ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι Βάκχες

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο γνωστός ηθοποιός Ντίνος Καρύδης γράφει: «Ήμουνα κι
εγώ στο κοίλον της Επιδαύρου κι είχα την “τύχη” να δω και ν’ ακούσω έναν
απίστευτο εφιάλτη. Την «κατά Ματίας», δηλαδή, ερμηνεία(;) των “ΒΑΚΧΩΝ” του
Ευριπίδη. Αν δεν ήταν εκ του πονηρού αυτή η ασύνδετη παρωδία-καρικατούρα, τότε
μπράβο του ανθρώπου που μπόρεσε κι έπεισε τον αρμόδιο της ελληνικής πλευράς
(καλλιτεχνικός διευθυντής λέγεται;) να περάσει αυτό το ασύλληπτο έκτρωμα σαν
δήθεν πρωτοποριακή σύλληψη άποψη. Λες και από μόνος του ο Ευριπίδης δεν είναι
διαχρονικά πρωτοπόρος!… Τέλος πάντων.

Τη μεθεπόμενη, διάβασα τις κριτικές των έγκυρων θεατροκριτικών, όσων
τουλάχιστον εγώ πιστεύω. Με βρήκαν απολύτως σύμφωνο. Μια ειδικά, που μου
φάνηκε δικαιολογημένα θυμωμένη, δημοσιευμένη μάλιστα (πρώτη φορά;) στο
εξώφυλλο του καλλιτεχνικού ενθέτου της εφημερίδας σας, πολύ τη χάρηκα.

Έρχομαι, όμως, να επισημάνω κάτι: Πουθενά δεν διάβασα, γιατί κανείς δεν
έγραψε, για τον ή τους ηθικούς αυτουργούς αυτής της σκοτεινής για μένα
υπόθεσης. (Κι όχι μόνο για μένα).

Ο κύριος (α) Μα(ρ)τίας, την πλάκα του έκανε ο άνθρωπος. Ήρθε, είδε, τσέπωσε
όσα τσέπωσε και απήλθε. Υπάρχει, όμως, ή δεν υπάρχει ηθικός αυτουργός;

Απ’ την ελληνική πλευρά εννοώ!

Κι αν υπάρχει, έτσι θα περάσει κι αυτό; Σαν μια κακή ανάμνηση;

Ε, μα τότε του χρόνου θα δούμε και θ’ ακούσουμε τρισχειρότερα.

Και σε κανα-δυο χρόνια το πολύ, θα ντρεπόμαστε γιατί ό,τι μέχρι σήμερα (2.500
χρόνια τώρα) είμαστε υπερήφανοι.

Αν αυτός είναι ο στόχος, φοβάμαι ότι στάλα – στάλα, αλίμονο, θα το πετύχουν.
Αλίμονο. Αλίμονο!

Προτείνω ένας Έλληνας σκηνοθέτης, κι ευτυχώς έχουμε πολλούς πανάξιους, να
παρουσιάζει του χρόνου την ίδια μέρα στον ίδιο ιερό χώρο, σε μας και στους
ξένους (ιδίως σ’ αυτούς) τις “Βάκχες”. Για να λησμονήσουμε τον εφιάλτη –
έκτρωμα του κυρίου “ρηξικέλευθου”. Χριστός και Παναγία…».