Η «μαφία» των ταξί παρκάρει στους σταθμούς

Κυκλώματα οδηγών ταξί ελέγχουν τους κεντρικούς σταθμούς των τρένων και των
υπεραστικών λεωφορείων, κερδοσκοπώντας εις βάρος των δεκάδων χιλιάδων επιβατών
που μετακινούνται καθημερινά από και προς την πρωτεύουσα.

ΣΗΜΕΙΟ αναφοράς ο κεντρικός σταθμός των τρένων. Όπως καταγγέλλουν στα «ΝΕΑ» ο
προϊστάμενος του σταθμού Λαρίσης, ο διοικητής του τοπικού αστυνομικού
τμήματος, αλλά και ο πρόεδρος του Συνδικάτου Αυτοκινητιστών Ταξί Αττικής
(ΣΑΤΑ), στον σταθμό Λαρίσης «υπάρχει κύκλωμα οδηγών ταξί που εκμεταλλεύεται
τους επιβάτες, ασκεί πειρατεία εις βάρος του ΟΣΕ, ενώ απαγορεύει την
προσέλευση των άλλων οδηγών ταξί».

Οι σκηνές όπου οι επιβάτες στοιβάζονται τρεις και τέσσερις μαζί σε ένα ταξί,
που πληρώνουν υπερβολικό κόμιστρο, που εξαναγκάζονται να κατεβούν στο μέσον
της διαδρομής, που εισπράττουν την άρνηση του οδηγού να τους μεταφέρει εκεί
όπου οι ίδιοι επιθυμούν, που γίνονται στόχοι ύβρεων και ανάρμοστης
συμπεριφοράς, αν και είναι γνωστές εδώ και αρκετά χρόνια στις αρμόδιες
υπηρεσίες, δεν έχουν εξαλειφθεί.

Καθημερινά οι χιλιάδες επιβάτες, που μετακινούνται κυρίως από τον κεντρικό
σταθμό των τρένων και τους σταθμούς υπεραστικών λεωφορείων του Κηφισού, της
Λιοσίων και της Πελοποννήσου, πέφτουν θύματα ασυνείδητων οδηγών ταξί. Το ίδιο
και οι χιλιάδες οδηγοί ταξί, που στην προσπάθειά τους να εργαστούν τίμια και
αξιοπρεπώς σκοντάφτουν στις οργανωμένες ομάδες των λιγοστών «συναδέλφων» τους,
οι οποίες δεν διστάζουν να ασκήσουν βία και τρομοκρατία.

Οι περιπτώσεις άγριων ξυλοδαρμών μεταξύ οδηγών ταξί, που κατέληξαν ακόμη και
σε αναπηρίες των θυμάτων, η καταβολή «φόρου υποτελείας» των οδηγών ταξί για
την πρόσβαση στους σταθμούς είναι μόνο μερικές από τις άγριες σκηνές που
διαδραματίζονται στους σταθμούς μόλις πέσει η νύχτα.

Σταθμός Λαρίσης. Έπειτα από ένα πολύωρο κοπιαστικό ταξίδι, οι επιβάτες είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν τους οδηγούς των ταξί

ΣΤΑΘΜΟΣ Λαρίσης. Ο δείκτης στο διαφημιστικό ρολόι τοίχου του καφενείου δείχνει
εννέα. Η νύχτα έχει αγκαλιάσει το σταθμό. Κάτω απ’ το κίτρινο φόντο, που
δημιουργούν οι σκονισμένες λάμπες ομίχλης, λιγοστοί επιβάτες πηγαινοέρχονται
σκεπτικοί στους διαδρόμους. Από στιγμή σε στιγμή φτάνει το Ιντερσίτι από τη
Θεσσαλονίκη. Τη βουβή αναμονή σπάει η αναγγελία του σταθμάρχη βάρδιας: Το
τραίνο φτάνει σε πέντε λεπτά.

Μέσα σε λίγα λεπτά ο Σταθμός Λαρίσης μεταμορφώνεται. Σαν θεατρικός θίασος
αλλάζει τα σκηνικά του ξαφνικά και μεταμορφώνεται σε ένα πολύβουο πανηγύρι. Οι
επισκέπτες και οι επιβάτες του σταθμού πυκνώνουν συνεχώς, ενώ το προσωπικό,
μετά ένα μικρό διάλειμμα, κινείται ράθυμα προς τις θέσεις του για να υποδεχθεί
τους ταξιδιώτες από Θεσσαλονίκη.

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ

Την ίδια στιγμή, μπροστά από την κεντρική είσοδο του σταθμού, κάποιοι άλλοι
έχουν πάρει θέσεις μάχης… Είναι οι οδηγοί των ταξί του Σταθμού Λαρίσης που,
αν και δεν υπερβαίνουν τους 15, είναι έτοιμοι να αρχίσουν την πολιορκία των
επιβατών της γραμμής. Για μία ακόμη φορά θα εισβάλουν στις αμαξοστοιχίες ­ και
πριν οι ταξιδιώτες πατήσουν το πόδι τους στο σταθμό ­ θα ανακοινώσουν τις
διαδρομές που είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν.

«Αιγάλεω, Ελληνικό, Αγία Παρασκευή…» επαναλαμβάνουν με στεντορεία φωνή, πριν
καλά καλά φρενάρει το Ιντερσίτι. Το αυστηρό παρουσιαστικό και κυρίως η διάταξή
τους κατά μήκος της πλατφόρμας δεν αφήνουν περιθώρια στους ταξιδιώτες που κατά
κύματα κατευθύνονται στην έξοδο του σταθμού για συζητήσεις, η πολλαπλή μίσθωση
πρέπει να ολοκληρωθεί μέσα σε λίγα λεπτά. Το κάθε ταξί πρέπει να γεμίσει με
τρεις ή και τέσσερις επιβάτες!

ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ

Οι κουρασμένοι ταξιδιώτες, ζαλισμένοι από το πολύωρο ταξίδι τους, στην
πλειονότητά τους δεν έχουν διάθεση ούτε καν να αρθρώσουν το όνομα της περιοχής
προς την οποία θέλουν να κατευθυνθούν. Παραδίδονται αμαχητί. Αν ο προορισμός
τους συμπίπτει με αυτόν που ανακοινώνουν οι οδηγοί των ταξί, έχει καλώς· σε
αντίθετη περίπτωση, θα πρέπει να αναζητήσουν ταξί στους γειτονικούς δρόμους ή
να επιλέξουν αναγκαστικά κάποιο από τα λιγοστά μέσα μαζικής μεταφοράς.

Τη δεύτερη λύση ακολουθούν οι περισσότεροι από τους 200 επιβάτες που μόλις
έφθασαν από τη Θεσσαλονίκη. Γνωρίζοντας το ιδιόρρυθμο καθεστώς που επικρατεί
στην πιάτσα των ταξί στο Σταθμό Λαρίσης, προτιμούν να διασχίσουν απόσταση
εκατοντάδων μέτρων κρατώντας στα χέρια τους ταξιδιωτικούς σάκους.

«Τι να κάνουμε, δεν βλέπετε τι γίνεται; Εδώ θα βρούμε τον μπελά μας αν τους
πούμε ότι θέλουμε να πάμε στο σπίτι μας. Προτιμάω να περπατήσω 500 μέτρα και
να βρω από κάπου αλλού ταξί. Λόγω της δουλειάς μου ταξιδεύω τακτικά με το
τρένο. Κάθε φορά αυτό γίνεται. Απορώ η Αστυνομία τι κάνει», λέει ο κ. Δημήτρης
Καρύδης, καθώς απομακρύνεται από το Σταθμό Λαρίσης, φορτωμένος με δύο σακ
βουαγιάζ. Το λάθος του είναι ότι θέλει να πάει στο Παγκράτι…

ΤΟΥΣ ΨΑΡΕΥΟΥΝ

Καθώς οι ταξιδιώτες αρχίζουν να διασκορπίζονται στους γύρω δρόμους, το ψηστήρι
των ταξιτζήδων κορυφώνεται ολοένα και περισσότερο. Τα περιθώρια στενεύουν και
η «ψαριά» πρέπει να είναι καλή. Οι οδηγοί των ταξί, που πριν από πέντε λεπτά
βγήκαν από τα αυτοκίνητά τους, επιστρέφουν εκ περιτροπής, φέρνοντας δεύτερο
και τρίτο πελάτη.

«Όχι ρε Μήτσο Αιγάλεω, εκεί φορτώνω εγώ…» λέει ένας από τους οδηγούς
απευθυνόμενος προς συνάδελφό του. Παρ’ ότι έχουν χωρίσει τις διαδρομές ­ όλα
αυτά τα χρόνια που δουλεύουν μαζί έχουν αναπτύξει σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ
τους ­ πάνω στην αναμπουμπούλα γίνονται και λάθη.

Προς στιγμήν επικρατεί πανικός, ένα πανδαιμόνιο από εκφράσεις του τύπου «έλα
εσύ, φύγε εσύ» και εικόνες όπου οι ταξιδιώτες άγονται και φέρονται από ταξί σε
ταξί και από οδηγό σε οδηγό. Κατά μήκος της οδού Δεληγιάννη όπου συνωστίζονται
τα ταξί, και αυτή τη φορά ξεδιπλώνεται ένα αξιοθρήνητο θέαμα. Σε κάθε όχημα
υπάρχει από ένας επιβάτης που περιμένει να έρθει ο οδηγός. Τι κι αν βιάζεται
να πάει στο σπίτι ή στη δουλειά του; Στο Σταθμό Λαρίσης ο πελάτης δεν έχει
ποτέ δίκιο…

Αντώνης Μακρίδης: «Πολλές φορές θέλω να πάω στην Ελευσίνα και αναγκάζομαι να πληρώσω διπλό και τριπλό μεροκάματο»

«ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ την Πολιτεία γιατί δεν επιβάλει την τάξη. Οι σταθμοί χρήζουν
μεγαλύτερης αστυνόμευσης. Δεν μπορεί μία μικρή ομάδα ατόμων να ελέγχει τους
σταθμούς των τρένων, των λεωφορείων, των λιμανιών, ακόμη και του τελεφερίκ του
καζίνο της Πάρνηθας και η Πολιτεία να σηκώνει τα χέρια της».

Τα λόγια ανήκουν στον πρόεδρο του ΣΑΤΑ κ. Θύμιο Λυμπερόπουλο. Όπως
υπογραμμίζει, ενδεικτική της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί είναι η άρνηση
που εκδηλώνουν οι περισσότεροι επαγγελματίες οδηγοί ταξί να εργαστούν, ακόμη
και να προσεγγίσουν τους σταθμούς των τρένων και των υπεραστικών λεωφορείων.

Το ίδιο αίσθημα διακατέχει και τους επιβάτες του Σταθμού Λαρίσης. «Η εικόνα
είναι νεκρή», λέει ο 49χρονος κ. Αντώνης Μακρίδης. «Όπου θέλουν πηγαίνουν,
όπου θέλουν δεν πηγαίνουν. Πολλές φορές θέλω να πάω στην Ελευσίνα και
αναγκάζομαι να πληρώσω διπλό και τριπλό μεροκάματο για να με πάνε. Γενικό
είναι το κακό, αλλά εδώ στον Σταθμό Λαρίσης είναι άλλο πράγμα».

Κώστας Κοτσαχοζίδης: «Κάθε φορά που έρχομαι από τη Λάρισα δυσκολεύομαι να βρω ταξί. Επειδή πηγαίνω στο κέντρο δεν με παίρνει κανείς»

Καθισμένος σε ένα από τα παγκάκια του σταθμού, δίπλα από τις ράγες των τρένων
ο κ. Άγγελος Δεμερτζής, συνταξιούχος αστυνομικός, λέει χαρακτηριστικά: «Αυτοί
θέλουν… κρέμασμα. Για μία κούρσα 1.500 δραχμών ένας μου ζήτησε 3.000». Δίπλα
του κάθεται ένας καθηγητής Πανεπιστημίου από τη Θεσσαλονίκη. «Τέτοια φαινόμενα
δεν έχουμε στη Θεσσαλονίκη. Ενώ τους δήλωσα ότι βιαζόμουν, με άφησαν και
περίμενα 10 λεπτά μέχρι να βρουν και άλλους επιβάτες». Είναι η στιγμή που στη
συζήτηση μπήκε ο φοιτητής Κοσμάς Κοτσαχοζίδης από τη Λάρισα. «Κάθε φορά που
έρχομαι από τη Λάρισα, μου βγάζουν την Παναγία. Ψάχνουν μακρινές διαδρομές. Αν
πηγαίνεις κοντά στο κέντρο δεν σε παίρνουν ποτέ», λέει.

«ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ λήψη μέτρων αστυνόμευσης προς προστασία σωματικής ακεραιότητας,
φρούρηση συμφερόντων Οργανισμού μας και πολιτών. Οδηγοί ταξί που ασκούν
πειρατεία στον σιδηροδρομικό Σταθμό Λαρίσης υβρίζουν, απειλούν και χειροδικούν
εναντίον εργαζομένων»!

Αυτό το… τηλεγραφικό μήνυμα έστειλε προς τις αρμόδιες υπηρεσίες τον Απρίλιο
του 1995 ο κεντρικός σταθμάρχης του ΟΣΕ, κ. Νίκος Λέπουρας. Τότε είχε μόλις
λίγες εβδομάδες στη θέση του κεντρικού σταθμάρχη.

Από τότε έχουν περάσει δύο χρόνια, αλλά η κατάσταση δεν έχει αλλάξει καθόλου.
Κάθε άλλο, μάλιστα. Μία ολιγομελής ομάδα ταξιτζήδων, με χαρακτηριστικό της
γνώρισμα τον «τσαμπουκά» και την απειλή βίας, κερδοσκοπεί εις βάρος των άλλων
συναδέλφων της, του ΟΣΕ και των χιλιάδων επιβατών.

Για τη δράση τους τόσο στα γραφεία του Σταθμού Λαρίσης όσο και στο τοπικό
Αστυνομικό Τμήμα έχει σχηματιστεί ένας ογκωδέστατος φάκελος, με σωρεία
διοικητικών και ποινικών αδικημάτων.

Η επιστολή που απέστειλε πριν από δέκα ημέρες ο κ. Λέπουρας, με αφορμή τον
προσδιορισμό του χώρου στάθμευσης των ταξί στον Σταθμό Λαρίσης, είναι άκρως
διαφωτιστική και επίκαιρη: «Ανενόχλητοι από την Αστυνομία και αισθανόμενοι
πλήρη ασφάλεια και σιγουριά, μπλοκάρουν ακόμη και τις εισόδους του Σταθμού,
για να ελέγχουν καλύτερα τους εισερχόμενους, ενώ παράλληλα απειλούν και
υβρίζουν τους υπαλλήλους του Οργανισμού».

Όπως επισημαίνει στα «ΝΕΑ» ο κ. Λέπουρας, «η εικόνα που παρουσιάζει ο Σταθμός
Λαρίσης, λόγω της ανορθόδοξης δράσης των οδηγών ταξί, είναι απαράδεκτη.
Υπάρχει έλλειψη αστυνόμευσης, με αποτέλεσμα να γίνεται πειρατεία και άγρα
πελατών ακόμη και μπροστά από τα εκδοτήρια εισιτηρίων».

Συμπληρώνοντας 19 χρόνια υπηρεσίας στον κεντρικό σταθμό του ΟΣΕ, ο κ. Λέπουρας
γνωρίζει «από πρώτο χέρι» τα όσα διαδραματίζονται καθημερινά στον Σταθμό
Λαρίσης μεταξύ των οδηγών ταξί, του προσωπικού και των επιβατών του ΟΣΕ.

«Η κατάσταση είναι απερίγραπτη. Έχουμε δεχθεί άπειρες απειλές, τόσο εγώ όσο
και το προσωπικό του Σταθμού, ενώ δεν έχουν λείψει ακόμη και οι επιθέσεις
εναντίον μας», λέει ο κ. Λέπουρας.

Πριν από δύο χρόνια δε, ένας από τους σταθμάρχες βάρδιας έπεσε θύμα άγριου
ξυλοδαρμού από οδηγούς ταξί.

Μάλιστα, ο κ. Λέπουρας δεν διστάζει να πει ότι «αυτά τα άτομα πρέπει να έχουν
διασυνδέσεις με αστυνομικούς, όπως παλιά είχαν και με δικούς μας υπαλλήλους.
Πρέπει, επιτέλους, να αστυνομευθεί ο Σταθμός. Σήμερα, υπάρχει επίσκεψη
αστυνομικών, όχι αστυνόμευση».

Από την πλευρά του, ο διοικητής της Τροχαίας Κολωνού, κ. Χρήστος Σαπουνάς, που
στην ευθύνη του υπάγονται οι Σταθμοί Λαρίσης, Κηφισού, Λιοσίων και
Πελοποννήσου, υποστηρίζει: «Φροντίζουμε, τις ώρες που έρχεται το τρένο να
υπάρχει τροχονόμος. Δυστυχώς, όμως, δεν επαρκεί η δύναμη που έχουμε, ενώ το
έργο της υπηρεσίας μας είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Ελπίζουμε ότι με τη δημιουργία
μιας οργανωμένης πιάτσας, που θα αστυνομεύεται επαρκώς, τα προβλήματα θα
λυθούν ριζικά».