Ίμια: Η νύχτα του πρώτου μηνύματος για τον Πρωθυπουργό

Η ΥΠΟΘΕΣΗ της Ίμιας, και οι χειρισμοί της κυβέρνησης εκείνη τη νύχτα της 31ης
Ιανουαρίου, χαρακτηρίστηκε το μεγαλύτερο λάθος της κυβέρνησης Σημίτη. Λάθος
που αποτέλεσε και τη σημαία της εσωκομματικής αντιπολίτευσης.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, σύμφωνα με τους στενούς του συνεργάτες, θεωρεί ότι η
κατάληξη της υπόθεσης, εφόσον δεν οδήγησε σε πολεμική αναμέτρηση Ελλάδας –
Τουρκίας, ήταν η καλύτερη δυνατή. Επιμένει, μάλιστα, ότι το «ευχαριστώ» που
είπε στη Βουλή, απευθυνόμενος προς τις ΗΠΑ ­ ένα ευχαριστώ που προκάλεσε
«σάλο» και στο εσωκομματικό μέτωπο ­ ήταν μία σωστή ενέργεια.

«Αν δεν υπήρχε η αμερικανική παρέμβαση, η πολεμική σύρραξη θα ήταν
αναπόφευκτη», έχει πει επανειλημμένως ο κ. Σημίτης στους συνεργάτες του,
εκφράζοντας τη δυσφορία του για όσους από τους εσωκομματικούς του αντιπάλους
έχουν ενοχληθεί από αυτή του την ενέργεια.

Οι στενοί του συνεργάτες λένε, μάλιστα, ότι η φράση αυτή του Πρωθυπουργού ήταν
απόλυτα ζυγισμένη από τον ίδιο πριν εκστομισθεί και σε καμία περίπτωση δεν
ήταν προϊόν αυθόρμητης αντίδρασής του.

Η νύχτα των Ιμίων, ωστόσο, αποτέλεσε σαφώς ένα μήνυμα για τον κ. Σημίτη. Ο
οποίος συνειδητοποίησε ότι τα ελληνοτουρκικά προβλήματα είναι πολύ πιο σύνθετα
απ’ ό,τι φαίνονται και δεν μπορούν να λυθούν μόνο με την καλή διάθεση ή την
πρόθεση για οικονομική συνεργασία.

Αν και στην υπόθεση των Ιμίων ο κ. Σημίτης έχασε τη μάχη των εντυπώσεων, το
πολιτικό κόστος ήταν περιορισμένο, ίσως γιατί η κυβέρνηση είχε μόλις
σχηματισθεί και θεωρήθηκε ότι έπρεπε να της δοθεί μία ακόμη ευκαιρία.

Οι θέσεις που ανέπτυξε έκτοτε ο κ. Σημίτης για την βήμα προς βήμα προσέγγιση
και την παραπομπή των όποιων διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης,
αύξησαν ­ χωρίς καμία αμφιβολία ­ την επιρροή της Ελλάδας στα διεθνή φόρα.
Ωστόσο, αν η κοινή γνώμη έδωσε μία ακόμη ευκαιρία στον κ. Σημίτη για τα εθνικά
θέματα, η εσωκομματική αντιπολίτευση παραμένει καχύποπτη και είναι έτοιμη να
τον κατηγορήσει για υποχωρητικότητα.

Δεν έχει καταφέρει, όμως, να συγκροτήσει μία συγκεκριμένη κοινή πρόταση –
απάντηση στην εξωτερική πολιτική Σημίτη, όπως π.χ. είχε η ομάδα των «τεσσάρων»
στη διακυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, με αποτέλεσμα οι όποιες συγκρούσεις
της με την κυβέρνηση να γίνονται για θέματα τακτικών χειρισμών.

Πέρα απ’ αυτό, η τακτική των συνεχών συνεδριάσεων στα όργανα, του ανοιχτού
διαλόγου και της συλλογικής ευθύνης που ακολουθεί ο κ. Σημίτης, αλλά και η
απέχθειά του προς τις όποιες πειθαρχικές διαδικασίες οδηγεί εκ των πραγμάτων
στη σύνθεση (έστω συγκυριακή) των διαφόρων απόψεων και στην προώθηση των
θέσεων του εκσυγχρονιστικού μπλοκ μέσα στο κόμμα.