ΜΑΤΙΕΣ «Ωνάσειο»

ΑΝ ΕΧΕΙΣ πάθει έμφραγμα, με το πρώτο πονάκι που νιώθεις στο στήθος «τα
χρειάζεσαι»: σταματάς τη δουλειά που κάνεις, ξαπλώνεις, παίρνεις υπογλώσσιο
και τρέχεις με τον νου σου σε νοσοκομεία, εντατικές και γιατρούς με ανήσυχο
βλέμμα και φυσικά νοσοκόμες. Που σου παίρνουν, κάθε τόσο, αίμα και πίεση και
σε καλωδιώνουν για καρδιογράφημα.

Είχα κουραστεί πολύ προχθές. Ανεβοκατέβαζα βαλίτσες γεμάτες ρούχα, είκοσι
σκαλιά και βάλε. Επιπλέον, το προηγούμενο βράδυ, λόγω εκλεκτής παρέας, το ‘χα
ρίξει έξω: δύο ουίσκι και μπόλικο κρασί. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα μούδιασμα
στο αριστερό χέρι κι έναν πόνο, όχι έντονο όμως, στην πλάτη.

Φοβήθηκα. Έγειρα σε μια πολυθρόνα, αλλά ο πόνος δεν πέρασε. Τράβηξα από την
τσέπη μου το κουτάκι με τα υπογλώσσια και, συγχρόνως, τηλεφώνησα σ’ έναν φίλο
μου να ‘ρθει απ’ το σπίτι, για να με «πετάξει», αν χρειαστεί, στο «Ωνάσειο». Ο
φίλος μου έφτασε σε 5 λεπτά. «Πάμε», του είπα. «Δεν έχω τίποτα σοβαρό, αλλά
όποιος φυλάει τα ρούχα του…».

Στο «Ωνάσειο» έχω τρεις φίλους: τον καθηγητή Κρεμαστινό και τους γιατρούς της
ομάδας του, Θύμιο Λιβάνη και Αίαντα Αντωνιάδη. Ζήτησα τον Αντωνιάδη. Με
οδήγησε στα «επείγοντα». Καρδιογράφημα, αίμα, πίεση, εξέταση με το
στηθοσκόπιο. «Τίποτα δεν έχεις… Ας περιμένουμε, όμως, να δούμε και τις
αναλύσεις του αίματος, για να ‘χουμε πιο πλήρη εικόνα…».

Ανέβηκα στο γραφείο του Κρεμαστινού. Κουβεντιάσαμε για λίγο. Σε 45 λεπτά
εμφανίσθηκε ο Αντωνιάδης, με τα αποτελέσματα των αναλύσεων. «Εντάξει είσαι.
Μπορείς να φύγεις», μου είπε. Και πρόσθεσε «φεύγοντας, πέρνα από το ταμείο. Θα
πρέπει να πληρώσεις 15 χιλιάρικα».

Πέρασα από το ταμείο και πλήρωσα τα 15 χιλιάρικα. Και λέω τώρα: εγώ έχω να
πληρώσω αυτά τα λεφτά ­ και πολύ περισσότερα. Ένας φτωχός, όμως, άνθρωπος,
ένας άνεργος, που θα ‘χει ανάγκη από γιατρό γιατί υποφέρει από την καρδιά του,
πού θα βρει αυτά τα τρία τάλιρα, για να τα δώσει στο «Ωνάσειο»; Κι αν δεν τα
βρει, θα τον αφήσουν να πεθάνει;

Και τα λέω όλα τούτα γιατί γνωρίζω ότι το «Ωνάσειο» δεν έγινε για τους
πλούσιους, αλλά για τους φτωχούς. Το ‘φτιαξε ο Ωνάσης και το επιχορηγεί το
κράτος. Εν τούτοις, οι οικονομικώς αδύνατοι δεν μπορούν να το πλησιάσουν! Έχω
άδικο; Το ερώτημα απευθύνεται, πρωτίστως, στον ­ φίλο ­ υπουργό Υγείας κ. Κ. Γείτονα.