30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Χρειάζεται δουλειά και παιδεία

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Θεσσαλονίκη, το 1930.

ΣΠΟΥΔΑΣΕ: Στην Αθήνα, Σχολή Καλών Τεχνών.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ: «Φαντασμαγορίες» το 1964, στο Παρίσι.
«Τα πουλιά και τα λουλούδια» στη Ρώμη, το 1957. «Πρόταση για μια νέα ελληνική
γλυπτική» στη Βενετία.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Φελίνι.

ΘΥΜΩΝΕΙ ΕΥΚΟΛΑ ΓΙΑΤΙ: Είναι θερμόαιμος.

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ: «Το ταξίδι στο τέλος της νύχτας» του Σελίν.

ΔΕΝ ΚΡΑΤΑ ΚΑΚΙΕΣ ΕΠΕΙΔΗ: «Κρατά, κρατά…».

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Πολύ.

ΣΥΛΛΕΓΕΙ ΓΥΑΛΙΝΕΣ ΜΠΑΛΕΣ ΕΠΕΙΔΗ: Είναι λίγο μπαρόκ.

ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ: Τη ζωή του.

ΑΓΑΠΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΕΠΕΙΔΗ: Υπήρξε κι εκείνος.

Ο ζωγράφος Νίκος Κεσσανλής, ο οποίος κατόρθωσε να ανοίξει ένα καινούργιο
κεφάλαιο στην ιστορία της υποβαθμισμένης οδού Πειραιώς, μετατρέποντας ένα
εργοστάσιο σε Σχολή Καλών Τεχνών με εργαστήρια και τεράστιους εκθεσιακούς
χώρους και ανοίγοντας το δρόμο για τη μετατροπή της στο μέλλον σε Λεωφόρο του
Πολιτισμού, αποχωρεί από την ΑΣΚΤ… λόγω ορίου ηλικίας. Η αποχώρηση συμπίπτει
με μια έκθεση των ιστορικών τρισδιάστατων έργων του στο Ίδρυμα Κυδωνιέως στην
Άνδρο, που εγκαινιάζεται το Σάββατο. Μέσα από αυτά τα έργα που έφεραν μια
δημιουργική αναστάτωση στην τέχνη εισάγοντας τον θεατή ως ενεργό στοιχείο στο
παιχνίδι του δημιουργού και του έργου, ο Κεσσανλής δίνει το μέτρο του ταλέντου
και του ταμπεραμέντου του.

ΕΡ.: Μπιενάλε Βενετίας, Μπιενάλε Σάο Πάολο, Αναδρομική Έκθεση στη Θεσσαλονίκη
Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Τι νιώθετε;

ΑΠ.: Ικανοποίηση, βέβαια.

ΕΡ.: Τι θα δείξετε στην Άνδρο;

ΑΠ.: Τις τρεις μου διαστάσεις.

ΕΡ.: Η διαφορά ανάμεσα σε μια έκθεση σε μουσείο και σε μια γκαλερί;

ΑΠ.: Στην πρώτη γεμίζεις για τα καλά το εγώ σου, ενώ στη δεύτερη γεμίζεις το
πουγκί σου.

ΕΡ.: Τι κερδίσατε από τις σπουδές στο Ινστιτούτο Συντήρησης στη Ρώμη;

ΑΠ.: Την αγάπη για τη ματιέρα και το ότι για να ανήκει κανείς στην πρωτοπορία
πρέπει να πατά γερά στην ιστορία.

ΕΡ.: Τι ήταν η Mec-Art;

ΑΠ.: Η μηχανική τέχνη που αντιστοιχεί και εκφράζει τη βιομηχανική εποχή μας.

ΕΡ.: Επηρέασε τη σημερινή τέχνη;

ΑΠ.: Οι περισσότεροι, ιδίως οι νέοι καλλιτέχνες, κάνουν Mec-Art χωρίς να το
έχουν συνειδητοποιήσει ή χωρίς να το ομολογούν.

ΕΡ.: Το εριστικό στοιχείο στις αντιδράσεις σας είναι «στυλ»;

ΑΠ.: Βγαίνει από την ψυχή μου, να πάρει ο διάβολος…

ΕΡ.: Τι σας ενοχλεί περισσότερο;

ΑΠ.: Ο ακαδημαϊσμός κάθε είδους, η υποκρισία και η τσιγκουνιά. Με δυο λόγια,
ό,τι δημιουργεί ακαδημαϊσμό.

ΕΡ.: Τι σας παρηγορεί;

ΑΠ.: Το ότι έχω κοντά μου τη Χρύσα Ρωμανού.

ΕΡ.: Βοηθεί η πολιτική την τέχνη;

ΑΠ.: Η πολιτική εκμεταλλεύεται την τέχνη και η τέχνη την πολιτική.

ΕΡ.: Χειρισμοί στο θέμα του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης Γουλανδρή;

ΑΠ.: Εγώ τάσσομαι με το μέρος του αρχιτέκτονα Ι.Μ. Πέι.

ΕΡ.: Μετανιώσατε για την επιστροφή σας στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Μετάνιωσε ο Οδυσσέας που γύρισε στην Ιθάκη;

ΕΡ.: Μια προσπάθειά σας που πέτυχε;

ΑΠ.: Τα κτίρια της Σχολής Καλών Τεχνών στην Πειραιώς.

ΕΡ.: Που αστόχησε;

ΑΠ.: Η εμπιστοσύνη μου, που είχα χαρίσει σε μερικούς απλόχερα.

ΕΡ.: Ό, τι παρεξηγήθηκε…

ΑΠ.: Οι προσπάθειές μου για την αναμόρφωση της Πειραιώς.

ΕΡ.: Ό, τι θα δικαιωθεί στο μέλλον;

ΑΠ.: Ο πολιτιστικός άξονας της Πειραιώς και η εμπιστοσύνη στους νέους καλλιτέχνες.

ΕΡ.: Η δημιουργία έχει σχέση με το μυαλό ή με την ψυχή;

ΑΠ.: Το εναρκτήριο λάκτισμα το δίνει η ψυχή και το αποτέλεσμα ελέγχεται και
κρίνεται από το μυαλό.

ΕΡ.: Με την κοινωνία ή την… εξομολόγηση;

ΑΠ.: Σε δεύτερο ρόλο με την επι-κοινωνία.

ΕΡ.: Θα παραμένατε ­ αν γινόταν ­ στη Σχολή Καλών Τεχνών;

ΑΠ.: Όχι, βέβαια.

ΕΡ.: Τι σας δίδαξε η επαφή με τους νέους;

ΑΠ.: Ότι τα γεράματα δεν είναι και τόσο άσχημα…

ΕΡ.: Η εικαστική κίνηση στη χώρα μας τελευταία;

ΑΠ.: Άλογο καλπάζον, τρίποδο.

ΕΡ.: Σε ποιον θα απονέματε το «αριστείον»;

ΑΠ.: Στον Πολ Κλέε και στον Ντισάν.

ΕΡ.: Μετανιώνετε που κάποτε «καταστρέψατε» τα έργα σας;

ΑΠ.: Για το 1958, καθόλου. Γιατί παρ’ ότι αγαπάμε το σπίτι μας, χρειάζεται να
είναι κανείς «καυσοσπίτης».

ΕΡ.: Τι σας απασχολεί και τι σας εμπνέει σήμερα;

ΑΠ.: Με απασχολεί η επανάληψη και με εμπνέει ο αγώνας μου για το άγνωστο, γι’
αυτό που δεν έχω κάνει ακόμα.

ΕΡ.: Τι δεν σας φοβίζει;

ΑΠ.: Η αγάπη και η φιλία.

ΕΡ.: Άξιζε τον κόπο ο καβγάς για τον «Άγιο Πέτρο» του Ελ Γκρέκο;

ΑΠ.: Εσείς τι λέτε;

ΕΡ.: Η Ελλάδα βγάζει ταλέντα;

ΑΠ.: Πάντοτε λέω ότι μαζί με το ταλέντο χρειάζεται και η δουλειά και, κυρίως, παιδεία.

ΕΡ.: Η δυστυχία τού να είσαι Έλληνας;

ΑΠ.: Δυσανάγνωστο.

ΕΡ.: Κυνηγάτε ακόμη ένα κοινωνικό όραμα;

ΑΠ.: Όσο απομακρύνεται, τόσο αποκτώ κουράγιο και δύναμη. Όπως το γαϊδούρι που
του κρεμούν μπροστά ένα καρότο.

ΕΡ.: Ελευθερία ή δικαιοσύνη;

ΑΠ.: Δικαιοσύνη, γιατί αν υπάρχει, υπάρχει και ελευθερία.

ΕΡ.: Τι είναι τελικά η τέχνη για σας;

ΑΠ.: Η ζωή μου.