ΡΙΠΕΣ Ένορκοι

ΑΝΤΙ να πάμε μπροστά, μήπως πηγαίνουμε πίσω;

ΓΙΑΤΙ πώς αλλιώς να εξηγηθεί η τάση κάποιων εισαγγελέων…

ΝΑ ασκούν όλο και συχνότερα έφεση, κάθε φορά που η απόφαση των ενόρκων
­ τις προάλλες στη δίκη Κοσμά, χθες στη δίκη Γερωνυμάκη ­ δεν τους αρέσει…

ΩΣΑΝ οι μεν τακτικοί δικαστές να έχουν υπέρ αυτών το τεκμήριο της αυθεντίας…

ΟΙ δε ένορκοι να αποτελούν διακοσμητικό στοιχείο που προορισμό έχει να
τους ακολουθεί.

ΚΑΙ μοιάζει να ξεχνούν πως ­ και κατά το Σύνταγμα και κατά τον Νόμο ­
δεν υπάρχουν δικαστές πρώτης και δεύτερης κατηγορίας…

ΚΑΙ πως σ’ άλλες, μάλιστα, χώρες ­ με νομικό πολιτισμό όχι χαμηλότερο
από τον δικό μας ­ ο μεν δικαστής κατευθύνει την ακροαματική διαδικασία…

ΟΙ ένορκοι όμως είναι εκείνοι που ­ αυτοί μόνοι ­ αποφαίνονται για την
ενοχή ή μη του κατηγορουμένου…

ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή θεωρείται πως βρίσκονται πλησιέστερα στο αισθητήριο του κοινού.

ΚΑΙ με αυτήν, άλλωστε, τη λογική…

ΚΑΙ το δικό μας Σύνταγμα ρητώς θεσπίζει ως κανόνα την παραπομπή των
κακουργημάτων σε ορκωτούς δικαστές…

ΚΑΙ όσο και αν ο νομοθέτης ήρθε και περιόρισε τις αρμοδιότητές τους…

ΠΑΝΤΩΣ, και αυτός, πλειοψηφία ενόρκων καθιέρωσε στα κακουργιοδικεία…

ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ που έχει υπέρ αυτής και το τεκμήριο της δημοκρατικής νομιμοποίησης.

ΚΑΙ καλό θα ήταν να μην ξεχνούν πως η ευκολία με την οποία σπεύδουν να
ανατρέψουν τις αποφάσεις των ενόρκων…

ΑΣΦΑΛΩΣ δεν ενισχύει το κύρος της ίδιας της Δικαιοσύνης.