ΜΑΤΙΕΣ Θεσσαλονίκη (3)

ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ πολλά σημεία της Θεσσαλονίκης. Μα, πάνω απ’ όλα, η παραλία της.
Αυτός ο καταπληκτικός, δίπλα στη θάλασσα, πεζόδρομος, που αρχίζει από το
λιμάνι και τελειώνει κι εγώ δεν ξέρω πού. Σ’ αυτό τον πεζόδρομο κάνουν τη
βόλτα τους, κάθε μέρα, χιλιάδες Θεσσαλονικείς. Και κουβεντιάζουν. Και
χαίρονται. Και γαληνεύουν. Φυσικά, όταν ο καιρός είναι γλυκός. Όπως συνέβη ­
τι θαύμα! ­ όλη την περίοδο των εορτών.

Μετά το έμφραγμα που έπαθα το ’92, χρειάζεται να περπατάω, κάθε μέρα, με βήμα
στρατιωτικό, 5 χιλιόμετρα. Στην Αθήνα περπατάω στου Φιλοπάππου, αλλά
κουράζομαι, γιατί δεν υπάρχει πουθενά ένα ίσιωμα, έστω και 100 μέτρων. Ο
πεζόδρομος, όμως, της παραλίας, στη Θεσσαλονίκη, είναι ό,τι πρέπει για την
περίπτωσή μου. Βαδίζω και χαίρομαι. Και το ίδιο κάνουν και δεκάδες άλλοι
άνθρωποι, όπως παρατήρησα.

Δυστυχώς, αυτός ο παραλιακός πεζόδρομος, το κόσμημα της πόλης, βρωμοκοπάει τις
περισσότερες ώρες της ημέρας και της νύχτας. Ιδίως στην περιοχή που βρίσκονται
το «Μακεδονία Παλλάς» και οι «Ομπρέλλες» του Ζογγολόπουλου. Η μπόχα είναι
αφόρητη! Έχεις την αίσθηση ότι περνάς πλάι από χαβούζα. Στις δώδεκα ημέρες που
έμεινα στη Θεσσαλονίκη, μόνο δύο φορές, που φύσαγε Βαρδάρης, δεν βρώμαγε η
θάλασσα. Όλες τις άλλες, φρίκη!

Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Γιατί δεν επαναστατούν οι Θεσσαλονικείς; Γιατί
δεν απαιτούν να λυθεί, όσο γίνεται πιο γρήγορα, αυτό το τεράστιο πρόβλημα, που
υποβαθμίζει την πόλη τους και την αρρωσταίνει; Τι τις θέλουμε τις πολιτιστικές
πρωτεύουσες και τις φιέστες των δισεκατομμυρίων, όταν δεν έχουμε βρει άκρη με
τα στοιχειώδη; Ο Μπρέγκοβιτς μάς μάρανε;

Πάμε πιο πέρα: ένα βράδυ βρέθηκα με παρέα σ’ ένα πολύ ωραίο μαγαζί, όπου
κανείς μπορεί να πιεί ό,τι επιθυμεί η ψυχή του και να φάει θαυμάσια. Τέτοιο
μαγαζί δεν υπάρχει στην Αθήνα ­ σίγουρα. Το ‘χει φτιάξει ένας μετανάστης, από
τη Γερμανία, ξοδεύοντας δεκάδες εκατομμυρίων. Ο άνθρωπος, όμως, κοντεύει να
τρελαθεί μ’ αυτά που τραβάει από το «κράτος της πλάκας».

Δηλαδή: έχει υποβάλει τα «χαρτιά» του στον Δήμο, για να πάρει άδεια
λειτουργίας του καταστήματός του, αλλά ενώ είναι καθ’ όλα εντάξει, άδεια δεν
του δίνουν! Για ανεξήγητους λόγους, καθυστερούν επί μήνες! Και, κάθε τόσο, τον
τραβολογάνε στο Αυτόφωρο και τον καταδικάζουν! Με παρακάλεσε να ασχοληθώ με
την περίπτωσή του, στις «Ματιές». «Μη γράψετε, όμως, το όνομά μου», μου είπε
πανικόβλητος. «Γιατί;» τον ρώτησα. «Γιατί θα με κυνηγήσουν ακόμα πιο πολύ! Και
το καλοκαίρι δεν θα μ’ αφήνουν να βγάλω τραπεζάκια έξω. Θα με πεθάνουνε στα πρόστιμα!».

Μα, πού ζούμε; Στην εποχή του Καραμανλή, που για να πάρεις άδεια για ένα
μαγαζί σού ζητούσαν να γίνεις… χαφιές της Ασφάλειας;