|
|
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Θεσσαλονίκη.
ΕΛΠΙΖΕΙ: Ότι ο άνθρωπος (homo) θα δικαιώσει το επίθετο που του έδωσε η
βιολογία: «Σκεπτόμενος».
ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Τα γυαλιά της πρεσβυωπίας.
ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Ιστορία της Ελλάδος. Ό,τι υπάρχει σχετικό.
ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Θουκυδίδης.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ: Οι τρεις τενόροι.
ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τους φίλους του.
Αυτή την περίοδο σκηνοθετεί και συμπρωταγωνιστεί μαζί με τον Κώστα Βουτσά
στη θεατρική παράσταση «Ό,τι πείτε υπουργέ μου». Ο Βασίλης Τσιβιλίκας
προτίμησε να είναι ταυτόχρονα και σκηνοθέτης για να αποφύγει τα «σκηνοθετικά
ευρήματα» και τις «σκηνοθετικές ερμηνείες». Πιστεύει ότι αυτό που λείπει
σήμερα από τον κινηματογράφο είναι το κοινό και δηλώνει ότι ο κινηματογράφος
τη δεκαετία του ’60 γινόταν για ανθρώπους και σήμερα για διανοητές.
ΕΡ.: «Ό, τι πείτε υπουργέ μου». Η ανταπόκριση του θεατρόφιλου κοινού;
ΑΠ.: Μας έφερε στην κορυφή των θεάτρων.
ΕΡ.: Τι σας γοήτευσε στο έργο του Ρέι Κούνεϊ;
ΑΠ.: Η απόλυτη ακρίβεια στη διαχείριση του γέλιου.
ΕΡ.: Είναι περισσότερο φάρσα ή κωμωδία;
ΑΠ.: Πεντακάθαρη φάρσα.
ΕΡ.: Η συνεργασία σας με τον Κώστα Βουτσά;
ΑΠ.: Η αναμενόμενη. Έχουμε συνεργαστεί και άλλοτε και χαιρόμαστε ο ένας τον άλλον.
ΕΡ.: Ο λόγος που προτιμήσατε να είστε και σκηνοθέτης σ’ αυτή την παράσταση;
ΑΠ.: Για να αποφύγουμε τα «σκηνοθετικά ευρήματα», τις σκηνοθετικές «ερμηνείες»
και «προεκτάσεις».
ΕΡ.: Αισθάνεστε περισσότερο σκηνοθέτης ή ηθοποιός;
ΑΠ.: Ως ηθοποιός σκηνοθετώ.
ΕΡ.: Πόσο εύκολη υπόθεση είναι το γέλιο;
ΑΠ.: Όσο να κόψει το τσιγάρο ένας καπνιστής.
ΕΡ.: Εσάς ποιος σας κάνει να γελάτε;
ΑΠ.: Όσοι παίζουν «σοβαρό» θέατρο στη ζωή και το «Mapet show», βεβαίως.
ΕΡ.: Ο ρόλος των ονείρων σας;
ΑΠ.: Ο «Ριχάρδος ο Γ’».
ΕΡ.: Η σχέση σας με την τηλεόραση;
ΑΠ.: Δύο εραστές που «μείναμε φίλοι».
ΕΡ.: Την αποφεύγετε ή σας αποφεύγει;
ΑΠ.: «Αμοιβαία τα αισθήματα, μωρό μου».
ΕΡ.: Το ίδιο ισχύει και με τον κινηματογράφο;
ΑΠ.: Δεν ήμασταν ποτέ εραστές. Το κάναμε και οι δύο για τα λεφτά.
ΕΡ.: Η πιο αγαπημένη σας ταινία;
ΑΠ.: «Steamboat Bill In» του Μπάστερ Κίτον.
ΕΡ.: Όταν βλέπετε τον εαυτό σας στα πρώτα του βήματα τι περνά απ’ το μυαλό σας;
ΑΠ.: Θα πάει μπροστά αυτό το παιδί.
ΕΡ.: Η άποψή σας για τον νέο ελληνικό κινηματογράφο;
ΑΠ.: Δεν τον παρακολουθώ. Του εύχομαι το καλύτερο.
ΕΡ.: Τι λείπει σήμερα απ’ αυτόν;
ΑΠ.: Το κοινό.
ΕΡ.: Η σχέση του κινηματογράφου τότε και σήμερα;
ΑΠ.: Τότε γινόταν για ανθρώπους. Τώρα για διανοητές και «διανοητές».
ΕΡ.: Τι σημαίνει για έναν ηθοποιό η εμφάνισή του στην Επίδαυρο;
ΑΠ.: Για πολλούς η γνωριμία με έναν αρχαιολογικό χώρο. Το καλλιτεχνικό
επίτευγμα είναι πάντα το ζητούμενο και όχι η τοποθεσία.
ΕΡ.: Ο νέος ηθοποιός για να σταθεί στα πόδια του από πού πρέπει να ξεκινά; Απ’
το θέατρο ή την τηλεόραση;
ΑΠ.: Για τον ηθοποιό υπάρχει μόνο το θέατρο. Τα άλλα είναι απλώς
επαγγελματικές ασχολίες.
ΕΡ.: Ο λόγος;
ΑΠ.: Μόνο στο θέατρο «ο κιμάς κόβεται παρουσία του πελάτη».
ΕΡ.: Βλέπετε στον ορίζοντα τον νέο Βασίλη Τσιβιλίκα;
ΑΠ.: Εγώ τον βλέπω. Αυτός δεν τον βλέπει, γιατί βλέπει τηλεόραση.
ΕΡ.: Πότε κλάψατε για τελευταία φορά;
ΑΠ.: Χθες, σε ένα φανάρι της Τροχαίας με τα παιδάκια.
ΕΡ.: Η επιβράβευση του ηθοποιού επί σκηνής;
ΑΠ.: Η αποδοχή στα μάτια των συναδέλφων του. Και αν είναι δυνατόν, ο θαυμασμός.
ΕΡ.: Το επόμενο έργο που σκοπεύετε να ανεβάσετε;
ΑΠ.: Μια ακόμη καλύτερη κωμωδία από αυτή που παίζω τώρα.
ΕΡ.: Η συνεργασία σας με τη νέα γενιά των ηθοποιών;
ΑΠ.: Μου ζητάνε και σκηνοθετώ, όπως γνωρίζετε, και παραστάσεις
«ανταγωνιστικών» θεάτρων. Τι άλλη τιμή;
ΕΡ.: Τα συν και τα πλην των νέων ηθοποιών;
ΑΠ.: Πολύ ταλέντο, σύγχρονη ατμόσφαιρα στα συν. Στα πλην: βιασύνη και
υπερεκτίμηση της τηλεόρασης.
ΕΡ.: Εάν δεν ήσασταν ηθοποιός τι θα θέλατε να είστε;
ΑΠ.: Ιστορικός μελετητής.
ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε σήμερα «ευχαριστώ»;
ΑΠ.: Σε όλον τον κόσμο. Από τα βάθη της καρδιάς μου.
ΕΡ.: Σας ζητούν αυτόγραφα στον δρόμο;
ΑΠ.: Συνεχώς.
ΕΡ.: Ηθοποιός σημαίνει πράγματι φως;
ΑΠ.: Ειλικρινά, ναι.
