[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΑΠΕΡΓΙΑ κάποτε ήταν όπλο των εργατών κατά των εργοδοτών. Αυτοί που δεν είχαν
να χάσουν τίποτα, πέρα από τις αλυσίδες τους, ξεσηκώνονταν κατά των οικονομικά
ισχυρών, διεκδικώντας το δικαίωμα να ζήσουν.

Σήμερα, η απεργία, στις σοβαρές χώρες, είναι όπλο στα χέρια των συνδικάτων για:

* Να υπογράψουν δίκαιες και αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις.

* Να επηρεάσουν οικονομικές αποφάσεις και πολιτικές, ώστε να γίνει
αποτελεσματικός ο αγώνας κατά της ανεργίας.

* Να διασφαλίσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων στη σύνταξη, στην περίθαλψη κ.λπ.

Αυτά σε σοβαρές χώρες και κοινωνίες ­ όχι στην Ελλάδα. Στη χώρα μας δεν
απεργούν πια τόσο οι εργάτες όσο απεργούν οι γιατροί, οι έμποροι, οι
δικηγόροι, οι δήμαρχοι, οι καθηγητές Πανεπιστημίων, οι δικαστές (με τη μέθοδο
της καθόδου από την έδρα) και άλλες τάξεις και στρώματα προνομιούχων ή
εργοδοτών ή κρατικοδίαιτων λειτουργών, που έχουν αποστολή την εξυπηρέτηση του
δημοσίου συμφέροντος ­ τι ειρωνεία!

Αυτές τις ημέρες, λοιπόν, απεργούν φαρμακοποιοί και νοσοκομειακοί γιατροί. Την
απεργία των νοσοκομειακών γιατρών την αποφάσισαν 140 γιατροί σε γενική
συνέλευση (όλοι οι νοσοκομειακοί γιατροί της Αθήνας και του Πειραιά είναι
περίπου 7.500). Και τι ζητούν;

Ένα και μόνο πράγμα: να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για το ΕΣΥ. Όχι να
τροποποιηθεί, να βελτιωθεί ή να καταργηθεί αυτή ή εκείνη η διάταξη ή σημείο ή
πρόβλεψη ή θεσμός. Να αποσυρθεί ολόκληρο το νομοσχέδιο.

Και ποιον καταπονεί ή ταλαιπωρεί αυτή απεργία; Μα, τα στρώματα ακριβώς εκείνα
που δεν μπορούν να αγοράσουν τις ιδιωτικές υπηρεσίες υγείας και περίθαλψης.
Δηλαδή τα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας: εργαζομένους, συνταξιούχους,
ανέργους κ.ά.

Κάποτε, η ΕΙΝΑΠ πάλευε για τη δημιουργία του ΕΣΥ. Τώρα γιατί παλεύει η
διοίκησή της; Για να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για το ΕΣΥ;

Μάλλον χρειαζόμαστε όλοι διακοπές!