Λάμπης Νικολάου Το χούι βγαίνει απ’ την ψυχή

Παρά τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της ιδιότητάς του, ως ένας από του
«αθάνατους» της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ο Λάμπης Νικολάου ξέρει να
αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας.

Εδώ και 11 χρόνια, από τότε που εξελέγη σ’ αυτή τη θέση από την 91η Σύνοδο της
ΔΟΕ στην Ελβετία, μέχρι και σήμερα επιδιώκει να διαφυλάττει τα ελληνικά
συμφέροντα στον διεθνή αθλητισμό, ένα χώρο ο οποίος άλλωστε χρειάζεται και
σκληρή προσπάθεια: «Μη νομίζει ο κόσμος πως ο συνάδελφός μου κ. Νίκος
Φιλάρετος και εγώ καθόμαστε σταυροπόδι και δεν κάνουμε τίποτα», λέει.

Θεωρεί την Λωζάννη την τυχερή του πόλη και διατυπώνει την άποψη ότι «για τον
κάθε άνθρωπο είναι σωστό τα παθήματα να γίνονται μαθήματα και επένδυση για το
μέλλον». Έχει εργαστεί ως πολιτικός μηχανικός σε μεγάλες τεχνικές εταιρείες
και πήρε μέρος σε μερικά από τα σημαντικότερα κατασκευαστικά έργα που έγιναν
σε διάφορες περιοχές της χώρας. Ωστόσο σήμερα τού είναι δύσκολο να «ακουμπήσει
στη μία ή την άλλη πλάστιγγα της ζυγαριάς» εάν έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στην
επαγγελματική του δραστηριότητα και στην ιδιότητά του ως μέλος της ΔΟΕ.

Σ’ αυτή την ηλικία προσπαθεί πάντως να συνδυάσει και τα δύο, «όχι το ένα εις
βάρος του άλλου» και νιώθει πραγματικά ευτυχισμένος όταν αποτραβιέται στον
οικογενειακό του παράδεισο, μεταξύ της συζύγου του και των τριών μικρών
παιδιών του.

Οικογενειακός παράδεισος! Η οικογένεια Νικολάου, «το μεγαλύτερο επίτευγμα» για τον πρόεδρο της ΕΟΑ κ. Λάμπη Νικολάου

ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΗΛΩΝ τόνων και προσπαθεί να κρατιέται όσο το δυνατόν περισσότερο
μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ακόμη και στις δημόσιες εμφανίσεις του,
όπου τον καλούν οι διεθνείς υποχρεώσεις του, ο Λάμπης Νικολάου ξέρει να
κρατιέται στο περιθώριο, πάντα όμως γνωρίζοντας ίσως καλύτερα από τον καθένα
τι συμβαίνει στο προσκήνιο. «Προτιμώ τις ήπιες αντιδράσεις και εκφράσεις.
Εκτός βέβαια αν θίγεται το γόητρο της χώρας μου ή ειδικότερα της ΕΟΑ. Έτσι και
στην περίπτωση Νεμπιόλο. Εκεί βγήκε ο μεσογειακός τύπος μου. Ήταν αδύνατον να
μην ήμουν οξύς και κατηγορηματικός. Στις προσωπικές ωστόσο επιθέσεις δεν
αντιδρώ καθόλου ή τις περνάω πολύ χαλαρά», λέει.

Άνθρωπος με ένστικτο, στηρίζεται στη διαίσθησή του, που ως τώρα, όπως λέει,
τον έχει βοηθήσει πάρα πολλές φορές στη ζωή του. Μοιράζει τον χρόνο του
καθημερινά ανάμεσα στο μικρό του γραφείο στην έδρα της ΕΟΑ στο Κολωνάκι και
στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις ως πολιτικός μηχανικός και αντιπρόεδρος
του Δ.Σ. μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας. Από την πολύ μεγάλη και μακρόχρονη
εμπειρία του, κυρίως ως παράγων του διεθνούς Ολυμπισμού, έχει αποκτήσει ένα
«ελάττωμα». Επηρεάζεται πολύ από την εξωτερική εμφάνιση των άλλων και
ιδιαίτερα από το πρόσωπο και την έκφραση των ματιών. Γι’ αυτό, όταν άνθρωποι
που δεν τους γνωρίζει του ζητούν κάτι από το τηλέφωνο, δεν απαντά και
επιδιώκει την προσωπική επαφή μαζί τους. «Ξέρετε, το πρόσωπο είναι σπαθί, όπως
έλεγε και ο αείμνηστος πατέρας μου».

ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΟ

Κατάγεται από εύπορη οικογένεια και ο πατέρας του, ο Βασίλης Νικολάου,
πολιτικός μηχανικός και ο ίδιος και εργολήπτης δημοσίων έργων, μπόρεσε να
σπουδάσει τα δύο του παιδιά στο εξωτερικό. Ο μικρός, ο Λάμπης, ακολούθησε τον
μεγάλο, τον Κώστα, στο Μόναχο προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Και ενώ η
μικρότερη ετεροθαλής αδελφή τους η Τιτίκα είχε μείνει στην Αθήνα, οι δύο νέοι
στη Γερμανία αποκτούσαν εμπειρίες σε κύκλους Ελλήνων φοιτητών και
διανοουμένων. Ωστόσο, ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα του και η απάτη των
συνεταίρων του που «πέταξαν έξω τα δύο παιδιά μόλις έπαψαν να χρειάζονται τις
υπογραφές τους για τις τράπεζες» υποχρέωσαν τον νεαρό τότε, στις αρχές του
’60, απόφοιτο του Πολυτεχνείου να αφήσει το κοσμοπολίτικο περιβάλλον του
Μονάχου και να πάει να ζήσει στον Έβρο ως κατασκευαστής της γέφυρας του Άρδα:
«Για να μας μεταφέρουν από την Αλεξανδρούπολη στον Κυπρίνο χρειάζονταν τότε
περίπου πέντε ώρες για 120 χιλιόμετρα!…», θυμάται από αυτή την πρώτη του εμπειρία.

Ακολούθησε η σχεδόν αποκλειστική του ενασχόληση με μεγάλα κατασκευαστικά έργα
που έγιναν σε διάφορες περιοχές. Το φράγμα του Νέστου, η θερμοηλεκτρική μονάδα
της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα, η αποξήρανση της λίμνης στην Αγουλινίτσα και τα
αρδευτικά έργα στον Αλφειό. Έπειτα ήρθε η συμμετοχή του στην κατασκευή του
φράγματος του Μόρνου και ο Λάμπης Νικολάου, σε σχετικά μικρή ηλικία, έγινε
διευθυντής σε μία από τις μεγαλύτερες τότε τεχνικές εταιρείες.

Η ΓΟΗΤΕΙΑ

Στο μικρό γραφείο του στην ΕΟΑ περνάει πολλές ώρες της ημέρας, όταν βέβαια οι
επαγγελματικές του υποχρεώσεις μπορούν να περιμένουν. Έχει αποποιηθεί τον
μεγάλο και άνετο χώρο του «προέδρου» και δείχνει να είναι βολεμένος στον πρώτο
όροφο, σ’ ένα δωμάτιο «δύο επί τρία», ανάμεσα σε χαρτιά και βιβλία που έχουν
σχέση με τι άλλο εκτός από τον Ολυμπισμό και την ιστορία των Ολυμπιακών
Αγώνων: «Εδώ πράγματι είναι για μένα ένας μικρός παράδεισος. Αν και έχει άγχος
αυτή η θέση, δεν μπορώ να πω ότι δεν κρύβει και μια ξεχωριστή γοητεία», παραδέχεται.

Φαίνεται χαρακτήρας πληθωρικός και δείχνει να διατηρεί φιλικές και προσωπικές
σχέσεις με τους υπαλλήλους. Η πόρτα του είναι ανοιχτή σε όλους ακόμη και σε
παράγοντες διαφόρων ομοσπονδιών. Κόσμος πάει κι έρχεται και ο πρόεδρος
αντιμετωπίζει όλους με διάθεση και χαμόγελο. Δεν μοιράζει υποσχέσεις. Έχει
άλλωστε μία τεχνοκρατική αντίληψη για τα πράγματα: «Το χούι του κάθε ανθρώπου
βγαίνει πάντα από την ψυχή του», δικαιολογείται με ικανοποίηση.

Η καταγωγή του, από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα της ελληνικής υπαίθρου, τον
έχει κάνει να είναι ανοιχτός σε ιδέες και να μην κλείνεται σε προκαταλήψεις:
«Όμως και τα λάθη μου και οι κατραπακιές που έφαγα ως επένδυση για το μέλλον
λειτούργησαν. Τα όποια παθήματά μου έγιναν μαθήματα. Και το κυριότερο είναι
που έμαθα να μην είμαι ποτέ δογματικός, αλλά αντίθετα έτοιμος να δεχθώ τις
σωστές απόψεις των άλλων. Πράγματι, είμαι αρκετά ευέλικτος, αν και δεν
προσαρμόζομαι εύκολα σε καταστάσεις που δεν μου πάνε», λέει.

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ

Ο Λάμπης Νικολάου είχε χαρακτηρισθεί ως ο «άνθρωπος του Ανδρέα Παπανδρέου στον
διεθνή Αθλητισμό». Ο ίδιος προέρχεται από προοδευτική οικογένεια: «Ο πατέρας
μου ήταν βαθύτατα δημοκράτης, λάτρης του Βενιζέλου και του Γεωργίου Παπανδρέου
αργότερα. Ο αδερφός μου αγωνίστηκε κατά της δικτατορίας ως διευθυντής και
σχολιαστής της ελληνικής εκπομπής της “Ντώϋτσε Βέλλε”, εμφορούμενος από
σοσιαλιστικές ιδέες». Με τον Ανδρέα γνωρίστηκε στη Φρανκφούρτη, στην τελευταία
φάση της δικτατορίας σε μία αντιδικτατορική συγκέντρωση. Η σχέση τους, όμως,
καλλιεργήθηκε πολύ αργότερα όταν ο αδερφός του έγινε βουλευτής Αθηνών του
ΠΑΣΟΚ: «Όταν ο Ανδρέας βγήκε πρωθυπουργός με τίμησε όχι μόνον με τη φιλία του
αλλά και με τα υψηλά καθήκοντα που μου ανέθεσε, ορίζοντάς με πρώτα σύμβουλο
του υπουργείου Προεδρίας σε θέματα Αθλητισμού και ύστερα προσωπικό του
σύμβουλο σε τεχνικά θέματα», διευκρινίζει σήμερα.

Προς το παρόν του είναι δύσκολο να διαλέξει ανάμεσα στον τεχνοκράτη πολιτικό
μηχανικό ή στον «αθάνατο». Όμως εάν κάποια στιγμή θα έπρεπε να κληθεί να
ακουμπήσει στη μια πλάστιγγα της ζυγαριάς, τότε γίνεται αφοπλιστικός: «Εάν δεν
ήταν λυμένο το οικονομικό μου πρόβλημα και είχα δυσκολίες να συντηρήσω την
οικογένειά μου θα προτιμούσα ασφαλώς το επάγγελμά μου, που στις μέρες μας
μάλιστα είναι και αρκετά προσοδοφόρο. Όμως χωρίς οικονομικό πρόβλημα θα
διάλεγα τη ΔΟΕ, που προσφέρει άλλωστε τις ανεπανάληπτες συγκινήσεις του αθλητισμού!..».

Δύο φίλοι. Με τον πρόεδρο της ΔΟΕ Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ (δεξιά) όταν ορκίζεται ως νέο μέλος της ΔΟΕ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ του χρόνια μπορεί να «υπήρξαν ευτυχισμένα», όμως είχε την ατυχία να
χάσει, πολύ νωρίς, σε ηλικία μόλις επτά χρόνων, τη μητέρα του Ελένη
Μαθιοπούλου. Δακρύζει καθώς φέρνει στη μνήμη του εκείνες τις παιδικές εικόνες:
«Όμως αυτή η έλλειψη αναπληρώθηκε, με τον καλύτερο τρόπο, από τη γιαγιά μου
την Παναγιώτα, την Ηρακλειώτισσα, και την αδερφή του πατέρα μου, τη θεία Όλγα,
η οποία υπήρξε σημαντική προσωπικότητα. Ήταν σολίστ του βιολιού, σπούδασε στο
Κονσερβατουάρ του Παρισιού, ενώ μιλούσε άπταιστα γαλλικά και γερμανικά».

Αναπολεί αγαπημένα πρόσωπα του παρελθόντος και τώρα πια, μέσα από την απόσταση
των χρόνων, τα σκέφτεται πάντα με αγάπη. Ίσως και γι’ αυτό το λόγο, η
«επαναφορά του στην ατμόσφαιρα του παλιού καλού καιρού» ήταν και αυτό που τον
ώθησε να αλλάξει και να πάρει, σε σχετικά μεγάλη ηλικία, μία απόφαση ζωής. Να
ενωθεί με τα δεσμά του γάμου, τον Ιανουάριο του 1986, με την Τώνια
Παπαναγιώτου: «Με πάντρεψε μάλιστα ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ. Δεν το
λέω για να περιαυτολογήσω, αλλά επειδή κατά δική του ρητή δήλωση, στο
ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου, το 1982, δύο ανθρώπους ήθελε να παντρέψει: Τον
Γιώργο Κατσιφάρα και εμένα. Τον Γιώργο δεν κατάφερε βέβαια να τον… στριμώξει
μέχρι σήμερα. Όσο για ‘μένα, είπε κατά τη διάρκεια του μυστηρίου, σχεδόν
αυτολεξεί: “Ήρθα να σε παντρέψω γιατί είναι ο πρώτος σου γάμος και ο
τελευταίος…”. Και μου έριξε μία ματιά με πολύ νόημα!…».

ΘΑΛΠΩΡΗ

Το κλίμα, στη μονοκατοικία του Ψυχικού, είναι πάντα σε ήπιους τόνους και
αποτελεί μία όαση στην καθημερινότητα όχι μόνον ενός πολυάσχολου σύγχρονου
ανθρώπου αλλά και ενός ­ έως πριν από λίγα χρόνια ­ «εκ πεποιθήσεως εργένη».
Τα τρία τους παιδιά, η 11χρονη Όλγα, ο 8χρονος Βασίλης και η μόλις 3,5 ετών
Κατερίνα γεμίζουν με την παρουσία τους κάθε σπιθαμή. Ο ίδιος όχι μόνον το
απολαμβάνει, αλλά και επιδιώκει να βρίσκει αυτή τη θαλπωρή: «Εδώ πραγματικά
ηρεμώ. Δυστυχώς τα παιδιά μου με βλέπουν λίγο. Και για να βάλουμε τα πράγματα
στη θέση τους, δεν θα είχα αντίρρηση εάν ήσαν και… περισσότερα!».

ΜΟΛΙΣ οι 107 αθάνατοι εμφανίστηκαν, ύστερα από πολύωρες συνεδριάσεις και
αλλεπάλληλες ψηφοφορίες, στην αίθουσα του Παλέ ντε Μπολιέ και ελάχιστα λεπτά
πριν ο πρόεδρος της ΔΟΕ πει τη μαγική λέξη «Άθενς», ο Λάμπης Νικολάου έδειχνε
ευτυχής. Όλα τα μέλη της ελληνικής αποστολής βέβαια περίμεναν να καταλάβουν
από το πρόσωπό του την έκβαση της ψηφοφορίας. Ο ίδιος, στην πρώτη σειρά, με
ένα νεύμα τους καθησύχασε. Οι διασυνδέσεις του και οι πολύ στενές σχέσεις του
με τα υπόλοιπα μέλη τον καθιστούσαν ως την «πλέον αξιόπιστη πηγή». Τουλάχιστον
μία φορά τον χρόνο, κατά τη διάρκεια των συνόδων, συναντιέται με τους
περισσότερους από αυτούς: «Τους Ευρωπαίους μάλιστα τους βλέπω συχνότερα, στις
συγκεντρώσεις των Ολυμπιακών Επιτροπών της Ευρώπης και όταν πηγαίνει ο ένας
στην πόλη του άλλου για τον οποιονδήποτε λόγο. Εξάλλου διατηρούμε
αλληλογραφία, καθώς και τηλεφωνική επικοινωνία για διάφορα θέματα», λέει.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ

Η Λωζάννη, όπως αποδείχθηκε και πρόσφατα, είναι η τυχερή του πόλη. Και αυτό
γιατί εξελέγη ως μέλος της ΔΟΕ, το 1986, κατά τη διάρκεια της 91ης Συνόδου.
Δεν παραλείπει πάντως να αποδώσει τα εύσημα στον Γιώργο Κατσιφάρα, τον υπουργό
ΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη και τον Κίμωνα Κουλούρη: «Οι δύο πρώτοι χρημάτισαν
υφυπουργοί Αθλητισμού και ο τρίτος γενικός γραμματέας. Τους γνώρισα μέσα από
τις αρμοδιότητές μου που είχα ως σύμβουλος για τον συντονισμό των έργων στο
Ολυμπιακό Στάδιο της Καλογρέζας. Και οι τρεις συνετέλεσαν τα μέγιστα στο να
προταθώ από την Ποδηλατική Ομοσπονδία ως μέλος της ΕΟΑ και να εκλεγώ για πρώτη
φορά πρόεδρός της το 1985».

Μέλος της ΔΟΕ έγινε αφού χήρευσε η μία από τις δύο θέσεις: «Μετά τον αιφνίδιο
θάνατο του αείμνηστου και σπουδαίου ανθρώπου των γραμμάτων, του Νίκου Νησιώτη,
σε αυτοκινητικό δυστύχημα το 1986», λέει. Είχε βέβαια προηγηθεί η γνωριμία του
με τον Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, με τον οποίο η σχέση του είναι πολύ ζεστή και
φιλική. Άλλωστε και ο ίδιος ο πρόεδρος της ΔΟΕ τον πρότεινε για να γίνει μέλος της.

ΤΑ «ΔΩΡΑ»

Από τότε μέχρι σήμερα ο Λάμπης Νικολάου εργάζεται ακατάπαυστα «στην
εξυπηρέτηση των αξιών του αθλητισμού αλλά και την ταυτόχρονη κάλυψη των
συμφερόντων της ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής στον διεθνή χώρο». Δεν του
αρέσει βεβαίως να τον αποκαλούν αθάνατο. Ούτε σ’ αυτόν ούτε και στον συνάδελφό
του Νίκο Φιλάρετο, όπως υποστηρίζει. Όσο για το έργο της: «Μη νομίζετε ότι
καθόμαστε όλη την ημέρα σταυροπόδι». Και με αποδοχές ελάχιστες, σε αντίθεση μ’
αυτό που πιστεύει ο πολύς κόσμος: «Απλώς η ΔΟΕ καλύπτει τα έξοδα κινήσεως και
διαμονής μας κατά τη διάρκεια των συνόδων και των Ολυμπιακών Αγώνων. Και σε
σχέση με τα περιβόητα… δώρα; Μπορεί να υπάρχουν ορισμένοι που να δέχονται,
όμως δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου. Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει ότι στην
συντριπτική τους πλειοψηφία τα μέλη της ΔΟΕ είναι πολύ ευκατάστατοι άνθρωποι,
ορισμένοι μάλιστα βαθύπλουτοι, και δεν έχουν ανάγκη από δώρα», δηλώνει κατηγορηματικά.

Πάντως προς το παρόν δεν φαίνεται να έχει τη φιλοδοξία να «ανέβει» περισσότερο
στην ιεραρχία της ΔΟΕ. Ιδιαίτερα αποκλείει με έμφαση τη θέση του προέδρου της
επιτροπής, κάτι το οποίο έχει αρχίσει και κουβεντιάζεται στους αθλητικούς
χώρους: «Το αντίθετο. Άλλωστε για κάτι τέτοιο πρέπει να βάλει πλώρη κανείς από
νωρίς και να έχει την αμέριστη υποστήριξη όχι μόνον της κυβέρνησής του αλλά
και σημαντικών παραγόντων του αθλητισμού πολλών άλλων χωρών».