Ν’ αγαπάς τον άνθρωπο

Το μάλλον παρεξηγημένο επάγγελμα του σερβιτόρου και το καινούργιο στη χώρα μας
και γι’ αυτό άγνωστο ακόμα επαγγέλμα τού κινησιοθεραπευτή ανήκουν στα λιγοστά
επαγγέλματα που υπόσχονται γρήγορη επαγγελματική αποκατάσταση και
ικανοποιητικές αποδοχές στους νέους που θα τα επιλέξουν. Δύο νεαρές γυναίκες
αναλαμβάνουν σήμερα να μας γνωρίσουν όλες τις χαρές και τις δυσκολίες που
μπορεί να κρύβει η εργασία μέσα σε ένα εστιατόριο ή σε ένα ιατρείο.

Ρένα Κριατσιώτη: «Αν πιστεύεις στις ικανότητές σου κερδίζεις και την εμπιστοσύνη του πελάτη. Αλλιώς, έχεις χάσει το παιχνίδι»

ΑΞΕΧΑΣΤΟ θα της μείνει το πρώτο «περιστατικό». Ήταν ένας άντρας που είχε χάσει
την ικανότητα του βάδην. Δεν μπορούσε να περπατήσει εξαιτίας μιας επέμβασης
στη μέση του που του δημιούργησε αστάθεια στη λεκάνη. Έτσι, ευάλωτος στις
κινήσεις, έτοιμος να σωριαστεί, μπήκε στο κέντρο φυσιοθεραπείας.

«Αφού τον είδε ο φυσιοθεραπευτής ο κ. Παντελής Κυριάκης και έβγαλε το
πρόγραμμα της θεραπείας, ξεκίνησε η δουλειά μας», θυμάται η Ρένα Κριατσιώτη.
«Έπρεπε να ξαναδώσουμε τη συναρμογή της κίνησης. Ο δικός μου ρόλος, ο ρόλος
του κινησιοθεραπευτή, είναι να βοηθήσω τον ασθενή να εκτελέσει σωστά το
πρόγραμμα των ασκήσεων που έδωσε ο φυσιοθεραπευτής και σε ορισμένες
περιπτώσεις να αναλάβω με τα χέρια το περιστατικό, πάντα όμως με την
καθοδήγηση του φυσιοθεραπευτή». Η 23χρονη Ρένα αποφοίτησε από ιδιωτική σχολή.
Από μικρή είχε αποφασίσει ν’ ασχοληθεί με το επάγγελμα του φυσιοθεραπευτή αλλά
«ύστερα από μια αποτυχημένη προσπάθεια μέσω των πανελλήνιων εξετάσεων»
κατέληξε στην επιλογή της ιδιωτικής σχολής. «Τα ΙΕΚ δεν λειτουργούσαν τότε». Η
επιλογή του επαγγέλματος «δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα αλλά αν ξέρεις τι
θέλεις βρίσκεις τον δρόμο σου», πιστεύει η κινησιοθεραπεύτρια που κλείνει ένα
χρόνο επαγγελματικής εμπειρίας.

Τα ουσιαστικά προσόντα για κάποιον που θέλει να κάνει αυτή τη δουλειά είναι
«πρώτα πρώτα να έχει τις γνώσεις που απαιτούνται κι έπειτα να διαθέτει
υπομονή, επιμονή, και να βλέπει με συμπάθεια τους ανθρώπους. Γιατί η δουλειά
μας έχει να κάνει με τον ανθρώπινο πόνο. Χρειάζεται να αντιμετωπίζεις με
κατανόηση και αγάπη τους ασθενείς που έχουν ένα σοβαρό ή πιο απλό πρόβλημα
υγείας και περιμένουν από σένα να τους βοηθήσεις ουσιαστικά».

Η δουλειά της δεν γνωρίζει οχτάωρα και η αμοιβή κάποιου στο ξεκίνημα
κυμαίνεται από 120.000 – 140.000 δραχμές. Με την προϋπηρεσία έρχεται και η
καλύτερη αμοιβή. Με δεδομένο ότι η κινησιοθεραπεία αφορά δουλειά με τα χέρια
το επάγγελμα κρύβει σωματική κόπωση αλλά και μεγάλη υπευθυνότητα. «Αν γίνει
ένα λάθος η ζημιά είναι μη αναστρέψιμη γιατί μπορεί να επιδεινώσει μια
κατάσταση. Χρειάζεται να ακολουθείς πάντα τις οδηγίες του φυσιοθεραπευτή».
Επίσης η αυτοπεποίθεση είναι αναγκαίος παράγοντας. «Αν φαίνεσαι και είσαι
σίγουρος για τις ικανότητές σου τότε κερδίζεις και την εμπιστοσύνη του
ασθενούς. Αλλιώς, έχεις χάσει το παιγνίδι».

Η ενημέρωση για την εξέλιξη του επαγγέλματος και τις νέες τεχνικές που
αναπτύσσονται διεθνώς είναι επίσης απαραίτητη. Το περιβάλλον εργασίας είναι
ευχάριστο αλλά υπάρχουν και οι δυσκολίες.

«Μην ξεχνούμε πως έχεις να κάνεις με ανθρώπους που είτε γιατί έπαθαν κάποιο
ατύχημα είτε για ιατρικούς λόγους έχουν ένα πρόβλημα. Αυτός που πονάει
αναπόφευκτα έχει μια ιδιομορφία στη συμπεριφορά, αρνείται να συμμετάσχει στη
θεραπεία, ίσως γιατί είχε και αρνητική εμπειρία στο παρελθόν. Εσύ πρέπει να
τον πείσεις για την αναγκαιότητα της θεραπείας. Και η καλύτερη στιγμή είναι
όταν τον βοηθήσεις να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και σου χαρίζει ένα χαμόγελο
κι ένα βλέμμα για “ευχαριστώ” που τα λέει όλα».

Γιώτα Μήλλα: «Η κούραση μετριάζεται όταν εισπράττεις χαμόγελα ικανοποίησης από τους πελάτες»

ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ της ήταν ο παππούς της, «μετρ σε πολλά εστιατόρια και ξενοδοχεία».
Επίσης ο θείος της είναι ξενοδόχος. Έτσι δεν εξέπληξε κανέναν στην οικογένεια
η Γιώτα Μήλλα όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τα «ξενοδοχειακά». Κι έκανε τα
λόγια πράξη αποφοιτώντας καταρχήν από τη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων των
ΤΕΙ Λάρισας, και δουλεύοντας ως «το παιδί για όλες τις δουλειές» τα καλοκαίρια
στο ξενοδοχείο του θείου της.

Σήμερα εργάζεται ως supervisor στο εστιατόριο «La Terrace» αφού πέρασε πρώτα
όμως από τα στάδια που προηγούνται στην εσωτερική ιεραρχία της δουλειάς της:
«καλωσόρισμα» και γενικότερα στο «σέρβις». «Η δουλειά μου φαίνεται εύκολη,
όμως δεν είναι» εξηγεί η 29χρονη κοπέλα. «Χρειάζεται πολλή αγάπη και επιμονή
για να εξελιχθείς σε καλό επαγγελματία και όποιος περιμένει να ανταμειφθεί
διαλέγοντας αυτό το επάγγελμα με “βόλεμα” κάνει φυσικά λάθος».

Η επικοινωνία και η επαφή με τον κόσμο είναι αναπόσπαστα στοιχεία της δουλειάς
της. «Χρειάζεται να καλωσορίσεις τον άνθρωπο που προτίμησε το χώρο όπου
εργάζεσαι με ζεστό και φιλικό τρόπο, να τον κάνεις να νιώσει καλοδεχούμενος
και γενικά να δημιουργήσεις θετικό κλίμα από την αρχή. Κάθε στιγμή πρέπει να
έχεις στο νου σου πως ο πελάτης ήρθε για να ψυχαγωγηθεί, να περάσει ένα
ευχάριστο βράδυ έξω από το σπίτι του. Γι’ αυτό χρειάζεται να δει ανθρώπους που
ξέρουν τη δουλειά τους, δεν κάνουν λάθη και εργάζονται με επαγγελματική
ευσυνειδησία και καλή διάθεση».

Η Γιώτα Μήλλα θεωρεί πολύ σημαντική την κατάρτιση στη δουλειά της. Άλλωστε τα
καθήκοντα είναι λίγο πολύ τα «πάντα». «Επιβλέπεις το σέρβις, δίνεις ένα χέρι
στο καλωσόρισμα, συνεργάζεσαι φυσικά με τον μετρ που έχει τον πρώτο λόγο,
ρίχνεις μια ματιά στην κουζίνα και γενικά έχεις το νου σου ώστε να λειτουργεί
άψογα το εστιατόριο, βάζεις κι εσύ ένα μικρό λιθαράκι σ’ αυτό, προλαβαίνοντας
τυχόν λάθη και ικανοποιώντας τους δύσκολους πελάτες».

Η εργασία της είναι πενθήμερη, οχτώ ώρες την ημέρα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος. «Πολλές φορές
χρειάζεται να δουλέψεις τις αργίες και τις γιορτές γιατί απλούστατα έτσι είναι
αυτό το επάγγελμα. Εργάζεσαι όρθιος, όμως η κούραση μετριάζεται όταν
εισπράττεις τα χαμόγελα ικανοποίησης από τους πελάτες. Είναι δημιουργικό
επάγγελμα γιατί με το να σερβίρεις σωστά το φαγητό και το ποτό σ’ ένα τραπέζι
αισθάνεσαι πως συμβάλλεις στην ψυχαγωγία αυτών που κάθονται στο τραπέζι. Και
σίγουρα υπάρχουν δυνατότητες ανέλιξης».

Η αμοιβή κάποιου που θα ξεκινήσει από απλός σερβιτόρος κυμαίνεται: ξεκινάει
από περίπου 120.000 δραχμές αλλά μπορεί να φτάσει και τις 250.000-300.000
δραχμές ανάλογα με την εμπειρία, τα φιλοδωρήματα αλλά και το χώρο όπου εργάζεται.