30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στο Χαρτούμ του Σουδάν

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΕ: Παντού

ΕΡΩΤΕΥΘΗΚΕ: Τρεις φορές

ΔΟΥΛΕΨΕ: Και δουλεύει

ΕΠΕΛΕΞΕ: Να υπάρχει

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕ: Τους αδικημένους

ΑΠΕΡΡΙΨΕ: Τον φασισμό

Σαράντα χρόνια ο Ανδρέας Βουτσινάς δουλεύει στο θέατρο. Πολλά από αυτά ήταν
στο εξωτερικό. Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία. Κι ακόμα πηγαινοέρχεται. Διατηρεί
πάντα δύο σπιτικά, Αθήνα – Παρίσι κι όλο και πιο έντονα και ζεστά δένεται με
την πατρίδα των γονιών του, την Ελλάδα. Φέτος σκηνοθέτησε την παράσταση του
«Διονύσια» με την Ελένη Ράντου στον ρόλο της σκυλίτσας Σύλβια «Προσοχή
δαγκώνει» και τώρα ετοιμάζει την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Λυσσασμένη
γάτα» ­ ένα έργο που το ήθελε και το δούλευε στο μυαλό του δέκα χρόνια.

ΕΡ.: Ποια η καλύτερή σας σκηνοθεσία;

ΑΠ.: Η «Μήδεια» στο ΚΘΒΕ

ΕΡ.: Ποια η χειρότερη;

ΑΠ.: Δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να κάνω την χειρότερη. Αισθανόμουν πάντα
ένα SOS που με απομάκρυνε από αυτήν.

ΕΡ.: Και η σημαντικότερη παράσταση της ζωής σας ­ με πρωταγωνιστή εσάς τον ίδιο;

ΑΠ.: «Κραυγές γυναικών» του Ζυλ Ντασσέν, με τη Μελίνα.

ΕΡ.: Η πιο δύσκολη ώρα ήταν…

ΑΠ.: Όταν μου είπε ο Βασίλης Παπαβασιλείου (δ/ντής του ΚΘΒΕ) ότι πρέπει να ξεκουραστώ.

ΕΡ.: Ποιο θέατρο θα θέλατε να διευθύνετε;

ΑΠ.: Κανένα. Αυτές οι καρέκλες προκαλούν αιμορροΐδες ­ στο μυαλό. Ήθελα μόνο
να βοηθήσω ­ όχι να διευθύνω.

ΕΡ.: Ποια παράσταση πριμοδοτείτε φέτος;

ΑΠ.: Το «Προσοχή δαγκώνει» και τη «Λυσσασμένη γάτα». Τη μια την είδα και την
δούλεψα και την άλλη τη δουλεύω τώρα και ξέρω ότι είναι πολύ καλή δουλειά.

ΕΡ.: Λένε ότι αξίζει να είσαι στη σκηνή μόνον αν υποκλίνεσαι στο κέντρο της.
Εσείς τι λέτε;

ΑΠ.: Μεγάλο λάθος. Στην πυραμίδα, η βάση έχει τη δύναμη.

ΕΡ.: Είσθε άνθρωπος του πάθους;

ΑΠ.: Του θεατρικού. Το προσωπικό το αποφεύγω, γιατί είναι επικίνδυνο.

ΕΡ.: Ποιο ερώτημα επαναλαμβάνετε στον εαυτό σας;

ΑΠ.: «Είσαι σίγουρος;»

ΕΡ.: Σκηνοθέτης ή…

ΑΠ.: Ταξιτζής

ΕΡ.: Πιστεύετε στην αξία της αισθητικής;

ΑΠ.: Η μόνη αισθητική που πιστεύω είναι η καθαριότητα.

ΕΡ.: Ποια πλούτη ζηλεύετε;

ΑΠ.: Να μην πεινάω. Η μάνα μου έλεγε: «Όταν δεν πεινάς και δεν χρωστάς, είσαι ελεύθερος».

ΕΡ.: Ποιο ρόλο εξακολουθείτε να διεκδικείτε;

ΑΠ.: Το να είμαι ο εαυτός μου και όχι όπως με θέλουν οι άλλοι.

ΕΡ.: Ποιους αποφεύγετε;

ΑΠ.: Φοβάμαι τον «καλό» άνθρωπο. Και τον αποφεύγω.

ΕΡ.: Φοβάσθε την αποτυχία;

ΑΠ.: Όχι, αν ξέρω γιατί απέτυχα.

ΕΡ.: Πώς βιώνετε τον χρόνο;

ΑΠ.: Με ηρεμία. Το ατύχημα της υγείας μου μου έφερε αυτό το αίσθημα. Δεν τρέχω
πλέον. Περπατάω.

ΕΡ.: Τι σας διατηρεί τόσο νεανικό;

ΑΠ.: Το ότι μεγάλωσα. Έχασα τα παιδικά μου χρόνια προσπαθώντας να είμαι μεγάλος.

ΕΡ.: Τι είναι για σας πρωτοπορία;

ΑΠ.: Όταν αυτό που κάνεις δεν μένει ανεπίδοτο.

ΕΡ.: Το δικό σας φανταστικό μουσείο ποια έργα τέχνης θα είχε;

ΑΠ.: Του Γιάννη Τσαρούχη.

ΕΡ.: Ποιοι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

ΑΠ.: Ο Γιώργος Χειμωνάς

ΕΡ.: … και ηθοποιοί;

ΑΠ.: Όλοι. Δεν υπάρχει κακός ηθοποιός. Υπάρχει δυστυχισμένος.

ΕΡ.: Υπάρχει κάτι που δεν χορτάσατε;

ΑΠ.: Έρωτα! Ήμουν πάντα αλλεργικός και γι’ αυτό προσεκτικός και λιτοδίαιτος.

ΕΡ.: Μια ανεκπλήρωτη επιθυμία σας;

ΑΠ.: Το απόλυτο. Και δεν το βρίσκω.

ΕΡ.: Ποιο το «μοιραίο» λάθος σας;

ΑΠ.: Το ότι υπάρχω. Πρέπει ανά πάσα στιγμή να το δικαιολογώ.

ΕΡ.: Και η πιο ενδιαφέρουσα συνάντηση;

ΑΠ.: Ο Σαλβαντόρ Νταλί. Μ’ έκανε να καταλάβω ότι το γελοίο είναι απόδραση.

ΕΡ.: Συνήθως αγαπάτε αυτούς που εκτιμάτε;

ΑΠ.: Εκτιμώ ανθρώπους που δεν αγαπώ. Αγαπώ ανθρώπους που δεν εκτιμώ, αλλά
είχαν το θάρρος να μου δείξουν το αρνητικό τους στοιχείο.

ΕΡ.: Υπήρξαν στη ζωή σας χαμένες ευκαιρίες;

ΑΠ.: Ούουου… Πάρα πολλές, ιδίως στην προσωπική μου ζωή.

ΕΡ.: Προσεύχεστε;

ΑΠ.: Ναι! Από την ημέρα που κατάλαβα ότι ο Θεός είναι το ανέγγιχτο. Με
βοήθησαν σ’ αυτή την ανάκαμψη τα έργα του Χειμωνά.

ΕΡ.: Τι τίτλο θα βάζατε στην ιστορία της ζωής σας;

ΑΠ.: «Αύριο».

ΕΡ.: Το 2000 μ.Χ. θα θέλατε…

ΑΠ.: Να υπογράψω μια επιταγή με αυτή τη χρονολογία.