Το Οριάν Εξπρές στις… ράγες του CD-ROM

Τι σχέση μπορεί να έχουν το τελευταίο ταξίδι του Οριάν Εξπρές πριν από το
ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, ένα καινούργιο ηλεκτρονικό
παιχνίδι με το ίδιο θέμα και το μηχανοστάσιο του ΟΣΕ στου Ρέντη σήμερα;

Ξεχασμένο απομεινάρι. Ένα από τα τελευταία ξύλινα βαγόνια του θρυλικού Οριάν Εξπρές έχει «αγκυροβο-λήσει» εδώ και δεκαετίες στο μηχανοστάσιο του ΟΣΕ στου Ρέντη

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ βρίσκεται στην εισαγωγή του CD-ROM, που σχεδιάστηκε στην Αμερική.
Οι δημιουργοί του διηγούνται πώς πριν από λίγο καιρό εντόπισαν «ξεχασμένο»
στις γραμμές του Ρέντη ένα από τα τελευταία ξύλινα βαγόνια της θρυλικής
αμαξοστοιχίας στον κόσμο.

Ακινητοποιημένο εδώ και πολλά χρόνια στο μηχανοστάσιο του ΟΣΕ, απόηχος μιας
μακρινής εποχής, η πολυτελής κλινάμαξα του Οριάν Εξπρές κάποτε φιλοξενούσε 20
άτομα σε κάθε της ταξίδι από το Παρίσι στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα από
το Παρίσι στην Αθήνα. Το βαγόνι στου Ρέντη, κατασκευασμένο το 1911, δεν
βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, εγκαταλελειμμένο εδώ και δεκαετίες.
Μπορεί όμως να επιδιορθωθεί, όπως έχει συμβεί σε αντίστοιχα βαγόνια σε άλλες
ευρωπαϊκές χώρες, και να μπει στο μουσείο του ΟΣΕ.

ΞΥΛΙΝΟ

Η κλινάμαξα αποτελείται από ένα ξύλινο «ραμποτέ» πλαίσιο. Στο εσωτερικό της
βρίσκονται 10 κουπέ με πράσινους βελούδινους καναπέδες και ανάγλυφα σχέδια,
που μετατρέπονται σε κρεβάτια. Μερικές από τις καμπίνες διαθέτουν κουκέτες.
Ανάμεσα σε κάθε κουπέ υπάρχει ένα λουτρό με άσπρο νιπτήρα, ενώ στις δύο άκρες
του βαγονιού βρίσκονται δύο τουαλέτες. Σε κάποια κουπέ μάλιστα, ο νιπτήρας
είναι ανακλινόμενος για εξοικονόμηση χώρου.

Κάτω από τα παράθυρα ξεχωρίζουν ακόμα οι μικρές αυτόνομες σόμπες με κάρβουνο,
που ζέσταιναν τους επιβάτες.

Οι επενδύσεις στα τοιχώματα και τις πόρτες είναι από σκούρο πολύτιμο ξύλο ­
μαόνι, καρυδιά και έβενο ­ ενώ ο χώρος της σκεπής καλύπτεται από δέρμα. Τόσο
πάνω στις πόρτες όσο και στα χωρίσματα ανάμεσά τους, διατηρούνται ακόμα ­
αλλού σχεδόν ανέπαφες και αλλού μόνο ίχνη τους ­ ξυλόγλυπτες διακοσμήσεις.
Μπροστά σε κάθε πόρτα, μία μικρή μεταλλική πινακίδα δηλώνει τον αριθμό του κουπέ.

Ψάχνοντας για ένα αυθεντικό ξύλινο βαγόνι του Οριάν Εξπρές, οι Αμερικανοί
δημιουργοί του παιχνιδιού κατέληξαν στην Αθήνα. Με τη χρήση τρισδιάστατων
γραφικών και εκατοντάδων φωτογραφιών από το βαγόνι στου Ρέντη, σχεδίασαν ένα
ακριβέστατο, «μέχρι την τελευταία βίδα», αντίγραφο του τρένου, που εμφανίζεται
σε ολόκληρο το παιχνίδι.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Ηλεκτρονικό εξπρές. Ο σχεδιασμός του καινούργιου παιχνιδιού βασίστηκε στο εγκαταλελειμ-μένο βαγόνι στου Ρέντη

Η ηλεκτρονική περιπέτεια «The Last Express» διαδραματίζεται στο τελευταίο
ταξίδι της αμαξοστοιχίας, στις 24 Ιουλίου του 1914. Πάνω στο τρένο, ο
πρωταγωνιστής βρίσκεται μπλεγμένος σε μια ιστορία μυστηρίου, με δολοφονίες,
κατασκοπεία και πολιτικές συνωμοσίες, που αντανακλούν την ατμόσφαιρα της
εποχής στην Ευρώπη, παραμονές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το πρώτο «Εξπρές της Ανατολής» ξεκίνησε το ταξίδι του από τον ανατολικό σταθμό
του Παρισιού το 1883. Το τρένο απετελείτο από κλινάμαξες και εστιατόρια
πολυτελείας, κατασκευασμένα από τη γαλλική Compagnie Internationale Des Wagons
Lits. Η μέση ωριαία ταχύτητά του έφτανε τα 51,8 χιλιόμετρα και ο τελικός του
προορισμός τα πρώτα έξι χρόνια, πριν ολοκληρωθεί το σιδηροδρομικό δίκτυο στα
Βαλκάνια, ήταν το Βουκουρέστι. Το 1889 ξεκίνησε το δρομολόγιο Παρίσι –
Κωνσταντινούπολη, καλύπτοντας την απόσταση των 2.989 χιλιομέτρων σε 67,5 ώρες
και έμελλε να μείνει στην ιστορία ως το πολυτελέστερο τρένο όλων των εποχών.
Πολλοί συγγραφείς έχουν απαθανατίσει στα κείμενά τους περιστατικά που
συνέβησαν στα ταξίδια του, με πολύ γνωστό βέβαια, το «Έγκλημα στο Οριάν
Εξπρές» της Άγκαθα Κρίστι.

ΧΛΙΔΗ

Σε παλιότερη ομιλία του, ο κ. Μιχάλης Κουγιουμτζόγλου, από τον Σύλλογο Φίλων
του Σιδηροδρόμου, περιγράφει την ατμόσφαιρα πολυτέλειας και χλιδής που
επικρατούσε στα βαγόνια της αμαξοστοιχίας: «Εκεί συναντιόντουσαν όλα τα μεγάλα
ονόματα της εποχής, ενώ στην εστιάμαξα διάσημοι μετρ της μαγειρικής τέχνης
προσπαθούσαν να ενθουσιάσουν τους επιβάτες παρουσιάζοντάς τους σπεσιαλιτέ α λα
“Οριάν Εξπρές”. Τα γεύματα συνοδεύονταν από τους ήχους των βαλς και της
τσιγγάνικης μουσικής της ορχήστρας».

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συλλόγου Φίλων του Σιδηροδρόμου κ. Δημήτρη
Καρατόλο, στο ίδιο μέρος βρίσκεται ένα βαγόνι – εστιατόριο εκείνης της εποχής
και στη Θεσσαλονίκη μία ακόμα κλινάμαξα, σε χειρότερη όμως κατάσταση. Μετά το
1922, τα βαγόνια του Οριάν Εξπρές γίνονται μεταλλικά, αρκετά από τα οποία
ταξιδεύουν ακόμα στις ελληνικές ράγες.