτυχώς μάς βλέπουν με συμπάθεια. Εντάξει, αυτή είναι η
δουλειά μας.

Την επιλέξαμε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος. Ξεκινάμε και
δεν ξέρουμε αν θα γυρίσουμε.

Αυτό δεν μπορείς να το καταλάβεις αν είσαι εκτός. Από τη μια, η οικογένεια που
μένει ξάγρυπνη μέχρι να γυρίσουμε και, από την άλλη, οι εντολές. Και βέβαια,
δεν μπορείς να τις αγνοήσεις, αλλά και δεν παύει να είσαι και άνθρωπος…»,
είπε ένας άνδρας από την ομάδα που μόλις είχε γυρίσει.