Η μεγάλη απόδραση

Χρειάζεται υπομονή. Στα λιμάνια των Κυκλάδων οι επιβάτες πρέπει να είναι «εφοδιασμένοι» με άφθονη υπομονή. Όπως αυτοί που βρέθηκαν το Σαββατοκύριακο στην Πάρο

«Αντίο Αθήνα», είπαν το Σαββατοκύριακο χιλιάδες κάτοικοι της πρωτεύουσας. Η
έξοδος από την πόλη, όποιο κι αν είναι το μεταφορικό μέσο, δεν παύει πάντα να
είναι μια… περιπέτεια.

Τι κι αν λαχτάρισαν να φτάσουν έως το λιμάνι του Πειραιά, αφού όλοι οι δρόμοι
που οδηγούν εκεί ήταν μποτιλιαρισμένοι, τι κι αν το κοντέρ ξεπερνούσε – δεν
ξεπερνούσε τα 60 χιλιόμετρα την ώρα έως την Ελευσίνα, η «απόδραση» για τις
διακοπές είναι που μετράει. Πιο τυχεροί ίσως να στάθηκαν όσοι ταξίδεψαν με
αεροπλάνο, αφού οι καθυστερήσεις ήταν ελάχιστες και το αεροδρόμιο σε τίποτα
δεν θύμιζε άλλες εποχές…

ΕΝ ΠΛΩ

Το πλοίο φεύγει…

ΣΤΙΣ οκτώμισι το δυνατό σφύριγμα από το πλοίο ακούστηκε τρεις φορές. Οι κάβοι
λύθηκαν, η άγκυρα σηκώθηκε, η πόρτα έκλεισε και ο Πειραιάς άρχισε να
απομακρύνεται από την πρύμνη του. Ήταν φορτωμένο με εκατοντάδες επιβάτες,
αυτοκίνητα, παπάκια και καλή διάθεση από τους περισσότερους. Οι διακοπές άρχιζαν…

Όχι όμως με τις καλύτερες εντυπώσεις. Προχθές το πρωί όλοι οι δρόμοι που
κατέληγαν στο λιμάνι ήταν κάτι παραπάνω από μποτιλιαρισμένοι. Πολλοί άρχισαν
να εγκαταλείπουν τα ταξί προτιμώντας να περπατήσουν μέχρι το λιμάνι. Υπήρχαν
όμως και οι τυχεροί ή μάλλον προνοητικοί. Απέφυγαν τους δρόμους. Ξύπνησαν λίγο
πιο νωρίς. Πήραν τον ηλεκτρικό και βρέθηκαν μπροστά στο λιμάνι.

Το εισιτήριο που γράφεται γρήγορα από τον υπάλληλο στην είσοδο του ηλεκτρικού
δίνεται στα χέρια του ήδη αγχομένου επιβάτη. Με το χαρτάκι στα χέρι αρχίζει το
τρέξιμο για το πλοίο. Οι λιμενικοί βάζουν μια τάξη κάνοντας τον… τροχονόμο
σε επιβάτες και αυτοκίνητα που εφορμούν για επιβίβαση.

Οι λιγότερο πειθαρχημένοι; Αυτοί που βρίσκονται πάνω σε παπάκια και μηχανές.
Κάνουν ελιγμούς ανάμεσα σε επιβάτες και αυτοκίνητα εκνευρίζοντας τους πάντες.
Στις οκτώμισι όλοι βρίσκονται μέσα. Αμέσως μετά αρχίζει ένας δεύτερος αγώνας
δρόμου. Αυτοί που έχουν προγραμματίσει τα πάντα ­ κυρίως μεσήλικες και
ηλικιωμένοι ­ έχουν επιβιβασθεί από νωρίς. Έχουν «πιάσει» πολλά τραπέζια και
ακόμη περισσότερες καρέκλες τοποθετώντας επάνω κάθε είδους έντυπα, καπελάκια
μέχρι και πακέτα με τσιγάρα.

ΟΡΘΙΟΙ

Αυτοί που αντιμετωπίζουν τον «κίνδυνο» να μείνουν όρθιοι δεν αντιδρούν. Ξέρουν
ότι αυτό είναι το αντίτιμο για τα μερικά λεπτά ύπνου παραπάνω. Επειδή
καθυστέρησαν το Σαββατιάτικο ξύπνημα. Εγκαταλείπουν την προσπάθεια και
βγαίνουν στο κατάστρωμα. Μαζί με τους περισσότερους τουρίστες, εκεί όπου ο
μέσος όρος ηλικίας δεν ξεπερνά τα 25 και τα μεγάλα κασετόφωνα παίζουν δυνατά
μουσική για όλους.

Παίρνουν από μια πλαστική καρέκλα που είναι στοιβαγμένες και μερικοί
αναρωτιούνται: «Μα γιατί και εδώ πλαστικές καρέκλες; Γιατί τέτοια κακογουστιά;
Θα μπορούσαν να έχουν “σκηνοθετικές”…». ­ «Αντέχουν στην αρμύρα. Γι’ αυτό!»,
απαντά ορθά – κοφτά ένας ηλιοκαμένος από το πλήρωμα κάπως ενοχλημένος σαν να
του κακολογούσαν το σπίτι.

Δεν βρίσκουν άλλο επιχείρημα για να υπερασπιστούν τις «σκηνοθετικές» και
ανακαλύπτοντας διαδρόμους μέσα από ξαπλωμένους επιβάτες, πλαστικές καρέκλες
και αποσκευές βρίσκουν γωνιές και κάθονται. Αμέσως μετά αρχίζει η προσπάθεια
για να «σκοτωθεί» η ώρα μέχρι να πιάσει το πλοίο το λιμάνι του προορισμού. Την
Πάρο, τη Νάξο, την Ίο και τη Σαντορίνη.

Ο Μάρκος και η Άννα, που έβαλαν πλώρη για Σαντορίνη, ανοίγουν το τάβλι και ο
χώρος του καταστρώματος γεμίζει με ήχους από ζαριές και πούλια που χτυπιούνται
βίαια. Ο Βασίλης, που η παρέα του τον περιμένει στη Νάξο, είναι πιο ευγενικός
με το χώρο. Βγάζει από την τσάντα το μπαγλαμαδάκι του. Τα βλέμματα πέφτουν
επάνω του και όλοι περιμένουν να πάρουν την πρώτη γεύση από το ρεπερτόριο.
Αρχίζει με το «Δρόμο» του Λοΐζου και συνεχίζει με «Τα παιδιά του Πειραιά».

Του Πειραιά που απομακρύνεται συνεχώς όσο η ώρα περνά. Οι ουρές στα μπαρ του
πλοίου έχουν αρχίσει να μακραίνουν και τα πλαστικά κυπελλάκια του φραπέ
αρχίζουν να εμφανίζονται σε κάθε γωνιά. Γεμάτα, στα χέρια και στα τραπέζια.
Πολλά άδεια, στο σιδερένιο πάτωμα.

Μερικοί διαμαρτύρονται για τις τιμές. Ξέρουν όμως ότι οι κανονικές τιμές είναι
όπως η… Αθήνα. Δηλαδή… παρελθόν. Η ώρα κυλά και τα πάντα δείχνουν να είναι
στην ώρα τους. Η ομορφιά της Πάρου αρχίζει να εμφανίζεται. Και εκεί το
απρόοπτο συμβαίνει. Το πλοίο ακινητοποιείται. Περνούν μερικά λεπτά όπου
ακούγονται πολλά σενάρια: Χάλασε. Το λιμάνι είναι γεμάτο. Συνέβη κάποιο
ατύχημα στο λιμάνι.

Η ανακοίνωση του πλοιάρχου βάζει τα πράγματα στη θέση τους επιβεβαιώνοντας το
ένα σενάριο: «Θα καθυστερήσουμε λόγω αυξημένης κίνησης στο λιμάνι της Πάρου».
Δεν υπάρχουν όμως διαμαρτυρίες γιατί η Αθήνα είναι μακριά και μπροστά
βρίσκονται οι διακοπές. Το πλοίο «δένει» τελικά. Το ταξίδι τελειώνει και οι
περισσότεροι άρχισαν ήδη να χαμογελούν…