Συνταξιούχοι ζουν… από τη δουλειά τους

Γιάννης Κορρές. Αν και συνταξιούχος εξακολουθεί να εργάζεται. Διορθώνει δίχτυα για τράτες. «Οι ανάγκες της ζωής είναι πολύ μεγάλες. Η σύνταξη δεν μου φτάνει»

ΣΤΑ 73 του χρόνια ο κ. Γιάννης Κορρές εξακολουθεί να εργάζεται. Αν και
συνταξιούχος του ΤΕΒΕ είναι αναγκασμένος να δουλεύει περιστασιακά. Όποτε το
επιτρέπουν οι συνθήκες, διορθώνει τα τρύπια δίχτυα για τράτες που του δίνουν
κάποιοι γνωστοί του ψαράδες. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζει τα προς το ζην.

Την ίδια μοίρα επιφυλάσσει η ζωή και σε χιλιάδες άλλους χαμηλοσυνταξιούχους.
Σύμφωνα με υπολογισμούς του κοσμήτωρα της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας κ.
Γιάννη Κυριόπουλου, καθηγητή Οικονομίας της Υγείας, οι συνταξιούχοι που
συνεχίζουν να εργάζονται ανέρχονται στις 300.000. Αν μάλιστα σ’ αυτούς
προστεθούν και οι αυτοαπασχολούμενοι, που συνταξιοδοτούνται μόνο στα χαρτιά,
τότε ο αριθμός των εργαζόμενων συνταξιούχων προσεγγίζει τις 500.000!

Στη συντριπτική τους πλειονότητα πρόκειται για χαμηλοσυνταξιούχους σαν τον κ.
Κορρέ. Ο ίδιος, όπως λέει, χρειάζεται το πρόσθετο εισόδημα για να τα βγάλει
πέρα… «Η σύνταξή μου δεν υπερβαίνει τις 120.000 δραχμές και οι ανάγκες της
ζωής είναι πολύ μεγαλύτερες.

Από τους υπολογισμούς που έχω κάνει, για τη στοιχειώδη διαβίωσή του ένας
συνταξιούχος χρειάζεται σήμερα 185.000 δραχμές».

Διορθώνοντας τα δίχτυα, μια «δουλειά δύσκολη και επίπονη», μιλάει με παράπονο
για την τύχη που επιφυλάσσει η πολιτεία στους απόμαχους της εργασίας. «Ζω με
την κουνιάδα μου που είναι 83 χρόνων και τα χρήματα δεν μας φτάνουν. Θα πρέπει
να υπολογίσει κανείς ότι οι ηλικιωμένοι ξοδεύουν αρκετά χρήματα για φάρμακα
και ιατρική περίθαλψη».

Παρ’ όλα αυτά, στην κυβέρνηση σχεδιάζουν να θέσουν περιορισμούς στην εργασία
των συνταξιούχων. Όπως υποστηρίζουν, πολλοί συνταξιούχοι εύρωστων ασφαλιστικών
ταμείων μετά την πρόωρη συνταξιοδότησή τους συνεχίζουν να εργάζονται, κάνοντας
μία δεύτερη καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, αποκομίζοντας πολλές φορές παχυλούς
μισθούς που θα ζήλευαν στελέχη των πολυεθνικών εταιρειών.

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

«Αν μειωθεί το 20% αυτής της κατηγορίας των εργαζομένων, τότε θα μπορούσαν να
δημιουργηθούν 150.000 νέες θέσεις εργασίας», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Κυριόπουλος».

Η έλλειψη νέων θέσεων εργασίας, σύμφωνα με τους ειδικούς, αποτελεί ένα από τα
σημαντικότερα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Αν και αυξάνεται το
ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, οι θέσεις εργασίας παραμένουν στα ίδια επίπεδα. Γι’
αυτό τον λόγο άλλωστε και ο δείκτης της ανεργίας συνεχώς ανεβαίνει.

Προς την κατεύθυνση αυτή το υπουργείο Εργασίας αναζητά τα μέτρα εκείνα με τα
οποία θα περιορίσει την εργασία των συνταξιούχων, προκειμένου να
αντιμετωπιστεί η ανεργία που πλήττει κατά κύριο λόγο τους νέους. Σύμφωνα με
πληροφορίες, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου εξετάζει να μειώσει το ανώτατο
όριο του ποσού που δικαιούται, σύμφωνα με τον νόμο, ο συνταξιούχος που
εργάζεται. Ο στόχος είναι να μειωθεί από τις 300 στις 180 χιλιάδες.

Η ρύθμιση αυτή αποσκοπεί στη μείωση των συνταξιούχων που βρίσκονται στο
«ρετιρέ» των λεγόμενων «ευγενών» ταμείων, οι οποίοι βρίσκουν εύκολα δουλειά
στον ιδιωτικό τομέα μετά τη συνταξιοδότησή τους.

Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι τραπεζικοί, οι μηχανικοί,
οι λιμενικοί και οι στρατιωτικοί. «Πολλοί από τους εργαζομένους αυτούς είναι
περιζήτητοι στον ιδιωτικό τομέα», λέει στέλεχος του υπουργείου Εργασίας.

«Οι ανώτατοι τραπεζικοί υπάλληλοι του Δημοσίου κατά τη συνταξιοδότηση τους
αποτελούν το «μήλο της έριδος» ανάμεσα στις ιδιωτικές τράπεζες, ενώ οι
στρατιωτικοί ­ για παράδειγμα ­ είναι περιζήτητοι για θέσεις διευθυντών προσωπικού».

Αντιθέτως, στην περίπτωση των χαμηλοσυνταξιούχων, το ύψος των αποδοχών τους
δημιουργεί την ανάγκη εξεύρεσης εργασίας. Γι’ αυτούς το ζητούμενο δεν είναι ο
διπλασιασμός των αποδοχών, αλλά η εξασφάλιση πρόσθετης οικονομικής βοήθειας
για την επιβίωσή τους.

«ΔΕΝ ΜΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ»

Ένας απ’ αυτούς είναι και ο κυρ-Γιάννης. Αν και βγήκε στη σύνταξη πριν από
πέντε χρόνια, δεν σταμάτησε να εργάζεται ποτέ. Τώρα δουλεύει σε μανάβικο στο
κέντρο της Αθήνας, αύριο, όπως λέει, «κάπου αλλού, έχει ο Θεός». Είναι 67
χρόνων μα δεν το βάζει κάτω. Ψηλός, λυγερόκορμος, δεν δείχνει τα χρόνια του.
«Η φτώχεια θέλει καλοπέραση», λέει ο κυρ-Γιάννης, χωρίς να σταματήσει να
εξυπηρετεί τους πελάτες. «Ούτε και εγώ ξέρω πόσα χρόνια δουλεύω και πόσες
δουλειές έχω κάνει. Είμαι στο ΙΚΑ και αυτά που μου δίνουν δεν φτάνουν για το
ενοίκιο και το φαγητό».

Το επώνυμό του δεν θέλει να το πει ούτε φυσικά να φωτογραφηθεί. «Θέλεις να
πλακώσουν από το ΙΚΑ την άλλη μέρα; Δεν φτάνει που μας δίνουν ψίχουλα και
αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε, θέλουν να μας φορολογήσουν και από τη δεύτερη
δουλειά που κάνουμε». Από το βάθος του καταστήματος δεν άργησε να έρθει η
υποστήριξη για τους απόμαχους της εργασίας που εξακολουθούν να μοχθούν στο
μεροκάματο. «Απορώ γι’ αυτούς που βγάζουν τους νόμους. Δεν έχουν γονείς;»,
είπε με δυνατή φωνή ένας μεσήλικος πελάτης του καταστήματος.

Ο κυρ Γιάννης. Στη Ζήνωνος πουλάει εισιτήρια. Είναι ένας από τους χιλιάδες ανασφάλιστους. «Όταν ήμουν νέος, δεν είχα μυαλό για ένσημα»

ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΣ στο καρεκλάκι του, που έχει στήσει στη μέση της οδού Ζήνωνος, ο κυρ
Γιάννης, χρόνια τώρα, πουλάει εισιτήρια και ξυστά λαχεία στους περαστικούς.
Στα νιάτα του, όπως λέει, «όταν η Αθήνα είχε τα μισά αυτοκίνητα», ήταν
«πειρατής», παράνομος οδηγός ταξί. Σήμερα είναι ένας από τους δεκάδες χιλιάδες ανασφάλιστους.

Αν και έχει περάσει το 65ο έτος της ηλικίας του, εξακολουθεί να παλεύει για το
μεροκάματο. «Όταν ήμουν νέος έβγαζα καλά λεφτά, αλλά δεν είχα μυαλό για
ένσημα», προσθέτει με το χαμόγελο του ανθρώπου που δεν μπορεί τις μεμψιμοιρίες.

Παρ’ όλα αυτά, όπως σημειώνει, «και σύνταξη να έπαιρνα, πάλι θα δούλευα, γιατί
δεν θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα». Γι’ αυτό και ­ εκτός από τον πάγκο του ­
διατηρεί γραφείο… προώθησης ταλέντων. «Είμαι ιμπρεσάριος. Το γραφείο μου
είναι εδώ πιο κάτω, στον 1ο όροφο. Γιάννης Συμεωνίδης γράφει».

Λίγα μέτρα πιο πέρα, σε ένα καφενείο που η ύπαρξή του είναι γνωστή μόνο στους
μυημένους της περιοχής Ομονοίας, ο κ. Μαρίνος Αρεστόπουλος, συνταξιούχος τής
ΕΑΣ, πίνει το μεσημεριανό καφεδάκι του, όπως πάντα, στη 1:00 το μεσημέρι. Ο
ίδιος, ωστόσο, δεν εργάζεται τώρα. «Περίμενα 45 χρόνια για να βγω στη σύνταξη.
Ε, δεν θα δουλέψω μέχρι να πεθάνω», λέει.

Πατέρας ενός αγοριού 25 χρόνων, που απασχολείται περιστασιακά, ο κ.
Αρεστόπουλος προσπαθεί να… χωρέσει τις θέσεις μεταξύ τού δικαιώματος των
νέων για εργασία, αλλά και της αναγκαιότητας των χαμηλοσυνταξιούχων «για
κανένα μεροκάματο, ώστε να ζήσουν κι αυτοί».

«Πρέπει να γίνει κάτι για να δουλέψουν οι νέοι, να βρεθούν νέες θέσεις
εργασίας. Από την άλλη, και οι χαμηλοσυνταξιούχοι πρέπει να έχουν τη
δυνατότητα να κάνουν 3-4 μεροκάματα για να ζήσουν. Πώς θα ζήσουν με 60
χιλιάδες τον μήνα; Εκτός κι αν κάνουν αναπροσαρμογή των συντάξεων, πράγμα που
δεν το βλέπω», προσθέτει ο κ. Αρεστόπουλος.

«Δουλειές δεν υπάρχουν και τα ταμεία του κράτους είναι άδεια. Η μόνη λύση
είναι να διώξουν όλους τους ξένους, για να βρουν δουλειά οι δικοί μας. Είμαστε
στην καρδιά στην Αθήνας και κανείς δεν μιλάει ελληνικά»!

Την ίδια άποψη έχει και ο Μιχάλης. Είναι 63 χρόνων, αλλά ακόμη παλεύει στους
δρόμους της Αθήνας να πουλήσει «κάνα ρολογάκι». Πίνοντας ρετσίνα σε ένα από τα
μαγαζάκια της περιοχής, υπολογίζει ότι οι αλλοδαποί είναι 1,5 εκατομμύριο. «Αν
έλειπαν αυτοί, κανείς μας δεν θα είχε πρόβλημα», λέει, και προχωράει ένα βήμα
περισσότερο: «Αντί να κυνηγήσουν τους συνταξιούχους, ας κυνηγήσουν τους
αλλοδαπούς. Γεμίσαμε Αλβανούς, Πολωνούς, Ρουμάνους και Ρώσους. Πού θα πάει
αυτό το πράγμα;».

Μουσικός ο Μιχάλης, γύριζε στα πανηγύρια όλης της χώρας. «Μόνο 1.400 ένσημα
έκανα. Τώρα είμαι αναγκασμένος να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα
βγάλω πέρα. Ήδη χρωστάω τρία ενοίκια και θα με βγάλουν έξω αν δεν τα δώσω σε
λίγες ημέρες», αναφέρει, δείχνοντας πρόχειρες σημειώσεις, στις οποίες γράφει
τα χρωστούμενα. «Πρέπει να προσέξουν τους συνταξιούχους και τους νέους
περισσότερο. Πώς να ζήσει κάποιος με 60 χιλιάδες τον μήνα, όταν θέλει 45
χιλιάδες μόνο για το ενοίκιο».

Στρατής Καλατζής: «Τα καράβια έχουν γεμίσει με συνταξιούχους ανασφάλιστους ναυτικούς»

ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ο 43χρονος λοστρόμος Στρατής Καλατζής προσπαθεί να βρει βαπόρι να
μπαρκάρει. Είναι έγγαμος, έχει δύο ανήλικα παιδιά και τα έξοδα του σπιτιού
«τρέχουν»… «Εάν μείνω κι άλλο στην ανεργία τα πράγματα θα αρχίσουν να
γίνονται πολύ δύσκολα για μένα και την οικογένειά μου» λέει. «Τα καράβια έχουν
γεμίσει με συνταξιούχους ανασφάλιστους ναυτικούς. «Δεν έχω πρόβλημα να
δουλέψουν και αυτοί, αφού η σύνταξή τους είναι πολύ μικρή, αλλά πρώτα πρέπει
να γίνει κάτι με τους ανέργους και μετά με τους συνταξιούχους. Το καταλαβαίνω,
έχουν και αυτοί ανάγκες και οικογένειες να συντηρήσουν, αλλά τουλάχιστον γι’
αυτούς υπάρχει μια σύνταξη. Ξέρεις τι είναι να είσαι στα πιο δημιουργικά
χρόνια της ζωής σου και να μην μπορείς να δουλέψεις; Εάν εξαντλήσω όλα τα όριά
μου θα καταφύγω και εγώ, όπως τόσοι άλλοι συνάδελφοί μου, σε κάποιο «μεσίτη»
και θα του δώσω τη μίζα που θα μου ζητήσει, προκειμένου να κανονίσει να
ναυτολογηθώ σε κάποιο πλοίο…». Την ίδια άποψη έχει και ο ναύτης Παναγιώτης
Κίρτσος, 39 χρόνων. Είναι εννέα μήνες στην ανεργία και μένει στην Εστία των
ναυτικών. «Τρώω με κουπόνια σε φαστ φουντ στον Πειραια και έχω φτάσει στο
σημείο να ζω με δανεικά» λέει με παράπονο. «Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες δεν
μπορώ να δω με καλό μάτι την εργασία των συνταξιούχων. Το καταλαβαίνω ότι
έχουν και αυτοί ανάγκες, αλλά όταν έχεις φτάσει σε σημείο εξαθλίωσης το μόνο
που ζητάς είναι μια δουλειά να ορθοποδήσεις. Και όταν οι ναυτιλιακές εταιρείες
σού κλείνουν την πόρτα, είτε επειδή απασχολούν ανασφάλιστους συνταξιούχους
είτε αλλοδαπά πληρώματα, τότε είναι που εξοργίζεσαι…».

«ΤΟ 70% από τους 760.000 συνταξιούχους του ΙΚΑ παίρνουν συντάξεις που
κυμαίνονται από 50.000 έως 100.000 δραχμές. Το 20% παίρνουν συντάξεις που
φτάνουν έως τις 150.000 δραχμές και μόνο ένα 10% συντάξεις που αγγίζουν τις
250.000 δραχμές».

«Κάτω απ’ αυτές τις προϋποθέσεις θεωρώ απερίσκεπτη την κίνηση του υπουργείου
Εργασίας να μειώσει το ανώτερο όριο της αμοιβής των εργαζόμενων συνταξιούχων.
Η ανεργία δεν αντιμετωπίζεται με περιορισμούς στην απασχόληση των
συνταξιούχων, αλλά με ανάπτυξη», υποστηρίζει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας
Συνταξιούχων ΙΚΑ κ. Διαμαντής Μαυροδόγλου. «Πρέπει να καταλάβουν ότι και οι
συνταξιούχοι έχουν ανάγκες και έξοδα. Θα μπορούσαν, λοιπόν, να βάλουν κάποια
άλλα όρια. Δηλαδή, κάποιος που παίρνει σύνταξη 250.000 δραχμές να μη δουλεύει».