ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Τι (χ)ώρα είναι;

Τι θα νιώσουμε άραγε όταν αύριο τα μεσάνυκτα θα κτυπήσει το ρολόι του τοίχου
για να μας αναγγείλει την άφιξη του 1998;

Χορεύω στα κύματα, στο φως, την ώρα που και οι
φάροι ναυαγούν

Π. Καραβασίλη, Πυρίδρομα

ΤΙ ­ Ή ΜΑΛΛΟΝ ποιον ­ περιμένουμε να φανεί από την πόρτα, το παράθυρο, την
καπνοδόχο, την εορταστική τηλεόραση ή τη σελίδα σας στο Internet;

Συνήθως στο τέλος των δώδεκα κτύπων παρουσιάζεται είτε ο «απρόσκλητος» που θα
διαλύσει και τις έσχατες αυταπάτες, είτε ο «ερχόμενος» που θα δημιουργήσει
νέες ελπίδες.

Και ο ένας όμως και ο άλλος εναλλάσσονται σε σχέση με το πόσο έτοιμοι είμαστε
εμείς για να (υπο)δεχτούμε το αναπαλαιωμένο ή το πραγματικά καινούργιο. Και σε
τελική ανάλυση: ποιοι είμαστε εμείς που απαιτούμε ένα καλύτερο μέλλον;

* Υποδουλοπρεπείς τσιφλικάδες έγιναν αγγλο-γαλλο-ρωσόφιλοι, αργότερα
υπηρέτησαν τους συμμαχοαμερικανούς και τώρα προσκυνούν τα ευρωπαϊκά πακέτα και
τις ολυμπιακές εργολαβίες. Αυτό είναι το προφίλ της αστικής μας τάξης.

Πολιτικοειδείς παπαγαλίζουν τα ανούσια σλόγκαν τού (κάθε) Αρχηγού, μιλάνε σιγά
(μήπως τους ακούσει η Ιστορία και αγανακτήσει), φιγουράρουν στα γκάλοπ και
στις δεξιώσεις, εγγράφουν στις διάφορες «θεματικές» τις ­ εκ μετεγγραφής ­
πιστές Φιλιππινέζες τους (για να εμπλουτισθεί «ο σοσιαλισμός της καλύβας του
μπαρμπα-Θωμά»), μάχονται τους μικρούς για τα μικρά και κρύβονται από τους
Μεγάλους για τα μεγάλα. Αυτή είναι η κρατούσα πολιτική ομάδα.

Υπο-κριτές δια-φωνούν αλλά α-φωνούν, νοσταλγούν αλλά φιλο-δοξούν,
παρα-φυλάττουν αλλά και προ-φυλάσσονται, δίνουν επιχειρήματα στους άκαπνους να
ταυτίζουν την πατριωτική άμυνα με τους patriots, α-τολμούν. Αυτή είναι η
καρικατούρα των «χύμα».

Κεντροαριστερές και αστέρες των διάφορων κέντρων διαπλέκονται και
αναμειγνύονται με κουμπάρους, καζινόβιους, σικ φιλαράκια, γόνους που ομολογούν
με την πρώτη σφαλιάρα, υπηρετήσιμους κάθε εξουσίας, ταμίες και αποταμιευτήρες
των Οργανισμών Δικής τους Ωφελείας. Αυτό είναι το σύγχρονο πρόσωπο της Εξουσίας.

Η ελευθερία, η ισότητα, η κοινωνική αποδιαφοροποίηση δεν βαθαίνουν, αλλά
μετεξελίσσονται σε ψιθυροσίριαλ, σε κυριλέ ομίλους με ανθρώπους που χαίρονται
επειδή δεν πέθαναν και όχι επειδή ζουν, σε μηχανισμούς για πλανημένους και ανυποψίαστους.

Affirmative action! Στους διορισμούς αναγράφεται «δεν είναι μέλος του ΠΑΣΟΚ».
Στις γιορτές οι Τσιγγάνοι χρησιμοποιούνται ως πολιτικό φολκλόρ. Στις πλατείες
το 1/3, ως υπόλοιπον της ολοκληρωμένης και συνεκτικής (το πάλαι ποτέ)
κοινωνίας, μετράει τα λαμπάκια (το μόνο που έμεινε για να υποκαθιστά το
ελληνικό φως).

Δωράκια.

Στις γυναίκες, η ποσόστωση ή μια συνάντηση σε κάποιο Μέγαρο (ώστε να
ικανοποιούνται οι φιλόδοξες). Στα παιδιά των φαναριών, τα μποτιλιαρίσματα λόγω
λεωφορειοδρόμων (ώστε ν’ αυξάνονται οι ευκαιρίες).

Στους γέρους, το δικαίωμα στην τέταρτη διάσταση της κλωνοποίησης ή της
κατάψυξης (ώστε να πεθαίνουν γρηγορότερα για λόγους αξιοπρέπειας). Στους
υπόλοιπους, το ότι ­ ευτυχώς ­ δεν ασχολούνται μαζί τους (ώστε να λουφάζουν).

* Στις 12 και ένα λεπτό της πρώτης Ιανουαρίου 1998 να ευχόμαστε ν’ ανοίξουν
όλες οι πόρτες του σπιτιού, της γειτονιάς και της πατρίδας για να μπουν μέσα
όσοι διαθέτουν αποθέματα ψυχής και όχι πολυσέλιδα βιογραφικά σημειώματα, όσοι
δεν πουλάνε και δεν πουλιώνται στην ανταγωνιστική ψευδαίσθηση μελλοθάνατων
μονομάχων, όσοι αρκούνται στο να ορίζουν τον εαυτό τους αντί να διορίζουν τους
συγγενείς τους, όσοι δεν τρομάζουν από τις «τρακατρούκες» των φοβισμένων ηγεμόνων.

Ας αφήσουμε τους «χαμογελαστούς» να χαμω-γελάνε και τους αδ(ρ)α(ν)είς να
αδρανούν. Έτσι κι αλλιώς τους την σκάσαμε. Ζούμε και ονειρευόμαστε παρά τις
τόσες πρωτο-(α)βουλίες τους.

Ζούμε και ονειρευόμαστε για μια χρονιά κι έναν αιώνα, όπου δεν θα χρειάζεται
συνέχεια να ρωτάμε: τι (χ)ώρα είναι;

ΥΓ: Τώρα αν θέλετε να μάθετε ποιος θα τολμήσει στη σημερινή συγκυρία να
υψώσει φωνή, να κτυπήσει το χέρι στο τραπέζι της συνεδρίασης, να βγει στο
μπαλκόνι και να δηλώσει «εγώ είμαι ο ερχόμενος», μάλλον θα σας παραπέμψω στους
τρεις Μάγους (οι οποίοι δίχως άστρο λαμπρό δύσκολα θα βρουν τη Βηθλεέμ με
κίνδυνο να έχει γεννηθεί ο Χριστός, χωρίς να μπορεί κανείς να μας πληροφορήσει
για το πού και για το πότε).

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.