Το σκότωσε η αδιαφορία

«Το παιδί μου το έχασα από ανεξήγητη ελαφρότητα γιατρών στο νοσοκομείο της
Ξάνθης». Αυτό καταγγέλλει η κ. Κωνσταντίνα Κουρτόγλου, κάτοικος Θαλασσιάς
Ξάνθης, που είδε τον 5χρονο γιο της Βασίλη να πεθαίνει στα χέρια της, επειδή
κάποιοι γιατροί έκαναν «κακή διάγνωση», όπως υποστηρίζει η ίδια.

Η μητέρα του 5χρονου κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία της Ξάνθης
μέσω του συνηγόρου της και ζητεί να καταλογισθούν ευθύνες, εκεί που υπάρχουν,
για τον θάνατο του μονάκριβου 5χρονου αγοριού της.

Η έγκληση στρέφεται κατά του προέδρου του νοσοκομείου κ. Άγγελου Σαββανίδη,
της ιατρού κ. Ιωάννας Βλάχου, του παιδιάτρου, διευθυντή του ΕΣΥ Ξάνθης κ.
Θεόδ. Ζαμπογιάννη, του ιατρού – ορθοπεδικού κ. Ματθαίου Σαββίδη, του
παιδιάτρου του νοσοκομείου Ξάνθης κ. Δημ. Αδαμίδη, του οδηγού ασθενοφόρου κ.
Χαρ. Τσιρίδη, του τραυματιοφορέα κ. Βασ. Δραγάνη και κατά παντός άλλου υπευθύνου.

Εξάλλου, για το ίδιο θέμα ο υφυπουργός Υγείας – Πρόνοιας κ. Μ. Σκουλάκης είχε
διατάξει ΕΔΕ και κανένας δεν γνωρίζει αν βγήκε πόρισμα ή όχι.

Σημειώνεται ότι η κ. Κουρτόγλου υπέβαλε τη μηνυτήρια αναφορά αρκετό καιρό μετά
το τραγικό συμβάν, γιατί έπρεπε να συγκεντρωθούν όλα τα απαραίτητα στοιχεία
από το νοσοκομείο Ξάνθης καθώς και τις ιατροδικαστικές υπηρεσίες που έκαναν
την νεκροψία και νεκροτομή στο άτυχο αγοράκι.

Οι γιατροί πάντως από την πλευρά τους υποστηρίζουν ότι δεν έγινε λάθος
διάγνωση κι έκαναν καλά τη δουλειά τους, λέγοντας πως ό,τι άλλο έχουν να πουν
θα το πουν στο δικαστήριο.

«Για το θέμα σίγουρα θα πρέπει να γίνει έρευνα. Εφόσον προκύψουν ευθύνες θα
πρέπει η τιμωρία να είναι παραδειγματική», δήλωσε χθες στα «ΝΕΑ» ο ταμίας της
ΕΙΝΑΠ κ. Γιάννης Πολυθοδωράκης, παιδίατρος νευροχειρουργός.

ΣΤΙΣ 13 Νοεμβρίου και ώρα 12.30 το μεσημέρι ο μικρός γύρισε από το σχολείο του
(πήγαινε στα νήπια), ήπιε αριάνι, έφαγε πίτα και βγήκε να παίξει στην αυλή με
τα άλλα παιδάκια. Μέχρι τότε δεν είχε παραπονεθεί για τίποτα. Γύρω στις 3 η
ώρα, πήγε στη μητέρα του και της είπε ότι πονάει το πόδι του, κάπου κοντά στον
αστράγαλο. Σε ερώτηση αν χτύπησε πουθενά ή στραβοπάτησε, απάντησε όχι. Ακόμη
παραπονέθηκε ότι κρύωνε. Είχε ρίγος.

Ξάπλωσε, τον σκέπασε η μάνα του για να ζεσταθεί και του έβαλε θερμόμετρο και
είχε 39 πυρετό.

Του έδωσε ντεπόν και ύστερα από μισή ώρα περίπου, του ξαναέβαλε θερμόμετρο. Ο
πυρετός όχι μόνο δεν έπεσε, αλλά ανέβηκε στο 39,5 και στη συνέχεια 39,9.

Τότε η μάνα του ανήσυχη μετέφερε τον Βασίλη στο Νοσοκομείο Ξάνθης στα
επείγοντα περιστατικά.

«Όταν έφθασα εκεί, λέει, κρατούσα το παιδί στην αγκαλιά μου, “έκαιγε” από τον
πυρετό, εγώ ήμουν τρομαγμένη και η νοσοκόμα μού είπε να περιμένω. Όμως δεν την
άκουσα και μπήκα και εκεί με ρώτησανν τι θέλω, με ύφος επιτιμητικό».

Ήταν μία παιδίατρος που άκουσε το ιστορικό. Δεν θέλησε να εξετάσει το παιδί
και ζήτησε να το δει πρώτο ορθοπεδικός, τον οποίο και κάλεσε τηλεφωνικώς να ‘ρθει.

Αυτός ζήτησε να πάει το παιδί για ακτίνες και όταν θα έπαιρναν την
ακτινογραφία θα τον ειδοποιούσαν να κατέβει να το εξετάσει».

Με το παιδί στην αγκαλιά η μάνα πήγε στο Ακτινολογικό Τμήμα του νοσοκομείου,
όπου συνάντησε ουρά αναμονής.

Βγήκε η ακτινογραφία. Δεν έδειξε απολύτως τίποτα και την έφερε στο τμήμα των
επειγόντων περιστατικών. Ειδοποιήθηκε και ήρθε ο ορθοπεδικός, εξέτασε τον
Βασίλη και έβαλε το πόδι σε νάρθηκα. Σε ερώτηση της μάνας γιατί, αφού η
ακτινογραφία δεν έδειξε τίποτα, μπαίνει νάρθηκας, απάντησε ότι «στα μικρά
παιδιά τα κόκαλα είναι τρυφερά και πολλές φορές δεν δείχνουν».

Συνέστησε ύστερα από δέκα ημέρες να έλθει για να βγάλει τον νάρθηκα.

Στη συνέχεια, εξέτασε τον μικρό άτυχο Βασίλη η παιδίατρος και, όπως εξιστόρησε
η μάνα του παιδιού, της είπε:

­ Δεν έχει ακροαστικά. Δεν βρίσκω τίποτε. Μάλλον, θα είναι ιός γρίπης.

­ Και τι πρέπει να κάνω; ρώτησε η μάνα.

­ Μετά τρεις ώρες να δώσεις το ντεπόν. Και έφυγε.

Είχα την αίσθηση ­ λέει η μάνα ­ ότι δεν τελειώσαμε. Ότι δεν εξετάσθηκε το
παιδί μου. Δεν πίστευα ότι έφυγε η γιατρός. Παραδίπλα μιλούσαν ζωηρά για
μακαρόνια, ποια είναι πιο νόστιμα. Και εγώ εκείνη την ώρα ένιωθα σαν χαμένη.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Με συνέφερε μια νοσοκόμα, που μου είπε «πήγαινε σπίτι
σου τώρα και κάνε ό,τι σου είπε η γιατρός» και τότε έφυγα. Πήγα σπίτι. Μέσα
μου ένιωθα άσχημα. Ένα βάρος. Κάτι σαν κακό προαίσθημα.

Στον δρόμο για το σπίτι, το παιδί έκανε εμετό. Η νύχτα ήταν δύσκολη. Ο πυρετός
ανεβοκατέβαινε απότομα και κατά διαστήματα ένιωθε ρίγος. Έκανε εμετό και είχε
βγάλει κοκκινίλες στο κορμί του. Το πρωί της άλλης ημέρας οι κοκκινίλες
άρχισαν να γίνονται μελανιές.

Η μάνα παίρνει το παιδί και πάει αυτήν τη φορά όχι στο νοσοκομείο, γιατί είχε
κλονισθεί η εμπιστοσύνη της, αλλά σε ιδιώτη παιδίατρο, ο οποίος μόλις είδε το
αγοράκι διέγνωσε αμέσως οξεία μηνιγγίτιδα.

Το στέλνει με τη γνωμάτευσή του στο νοσοκομείο, εκεί στους ίδιους γιατρούς,
που αυτήν τη φορά έβαλαν αμέσως ορρό στο παιδί και του πήραν αίμα για εξέταση.
Μέσα σε μισή ώρα το παιδί χειροτέρεψε και πριν ακόμη πάρουν τα αποτελέσματα
της εξέτασης του αίματος, αποφάνθηκαν ότι πρέπει ο Βασίλης να μεταφερθεί στην
Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική της Αλεξανδρούπολης, γιατί το Νοσοκομείο
Ξάνθης δεν διαθέτει Παιδιατρική Κλινική.

Ασθενοφόρο, μπροστά ο οδηγός και συνοδηγός και πίσω η μάνα με το μονάκριβό της
παιδί, που χειροτέρευε η κατάστασή του από στιγμή σε στιγμή. Κάπου μέσα στην
Ξάνθη σταματάει το ασθενοφόρο. Γιατί σταματήσαμε; ρωτά η μάνα. Και η απάντηση:
Ο συνάδελφος κατέβηκε στην Τράπεζα για μια δουλειά. Ύστερα από ένα δεκάλεπτο
τελείωσε ο «συνάδελφος» τη δουλειά του στην Τράπεζα και το ασθενοφόρο
ξαναξεκίνησε. Ύστερα από λίγη ώρα το ασθενοφόρο ξανασταμάτησε. «Για να φθάσει
ο παιδίατρος», απάντησε ο οδηγός στην ερώτηση της μάνας. Ύστερα από κάμποση
ώρα, εμφανίστηκε ο παιδίατρος και ανέβηκε στο ασθενοφόρο. Όταν αυτό έφθασε στο
νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης, κάνοντας τη διαδρομή σε πάνω από δύο ώρες, η
κατάσταση του Βασιλάκη είχε χειροτερέψει. Μελανιές σ’ όλο του το σώμα και στο πρόσωπο.

Εκεί στο Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης ­ όπως λέει η μάνα ­ «έπεσαν» όλοι οι
γιατροί πάνω στο παιδί και πάλεψαν για να το σώσουν. Δεν μπόρεσαν. «Ήρθε
αργά», είπαν.

Ο ιατροδικαστής είπε: «Αφού οι ακτίνες δεν είχαν δείξει τίποτε για το πόδι του
παιδιού, δεν έπρεπε να μπει νάρθηκας, αλλά να του πάρουν αίμα και ούρα και να
κάνουν εξετάσεις». Διέγνωσε ότι ο θάνατος του παιδιού προήλθε από οξύ
εγκεφαλικό οίδημα μεγάλου βαθμού, φλεγμονώδη εξεργασία μηνίγγων, πιθανή μηνιγγίτιδα.