Κέρδισε τη ζωή σε 3 λεπτά

Βασ. Κρεμμύδας. Ο Βορειοηπειρώτης επιχειρηματίας, αφού υπέφερε τα πάνδεινα, κατάφερε να αποδράσει και ξυπόλητος να φτάσει στην ελευθερία

Μέσα σε τρία λεπτά της ώρας κρίθηκε η ζωή του Βορειοηπειρώτη επιχειρηματία
Βασίλη Κρεμμύδα, 51 χρόνων, παντρεμένου και πατέρα δύο ανήλικων παιδιών.

ΓΙΑ τρία λεπτά παίχθηκε ένα δραματικό παιχνίδι ζωής και θανάτου για τον
Βορειοηπειρώτη, που κατάφερε να αποδράσει από τα δίχτυα του τρόμου, από τη
συμμορία Αλβανών μαφιόζων που τον απήγαγε και ζητούσε από την οικογένειά του
40.000.000 δρχ. για την απελευθέρωσή του.

Εφιαλτικά 24ωρα στα χέρια των απαγωγέων, βασανιστήρια, χτύπημα με βούρδουλα,
χαράκωμα με μαχαίρι, κάψιμο με αναπτήρα στα πόδια. «Άλλος δεν θα άντεχε. Είχα
αντιμετωπίσει και στο παρελθόν ανάλογες καταστάσεις. Πολύωρες ανακρίσεις από
τους ανθρώπους του προηγούμενου καθεστώτος και βασανιστήρια». Και μετά την
απόδραση, η Οδύσσεια της επιστροφής. Περισσότερο από δέκα ώρες περπατούσε
ξυπόλητος στα βουνά της Αλβανίας, με τα αγκάθια να του τρυπούν τα πόδια. Σε
άθλια κατάσταση, εξαντλημένος από τις κακουχίες, κατάφερε να περάσει τα σύνορα
και να μπει σε ελληνικό έδαφος. Κάποιοι που τον είδαν ειδοποίησαν την
Αστυνομία και ο Βορειοηπειρώτης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο των Φιλιατών Θεσπρωτίας.

Μεσάνυχτα της 24ης Ιουνίου, λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, τα μέλη
αλβανικής συμμορίας απήγαγαν τον επιχειρηματία ο οποίος είναι πρόεδρος της
Ομόνοιας στην κοινότητα Εξαμιλίων. «Εκείνη τη χρονική περίοδο κάναμε
προεκλογικό αγώνα για να στηρίξουμε την υποψηφιότητα μιας Βορειοηπειρώτισσας.
Οι απαγωγείς μου έλεγαν συνέχεια: Γιατί στηρίζεις την Βορειοηπειρώτισσα. Πόσα
σε πλήρωσαν; «Εγώ πιστεύω οι απαγωγείς είχαν και πολιτικά και οικονομικά κίνητρα».

Ο Βασίλης Κρεμμύδας ήρθε στην Ελλάδα το 1991 και εγκαταστάθηκε με την
οικογένειά του, τη γυναίκα του Έλλη και τα δυο ανήλικα παιδιά του σε ένα
διαμέρισμα στον Πειραιά. Νύχτα μέρα δούλευε μεροκάματα στις οικοδομές μέχρι να
συγκεντρώσει ένα μικρό κεφάλαιο και να ανοίξει δική του δουλειά στην Αλβανία.

Μαζί με τον αδελφό του άνοιξαν το 1993 μια επιχείρηση εμπορίας υλικών
οικοδομών στα Εξαμίλια στη Νότιο Αλβανία. Οι δουλειές πήγαιναν καλά και άνοιξε
αλλά τέσσερα μαγαζιά.

Τα μεγάλα προβλήματα άρχισαν μετά τις ταραχές που ξέσπασαν στην Αλβανία.
Συμμορίες «χτύπησαν» και λεηλάτησαν όλα τα μαγαζιά του.

Εκείνο το βράδυ είχε επιστρέψει στο σπίτι του από τη δουλειά του συνοδευόμενος
από έναν φίλο του. Ο φίλος του ύστερα από λίγο έφυγε και ο ίδιος έπεσε στο
κρεβάτι του για να κοιμηθεί.

«Ξύπνησα από έναν πυροβολισμό. Η σφαίρα πέρασε ξυστά πάνω από το κεφάλι μου
και καρφώθηκε σε μια ντουλάπα. Πριν προλάβω να αντιδράσω βρέθηκα αντιμέτωπος
με έναν κουκουλοφόρο. Μου έβαλε το πιστόλι του στο λαιμό. Με υποχρέωσε να
σηκωθώ από το κρεβάτι και να ανοίξω την πόρτα. Τοτε όρμησαν κατά πάνω άλλοι
δύο. Κρατούσαν καλάσνικοφ. Με έδεσαν χειροπόδαρα και με φίμωσαν με μονωτική
ταινία. Με έβαλαν στο πορτ μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου. Στο κρησφύγετό τους τον
κλείδωσε σε ένα υπόγειο, αφού προηγουμένως του κάλυψαν τα μάτια και τα αυτιά
με μια γάζα. Την επόμενη μέρα άρχισαν τα βασανιστήρια.

Το απόγευμα της 1ης Ιουλίου τρεις από τους απαγωγείς μπήκαν στο υπόγειο και
αφού έδεσαν πιο σφικτά τον Βασίλη Κρεμμύδα, τον τύλιξαν με ένα στρώμα και τον
έβαλαν στο πορτ μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου Μερσεντές. «Ήρθε η ώρα μου σκέφτηκα.
Κατάλαβα ότι το τέλος πλησίαζε. Είχαν σκοπό να με σκοτώσουν. Με μετέφεραν σε
ένα δάσος. Με υποχρέωσαν να ξαπλώσω και ένας από αυτούς καθόταν δίπλα μου με
το όπλο. «Περίμενε να έρθει ο πρώτος», τους άκουσα να λένε μεταξύ τους.
Περίμεναν τον αρχηγό της συμμορίας για να με εκτελέσουν. Γύρω στις 12.30 μετά
τα μεσάνυχτα ακούσθηκαν πυροβολισμοί. Αυτοί φοβήθηκαν ότι κάποιοι δικοί μου
που με έψαχναν τους είχαν εντοπίσει. Έφυγαν για να δουν τι συμβαίνει. Τότε
πήρα την μεγάλη απόφαση. Μάζεψα όσο κουράγιο μου είχε απομείνει και κατάφερα
να λυθώ.

Περπάτησα γύρω στα 10 βήματα. Δεν έβλεπα τίποτα. Τοτε αυτοί επέστρεψαν.
Αντιλήφθηκαν ότι είχα φύγει και άρχισαν να πυροβολούν με τα καλάσνικοφ.
Ευτυχώς που ήταν νύχτα και δεν έβλεπαν τίποτα. Χτυπούσαν από την άλλη πλευρά.
Είχαν σαρώσει τα πάντα. Όταν συνήλθα πήρα το δρόμο της επιστροφής.