ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Βελουχιώτης

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Παν. Γ. Φούγιας, Κάτω Άσσος Κορινθίας, γράφει:

«Δικαίωμα του κάθε πολίτη της χώρας μας να έχει τις απόψεις του για τα πρόσωπα
και τα γεγονότα της μαύρης περιόδου 1940-44. Υπάρχουν, όμως, ορισμένα πρόσωπα
και γεγονότα εκείνης τη εποχής που η απόστασή τους από το σήμερα δεν επιτρέπει
ένα καθαρό και στυγερό έγκλημα να αποκτά την έννοια πατριωτικής πράξης, ούτε
ένας στυγερός εγκληματίας να επιβραβεύεται με φωτοστέφανο δόξας.

Η κάθε τρεις και λίγο προβολή του Άρη Βελουχιώτη από εμπνευσμένους από την
ιδεολογία του και τις “πατριωτικές” και “ηρωικές” πράξεις του φαλκιδεύει την
αλήθεια για τις διαταγές και τις ενέργειές του ως αρχηγού του ΕΛΑΣ.

Η δολοφονία του συνταγματάρχη Δ. Ψαρρού δείχνει απερίφραστα πόσο πατριωτικός
και όχι ταξικός (κομμουνιστικός) ήταν ο στόχος του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ (ονομασίες
που σκόπιμα χρησιμοποιήθηκαν για να διεγείρουν τον ελληνικό λαό, ένα μέρος του
οποίου πήρε τα όπλα με αγνά πατριωτικά αισθήματα για να αγωνισθεί κατά των
δυνάμεων κατοχής).

Οι σφαγές πολλών χιλιάδων του αμάχου πληθυσμού της ελληνικής υπαίθρου και
μεγαλουπόλεων μετά το 1943 (ενδεικτικά αναφέρω τις χιλιάδες αθώων όλων των
ηλικιών, ακόμη και νηπίων και υπέργηρων ατόμων, που σφαγιάσθηκαν και ρίχτηκαν
στο βάραθρο του Φενεού και την Πηγάδα του Μελιγαλά) έγιναν με υπόδειξη του
ίδιου του Άρη. Στον Μελιγαλά θεατής των σφαγών και περιχαρής για τα
τεκταινόμενα εκεί παρίστατο και ο ίδιος ο Άρης.

Ο Άρης ήταν ο εμπνευστής, ο σχεδιαστής και αρχιστράτηγος του ΕΛΑΣ στο
Δεκεμβριανό Κίνημα του 1944. Όσα έγιναν στο Κίνημα αυτό αποκάλυψαν το
πραγματικό πρόσωπο του Άρη και τον κόκκινο φασισμό που επί τόσα χρόνια
κυοφορούσαν ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ.

Το τίμημα της πατρίδας μας για να μείνει στις ελεύθερες χώρες της Ευρώπης ήταν
βαρύ και η γαλήνη στον τόπο δεν κράτησε πολύ, όπως απέδειξαν τα μετέπειτα
γεγονότα 1946-1949. Όμως ο λαός μας, που σύρθηκε στον πολυαίμακτο Β’ Παγκόσμιο
Πόλεμο εξαιτίας του διχασμού που έσπειρε σ’ αυτόν η αφροσύνη του Άρη και των
ομοϊδεατών του με τις ειδεχθείς πράξεις τους, στερήθηκε το ηθικό δικαίωμα, που
του έδιναν οι θυσίες του για την ελευθερία της ανθρωπότητας, να εκπροσωπείται
στους νικητές του πολέμου με τις δίκαιες αξιώσεις του.

Και για την απουσία μας αυτή καίρια την ευθύνη θα φέρνουν πάντοτε οι
εμπνευστές των σφαγών αθώων πολιτών και του Δεκεμβριανού Κινήματος, με κύριο
υπεύθυνο τον “πρωτοκαπετάνιο”. Λίγος σεβασμός στα αθώα εκείνα θύματα και τους
πικραμένους συγγενείς τους επιβάλλεται από τους θύτες και εκείνους που δεν
έχουν ενστερνισθεί το πνεύμα της συμφιλίωσης».