ΜΑΤΙΕΣ Στο Γκρατς (2)

ΠΑΝΕ ΠΟΛΛΑ χρόνια από τότε. Βρισκόμουνα στη Βασιλεία της Ελβετίας, σε
δημοσιογραφική αποστολή. Ήταν καλός ο καιρός, λιακαδίτσα, και είχα βγει,
μεσημεράκι, για βόλτα στην αγορά. Δεν θα το ξεχάσω: οι όμορφες γυναίκες που
συνάντησα σε χίλια τετραγωνικά μέτρα εκείνη τη μέρα, μέσα σε μία ώρα, ήταν
παραπάνω από διακόσιες! Και δεν επρόκειτο για μανεκέν και τέτοια, αλλά για
«κανονικές» γυναίκες. Που πήγαιναν στις δουλειές τους, ψώνιζαν λαχανικά και
φρούτα, κοίταζαν τις βιτρίνες, περίμεναν το λεωφορείο.

Ήταν η εποχή που τα δικά μας κορίτσια, υποσιτισμένα, απεριποίητα, αγύμναστα,
βγαλμένα μέσα από τις περιπέτειες της ανέχειας, δεν είχαν ούτε μπόι ούτε αέρα
στο περπάτημα ούτε ωραία ντύνονταν και μακιγιάρονταν. Ενώ τώρα, τι κορίτσαροι,
Θεέ μου, είναι αυτοί! Και τι αγόρια! Βλέπεις τα κορίτσια μας και χτυπάει, σαν
ταμπούρλο, η καρδιά σου! Και χαίρεσαι τ’ αγόρια μας και τα ζηλεύεις, για τα
δυνατά τους κορμιά, τα δίμετρα, και τα ζωηρά τους μάτια.

Πολλές όμορφες γυναίκες, μαζεμένες, μπορεί να δει κανείς σήμερα σε όλα τα μέρη
της Ελλάδας. Ιδίως όμως στην Τσιμισκή, στη Θεσσαλονίκη, στις μεγάλες πλατείες
της Πάτρας, στα Χανιά και στο Κολωνάκι, στην Αθήνα. Γιατί τα λέω όμως όλ’
αυτά; Γιατί πήγα την περασμένη εβδομάδα στην Αυστρία, στο Γκρατς, και επί
τρεις μέρες ­ τόσες έμεινα ­ δεν συνάντησα ούτε μία όμορφη γυναίκα στον δρόμο,
στα καφέ και τα μαγαζιά!

Βέβαια ο Μιχάλης Κοντονικολάκης, ο φίλος μου που είχε ξαναπάει στο Γκρατς,
κάθε τόσο καθώς βαδίζαμε στις κεντρικές λεωφόρους μού έλεγε: «Πιο εύκολο είναι
να κερδίσεις τον πρώτο αριθμό του λαχείου, παρά να δεις ωραία γυναίκα στο
Γκρατς»! Και δυστυχώς τα λόγια του βγήκαν αληθινά. Προφανώς από σύμπτωση. Που
είναι όμως περίεργη. Στο Γκρατς πήγα για τον αγώνα της ΑΕΚ με τη Στουρμ.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα διάβασα ένα υπέροχο κείμενο του Γεφτουσένκο, για το
ποδόσφαιρο ­ αυτό το μαγικό άθλημα. Και αρπάζω την ευκαιρία για να πω ότι για
μας, τους φίλους του ποδοσφαίρου, τα γήπεδα όπου έχουν διεξαχθεί ιστορικοί
αγώνες, αγώνες που «έγραψαν» στη ζωή μας, είναι περίπου ιεροί χώροι. Τέτοια
γήπεδα είναι το Γουέμπλεϊ, το Παρκ ντε Πρενς, το Σαν Σίρο, το Μπερναμπέου, το
Πράτερ, το Χέιζελ. Κι όποτε βρεθώ στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Μιλάνο, στη
Μαδρίτη, στη Βιέννη και στις Βρυξέλλες, ο κόσμος να χαλάσει, θα τρέξω να τα επισκεφθώ!

Το Γκρατς έχει ένα εξαίσιο γήπεδο. Η χωρητικότητά του δεν είναι μεγάλη. Αλλά ο
χορτοτάπητας, τα καθίσματα, οι προβολείς, τα αποδυτήρια, οι είσοδοι και έξοδοι
κ.λπ. σου παίρνουν το μυαλό! Σκέφτομαι: δεν θα φτιάξουμε κι εμείς μερικά
τέτοια γήπεδα, τώρα μάλιστα που θα διοργανώσουμε Ολυμπιακούς Αγώνες;