Είχε συλληφθεί ως ανυπότακτος και στα γεγονότα του Πολυτεχνείου

![]() |
|
Οι γείτονες. Έπεσαν από τα σύννεφα οι γείτονες του Νίκου Μαζιώτη στην οδό |
«ΕΙΧΕ ΑΡΝΗΘΕΙ τη στράτευση, αλλά δεν είχε απορρίψει τη βία». Με αυτά τα λόγια
περιγράφουν τον Νίκο Μαζιώτη μέλη των αντιρρησιών συνείδησης, που στις αρχές
του 1990 είχε προσχωρήσει στις τάξεις τους αρνούμενος να καταταγεί στον
ελληνικό Στρατό.
Παρ’ ότι ο Νίκος Μαζιώτης διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στον Σύνδεσμο Αντιρρησιών
Συνείδησης, πολύ γρήγορα αποχώρησε, εκφράζοντας την αντίθεσή του στην αποδοχή
της κοινωνικής θητείας. Για τον ίδιο, η εναλλακτική θητεία αποτελούσε «άμισθη
παροχή υπηρεσιών στο κράτος».
Από τους ανθρώπους που τον γνώρισαν εκείνη την περίοδο χαρακτηρίζεται ως
«ιδεολόγος, αλλά απόλυτος που δεν σήκωνε συμβιβασμούς».
Στις 15 Μαΐου 1991, διεθνής ημέρα των αντιρρησιών συνείδησης, ο Νίκος Μαζιώτης
συλλαμβάνεται μετά την άρνηση να καταταγεί στον Στρατό. Τον Σεπτέμβριο του
ίδιου έτους δικάζεται και αφήνεται ελεύθερος με αναστολή. Ύστερα από λίγους
μήνες κλήθηκε για δεύτερη φορά να καταταγεί στον Στρατό, αλλά δεν ανταποκρίθηκε.
Σε ένα πάρτι νεαρών αναρχικών συλλαμβάνεται εκ νέου ως ανυπότακτος. Τον
Οκτώβριο του 1992 καταδικάζεται με την κατηγορία της ανυποταξίας και της
προσβολής του Στρατού. Αιτία της δεύτερης καταδίκης ήταν οι θέσεις που
εξέφρασε για τον Στρατό σε ανάλογη ερώτηση των στρατοδικών.
Τον Δεκέμβριου του 1992, κατά την κράτησή του στις στρατιωτικές φυλακές Παύλου
Μελά της Θεσσαλονίκης, ο Νίκος Μαζιώτης πραγματοποιεί απεργίας πείνας, λίγο
πριν από τη διεξαγωγή της δίκης του, η οποία κράτησε 57 ημέρες. Ύστερα από
κινητοποιήσεις κοινωνικών οργανώσεων, τον Ιανουάριο του 1993 αφέθηκε ελεύθερος.
Η δεύτερη φορά που απασχολεί τις αστυνομικές αρχές ο Νίκος Μαζιώτης ήταν στα
επεισόδια του Πολυτεχνείου το 1996.
Κατά την ομαδική σύλληψη των δεκάδων νεαρών που είχαν κλειστεί στον χώρο του
Πολυτεχνείου, το πρωί της 18ης Νοεμβρίου, συλλαμβάνεται και αυτός.














