ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι Πόντιοι

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Η Βάνα Ζουγανέλη, Αθήνα, γράφει: «Πάει καιρός που
διάβασα στις “Ματιές” όσα διαπίστωσες ιδίοις όμμασι για τα βάσανα και τις
ταλαιπωρίες των Ποντίων προσφύγων της Κομοτηνής και που δυστυχώς συμβαίνουν
και πάλι στην Ελλάδα του 2000. Όχι μόνο θύμωσα, αλλά έγινα έξαλλη με τη χυδαία
απανθρωπιά των πολιτικών μας αρχών. Διάβαζα, Λευτέρη μου, και έβριζα συνέχεια
τη χώρα αυτή (που τόσο μας πονάει), η οποία επιμένει να ισχυρίζεται ότι έχει
“δημοκρατικό πολίτευμα”, “αξιοκρατικές διαδικασίες”, “ισότιμες ευκαιρίες για
όλους”. Ενώ, αντίθετα, όπως άλλωστε και συ γράφεις, αφθονούν οι απατεώνες, οι
ρουφιάνοι, οι εκβιαστές, οι ξερόλες, τα τσογλάνια κάθε είδους και πολλά άλλα
παράσιτα, με την ανοχή τού επίσημου κράτους.

Και βέβαια, όλα τα γραφόμενά σου μου θύμισαν άλλες “μαύρες εποχές”, πριν από
περίπου 85 χρόνια, όπου και τότε κάποιοι άλλοι Έλληνες του Πόντου, θέλοντας να
εγκατασταθούν στη “μάνα – πατρίδα”, αντιμετώπισαν τον εμπαιγμό, την απονιά,
τον εξευτελισμό και την πολιτική αναλγησία.

Ήταν τότε, που δεν επέτρεπαν στα πλοία με τους αδελφούς – Ποντίους να
καταπλεύσουν στα λιμάνια της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά, αλλά τους έβαζαν σε
πολύμηνη καραντίνα στην Κούλουρη ή σε άλλα ξερονήσια.

Ήταν τότε που οι εκπρόσωποι του κράτους τούς παρότρυναν να φύγουν από την
Ελλάδα με τις λέξεις: “… εσείς οι πρόσφυγες είστε όλοι βενιζελικοί, γι’ αυτό
να φύγετε…”.

Ήταν τότε που κανείς δεν σεβάστηκε τους ξεριζωμένους αυτούς Έλληνες, που είχαν
αφήσει πίσω τους τις περιουσίες, τα σπίτια, τ’ αγαπημένα πρόσωπα, τον
πολιτισμό τους, αλλά κυρίως τις χαμένες και ματωμένες πατρίδες τους, που
τσάκισαν κυριολεκτικά τις λεβέντικες ψυχές τους.

Και ω του θαύματος, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι Έλληνες του Πόντου, μετά τον
σκληρό δρόμο της προσφυγιάς και της φτώχιας, όπου και αν εγκαταστάθηκαν
μεγαλούργησαν με την εξυπνάδα, το δαιμόνιο μυαλό και την πολιτιστική παιδεία
τους. Έτσι, έγιναν ένα ακόμη αγκάθι στα μάτια των γηγενών Ελλήνων.

Και τώρα διάβασα ότι στην Κομοτηνή έγιναν σημεία και τέρατα, εις βάρος των
Ποντίων, και λέω άι σιχτίρ (συγγνώμη) σε όλο αυτό το αλητο-σινάφι που γυρίζει
την πλάτη του στα προβλήματά τους.

Λευτέρη μου, μήπως γνωρίζεις εσύ κάποιο τρόπο να βοηθήσουμε όλοι εμείς αυτούς
τους ανθρώπους, για να τους δείξουμε ότι υπάρχει κι άλλο είδος Ελλήνων; Κλείνω
το γράμμα μου, λέγοντάς σου ότι δεν έχω καμιά ποντιακή καταγωγή ή έστω μια
ριζούλα, αλλά όλα αυτά που συμβαίνουν με κάνουν ν’ αηδιάζω».