ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κοιτάξτε ρε μια προσωπικότητα!

Η ΜΙΑ συνάδελφος έρχεται πρωί στη δουλειά της φορώντας τα σε σπορ ­ ναι,
υπάρχει κι αυτό ­ εκδοχή βελούδινά της. «Καλώς τη Λουί Κενζ» την υποδέχεται ο
ένας, «μόλις τα βαρεθείς θα μου τα δώσεις να τα κάνω μαξιλαράκια;» συνεχίζει ο
άλλος. Εκείνη αποχωρεί αεράτη και στυλάτη, γεμάτη αυτοπεποίθηση,
προετοιμάζοντας την αυριανή ενδυματολογική της επίθεση. Η δεύτερη, χάρμα
οφθαλμών, μοντέρνα ή κλασική, πάντα περιποιημένη. Η τρίτη, σκέτο φιγουρίνι.
Δεν χρειάζεται να αγοράζουμε περιοδικά… κοιτάμε τι φοράει και έτσι είμαστε
ενήμερες για τις τάσεις της μόδας. Η τέταρτη, παλ και φίνα, προσωποποίηση της
κομψότητας. Η πέμπτη, με άψογο μακιγιάζ. Πρωί τη δεις, βράδυ τη δεις, μα τι
μάσκαρα είναι αυτή που μετά τόσες ώρες ξέρει να κρατά τη θέση της; Αυτά βλέπω
και με πιάνει ώρες ώρες υστερία με τον εαυτό μου. Είναι δυνατόν να ξεκινάω το
πρωί φορώντας ό,τι βρω μπροστά μου, κατά προτίμηση ένα μπλουτζίν που κοντεύει
να γίνει δεύτερο δέρμα μου, να τραβάω δύο γραμμές κι αυτό να το ονομάζω
«μακιγιάζ», άντε να βάζω και δύο σκουλαρίκια ίδια κι απαράλλαχτα εδώ και
χρόνια, να παθαίνω αλλεργία με τα κομμωτήρια και τα τακούνια άνω των τριών
πόντων; Πρέπει να αλλάξω, σκέφτομαι τουλάχιστον δέκα φορές την ημέρα, πρέπει
ν’ αρχίσω να έρχομαι περιποιημένη και καλοβαλμένη. Στο κάτω κάτω τι κοστίζει;
Μισή ώρα παραπάνω την ημέρα και αλλαγή νοοτροπίας. Θα μου πείτε, αν ήταν
εύκολο, θα το είχα ήδη κάνει. Όταν οι σκέψεις αυτές κατεβάζουν τη διάθεσή μου
στον πάτο, βρίσκω καταφύγιο για μουρμούρα στην ίδιας νοοτροπίας φιλενάδα μου
και συνάδελφο άλλης εφημερίδας, που επειδή έχει βαρεθεί να μ’ ακούει καταλήγει
πάντα στην ίδια επωδό. «Σταμάτα Κάτια, στο κάτω κάτω… έχουμε προσωπικότητα».
Τώρα μάλιστα. Λες και οι άλλες δεν έχουν. Αφήστε που δεν έχω ακούσει κανέναν
στο δρόμο να σφυρίζει λέγοντας… «κοιτάξτε, ρε, μια προσωπικότητα»…