Προσιτό μου ίνδαλμα

Φωτεινή Μακρή. Ναι, ο Μόρισον συνεχίζει να μου αρέσει. Δεν είναι, όμως, πλέον ίνδαλμά μου

Τσε Γκεβάρα, Μπιτλς, Τζιμ Μόρισον, Μέριλιν Μονρόε. Ήταν τα ινδάλματα που
σημάδεψαν πολλές γενιές νέων. Τους μιμήθηκαν, τους ζήλεψαν, τους έκαναν
αφίσες, τους λάτρεψαν. Σήμερα όμως οι νέοι δεν παθιάζονται με αυτούς που
αποκαλούν «δημόσια πρόσωπα». Τα ινδάλματα του παρελθόντος έχουν αντικατασταθεί
από πρότυπα του οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος των
παιδιών.ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ να τους αρέσουν τραγουδιστές και ηθοποιοί, αλλά τη θέση
των πολιτικών έχουν καταλάβει οι αθλητές. Σε κανέναν όμως δεν έχουν «τυφλή»
εμπιστοσύνη. «Δεν έχω ινδάλματα ­ με την έννοια των ινδαλμάτων από τον δημόσιο
βίο» λέει η 16χρονη Γεωργία Σωτηροπούλου, μαθήτρια της Α’ Λυκείου, «έχω
πρότυπα. Αυτοί οι άνθρωποι είναι συνήθως καθηγητές μου, φίλοι, γνωστοί, ακόμη
και γονείς». Και συνεχίζει: «παλιότερα ίσως να είχα ινδάλματα. Αλλά τώρα πια
δεν τα ακολουθώ».

Ο Νίκος Χριστοδούλου, μαθητής και αυτός της Α’ Λυκείου, «συμπαθεί» ως
τραγουδιστή τον Μαζωνάκη, «αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και ίνδαλμά μου.
Ούτε και το συγκρότημα Metallica, που μου αρέσει πολύ, αποτελεί πρότυπο για
μένα» προσθέτει. Και συνεχίζει: «μου αρέσει η μουσική τους, μου αρέσουν ως
τύποι. Μου αρέσουν και ορισμένα από αυτά που πιστεύουνε. Αλλά ποτέ δεν θα
ακολουθούσα τα βήματά τους». Ανάλογα είναι και τα συμπεράσματα μεγάλης έρευνας
που έγινε πριν από δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη, από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών
Ερευνών (ΕΚΚΕ) και την τοπική Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση. «Σε αντίθεση με τις
προηγούμενες δεκαετίες τα παιδιά σήμερα δεν έχουν συγκεκριμένα ινδάλματα. Οι
λόγοι είναι πολλοί» λέει η κ. Αφροδίτη Τεπέρογλου, κοινωνιολόγος και υπεύθυνη
της έρευνας. Και εξηγεί: «Είναι τόσο πολλά πια τα ερεθίσματα που δέχεται ένα
παιδί σήμερα, βομβαρδισμό γνώσεων και εικόνων, που δεν προλαβαίνει να τα
συγκρατήσει και να τα μιμηθεί.

Στην εποχή μας δίνουν οι νέοι μεγάλη αξία στην οικογένειά τους. Είναι
χαρακτηριστικό πως η γενιά αυτή έχει πολύ καλύτερες σχέσεις με τους γονείς της
απ’ ό,τι οι προηγούμενες. Οι φίλοι παίζουν, επίσης, σημαντικό ρόλο στην
ανάπτυξη της προσωπικότητας ενός νέου και συχνά αντικαθιστούν ξένα πρότυπα».

Ο 16χρονος Νίκος Πολυχρονίου αναλύει ακόμη μιαν άποψη: «Η ίδια η ζωή και οι
εμπειρίες που μας δίνονται είναι αυτές που μας επηρεάζουν. Οι καταστάσεις που
βιώνουμε είναι που παίζουν καθοριστικό ρόλο και όχι οι άνθρωποι που είναι
γνωστοί, δημόσια πρόσωπα. Δεν τους ξέρουμε ούτε μας ξέρουν, για να μας
επηρεάσουν». Και προσθέτει ότι αιτία ίσως είναι και η μεγάλη ανάπτυξη της
τεχνολογίας. «Σήμερα ­ λέει ­ τις αφίσες αντικαθιστούν, ολοένα και
περισσότερο, τα κομπιούτερ, οι τηλεοράσεις στις κρεβατοκάμαρες και τα βιντεογκέιμς».

Όμως ο συμμαθητής του Νίκος Χριστοδούλου διαφωνεί: «Εγώ πιστεύω ότι τη
σημερινή εποχή κοιτάμε περισσότερο τον εαυτό μας και την ιδιωτική μας ζωή,
παρά τα δημόσια πράγματα, αυτά που συμβαίνουν στην υπόλοιπη κοινωνία. Ίσως και
γι’ αυτό δεν μας συγκινούν και τόσο τα ινδάλματα που αυτή η κοινωνία προβάλλει».

Πάντως ακόμη και σήμερα τα περισσότερα ονόματα που αναφέρουν τα παιδιά
προέρχονται από τον χώρο της μουσικής. Αυτό είναι αναμενόμενο καθώς, όπως
φάνηκε και από την έρευνα του ΕΚΚΕ, η μουσική είναι πρωταρχικό στοιχείο του
ελεύθερου χρόνου τους, απασχολώντας τους πολύ περισσότερο απ’ όσο ο
κινηματογράφος και τα βιβλία. Ακολουθεί ο χώρος του αθλητισμού, που έχει
ανέβει σε δημοτικότητα τα τελευταία χρόνια, χάρη στην προβολή από τα ΜΜΕ, στις
επιτυχίες, στη δόξα και στο χρήμα.

Οι νέοι σήμερα δεν παθιάζονται με αυτούς που αποκαλούν «δημόσια πρόσωπα». Τα ινδάλματά τους είναι πολύ πιο κοντά. Δίπλα τους…

«Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του με γοήτευε. Η ελευθερία έκφρασής του. Και η τελείως
διαφορετική σκοπιά με την οποία έβλεπε τα πράγματα», λέει η 17χρονη μαθήτρια
της Γ’ Λυκείου, Φωτεινή Μακρή. Και καταλήγει: «Γι’ αυτό ήταν πρότυπό μου ο
(γνωστός τραγουδιστής, μουσικοσυνθέτης και στιχουργός) Τζιμ Μόρισον. Αλλά πριν
από τρία χρόνια. Όχι πια».

Η Φωτεινή, που φέτος έδωσε Πανελλήνιες Εξετάσεις στη Γ’ Δέσμη, χαμογελάει τώρα
που σκέπτεται το προηγούμενο «πάθος» που έτρεφε προς τον καλλιτέχνη.
Συνεχίζει, «φυσικά, και τώρα ο Μόρισον μου αρέσει πολύ ως μουσικός. Και οι
στίχοι και η μουσική του με αγγίζουν ιδιαίτερα. Περισσότερο από οποιονδήποτε
άλλο μουσικό. Αλλά δεν είναι το ίνδαλμά μου πια. Δεν θέλω να τον μιμηθώ, ούτε
θα ήθελα να ακολουθήσω τα βήματά του. Ίσως να ήταν παλιότερα το πρότυπό μου,
γιατί ένιωθα και ήμουν πολύ πιο περιορισμένη απ’ όσο είμαι σήμερα».

Η μορφή του Τζιμ Μόρισον σε δεκάδες διαφορετικές στάσεις κοσμεί τους τοίχους
του δωματίου της Φωτεινής, που το μοιράζεται με την αδελφή της, Δήμητρα.
Μονάχα μία καλαίσθητη αφίσα με ένα δελφίνι σπάει το μωσαϊκό εικόνων του
μουσικού. «Έχω υιοθετήσει κάποια στοιχεία της συμπεριφοράς και της εμφάνισης
του Μόρισον», λέει η Φωτεινή, «αλλά τα στοιχεία αυτά τα έχω επιλέξει
συνειδητά. Και τα έχω προσαρμόσει τόσο στον εαυτό μου ­ τον χαρακτήρα μου ­
όσο και στο περιβάλλον στο οποίο ζω και κινούμαι».

Η κοπέλα σταματάει να μιλάει. Σκέπτεται λίγο, και καταλήγει: «Ναι, o Μόρισον
συνεχίζει να μου αρέσει. Δεν είναι όμως πλέον ίνδαλμά μου. Ούτε τον μιμούμαι.

Αυτό που τον έκανε ίνδαλμα στα μάτια μου, είναι το ότι ήταν ξεχωριστός.
Σήμερα, αυτό που θα ‘θελα, αυτό που θέλω να προσπαθήσω, είναι να κάνω εγώ η
ίδια κάτι ξεχωριστό. Να γίνω εγώ “ξεχωριστή”, στη ζωή μου».