Ανθεί η βιομηχανία του σεξ

Αγοραίος έρωτας. Εξελίχθηκε σε βιομηχανία, με γραφεία, κινητά τηλέφωνα και φυσικά με διαφημίσεις

Ο χάρτης του αγοραίου έρωτα της Αθήνας κρύβεται σε ένα μαγικό κουτί, που
ανοιγοκλείνει συνεχώς. Και απελευθερώνει, ανάλογα με τα «γούστα» αυτού που το
κρατάει, «νεράιδες» κάθε φυλής και κάθε ηλικίας. Η διαφορά όμως με εκείνες του
παραμυθιού είναι πως το «μαγικό ραβδί» έχει και το αντίτιμό του. Η βιομηχανία
του σεξ θα ζήσει «κι αυτή καλύτερα».Η ΕΠΟΧΗ όπου το ερωτικό «αλισβερίσι»
γινόταν μόνο στα στενά όρια συγκεκριμένων περιοχών της Αθήνας φαντάζει σήμερα
πολύ μακρινή. Και δεν είναι διόλου τυχαίο. Ο νόμος της προσφοράς και της
ζήτησης δεν θα μπορούσε να αφήσει ανέγγιχτη, μια τέτοιου είδους «επιχείρηση»,
η οποία, με τη συνδρομή και της νέας τεχνολογίας, υπερπήδησε με ιλιγγιώδη
ταχύτητα τα στενά έως τότε γεωγραφικά της όρια.

Στη δεκαετία που διανύουμε ο χάρτης της «εφήμερης απόλαυσης» σχεδιάστηκε από
την αρχή. Και σε αυτόν τον εκ νέου σχεδιασμό δεν έμεινε απ’ έξω καμία περιοχή
της Αθήνας.

Μερίδιο στην… πίτα πήραν όλοι. Οι «ιέρειες» του πληρωμένου έρωτα,
πολλαπλασιάστηκαν ραγδαία. Η εξυπηρέτηση του κάθε μοναχικού «πελάτη» αφέθηκε
σε οργανωμένο δίκτυο γραφείων παροχής «άμεσων» υπηρεσιών.

Την ίδια στιγμή άνοιξαν τις πόρτες τους νυχτερινά κέντρα, που τη θέση της…
ορχήστρας ανέλαβαν τα λικνίσματα «λυγερόκορμων, εξωτικών» καλλονών.

Τη συνοδεία επιχειρηματιών και όχι μόνο, στην Ελλάδα και το εξωτερικό,
ανέλαβαν επίσης «αιθέρια μανεκέν», ενώ, σαν μια πιο σύγχρονη εκδοχή των
παραδοσιακών οίκων ανοχής, εμφανίστηκαν τα «ινστιτούτα μασάζ», με καθημερινή
διαφημιστική καταχώρηση στις εφημερίδες των παρεχόμενων «αυτοκρατορικών τους
απολαύσεων». Και τα κινητά τηλέφωνα να παίρνουν… φωτιά.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στην περιοχή του Μεταξουργείου, την
Πλατεία Βάθης, την οδό Φυλής, την Αχαρνών και τις παρόδους τους η «πολιτεία»
των «κόκκινων φαναριών», εξακολουθεί να ανθεί. Όχι βέβαια όπως παλιά. Η κίνηση
έχει… σπάσει και το πιο βασικό κομμάτι της πελατείας αποτελείται σήμερα από
νεαρά άτομα, ηλικίας έως 30 χρόνων.

Στα «σπίτια» αυτά, όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ» αξιωματικός των Τμήματος Ηθών, τον
ρόλο της «ιέρειας της Αφροδίτης» επωμίστηκαν κατά κύριο λόγο νεαρές κοπέλες
από την Αλβανία, με ποσοστό επί του συνόλου ακόμη και πάνω από 40%. Ο
επισκέπτης εκεί θα συναντήσει και άλλες «φυλές», που έφθασαν σε αυτήν την
περιοχή της Αθήνας από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

«Απ’ όλα αυτά τα κράτη οι κοπέλες από τη Ρωσία είναι οι περισσότερες. Ένα
ποσοστό της τάξης του 5% επί του συνόλου των “εργαζομένων” αποτελείται από
αυτές, ενώ ένα άλλο 5% μοιράζονται οι νεαρές γυναίκες από την Ουκρανία και το
Καζαχστάν», συμπληρώνει ο συνομιλητής μας.

Οι Ελληνίδες που κάποτε εργάζονταν εκεί εξελίχθηκαν σε «επιχειρηματίες».
Πολλές από αυτές παρέμειναν στα όρια των παραπάνω περιοχών και δημιούργησαν
δικούς τους οίκους ανοχής. Απασχολώντας, εκτός από Αλβανίδες και Ρωσίδες,
κοπέλες από την Ουγγαρία, την Τσεχία, τη Βουλγαρία και λιγότερο τη Ρουμανία.

Η ΤΑΡΙΦΑ

Και ένας από τους βασικούς λόγους που τα «κόκκινα φανάρια» εξακολουθούν να
μαζεύουν τους νεαρούς είναι η ταρίφα που ξεκινά από 3.000 δραχμές, την ώρα που
ένα «18χρονο ξανθό Top Model» από μια αγγελία θα ζητήσει και 30.000 δραχμές,
αφού «για μία ώρα θα αναστατώσει, στον χώρο σου, τις αισθήσεις σου». Από τις
3.000 δραχμές, συνήθως τις 1.500 δραχμές καρπώνεται η κοπέλα. Και η τιμή των
3.000 δραχμών στις μεγάλες επαρχιακές πόλεις γίνεται 5.000 δραχμές. Μιας και
σε τέτοιες πόλεις καταφεύγουν κατά καιρούς «ιέρειες της Αφροδίτης», για να
ασκήσουν την «τέχνη» που έμαθαν στην Αθήνα.

Η εξέλιξη των οίκων ανοχής απέκτησε τα τελευταία χρόνια το όνομα «ινστιτούτο
μασάζ». Με χώρους πιο περιποιημένους από ό,τι τα παλιότερα «σπίτια», με
συστήματα κλιματισμού, και με ένα επιτελείο «προσωπικού» κατά πολύ μεγαλύτερο
από αυτό που «εργάζεται» στο τρίγωνο του Μεταξουργείου.

Τα «ινστιτούτα μασάζ» απλώθηκαν πολύ γρήγορα σε όλο το Λεκανοπέδιο. Όμως τα
πιο πολλά από αυτά συγκεντρώνονται σε περιοχές όπως η Κυψέλη, η Πλατεία Βάθης,
το Παγκράτι. Η αυτοδιαφήμισή τους στις σελίδες των μικρών αγγελιών δείχνει ότι
ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, από τον Χολαργό και την Αγία Παρασκευή έως του
Ζωγράφου, τον Άλιμο και τη Βουλιαγμένη.

Αξιωματικός της Ασφάλειας λέει με την σειρά του στα «ΝΕΑ» ότι οι ιδιοκτήτες
τέτοιων χώρων επιλέγουν τις μονοκατοικίες, «ώστε να μην ενοχλούν τους
ενοίκους». Οι κοπέλες που εργάζονται εκεί προέρχονται ακριβώς από τις χώρες
που προαναφέραμε.

ΤΟ «ΚΙΝΗΤΟ»

Το ίδιο συμβαίνει και με τα «οργανωμένα γραφεία» που χρησιμοποιούν κατά κόρον
το κινητό τηλέφωνο για να εξυπηρετούν τη μεγάλη ζήτηση. «Μια φορά, σε μια
έφοδο που κάναμε σε ένα τέτοιο γραφείο, είχαμε βρει… δέκα κινητά τηλέφωνα»,
προσθέτει ο ίδιος αξιωματικός.

Η οργάνωση τέτοιων γραφείων είναι πραγματικά αξιοζήλευτη. Και τα κέρδη,
ανυπολόγιστα. Στην κλήση από 09… απαντούν Ελληνίδες που ζητούν από τον
πελάτη να τους ορίσει την τοποθεσία όπου βρίσκεται και να τους δώσει κάποιο
τηλέφωνο. «Τα νεαρά αγγελούδια» περιμένουν να ειδοποιηθούν, μέσα στο ταξί όπου
βρίσκονται, για να πάνε στον πελάτη τους ή αλλιώς μεταφέρονται πάνω σε
μοτοσυκλέτα με τη συνοδεία του προστάτη τους. Σε οποιοδήποτε σημείο του
Λεκανοπεδίου χρειαστεί. Το πολύ σε μια ώρα θα έχουν ολοκληρώσει το ραντεβού
τους και θα αποχωρήσουν πλουσιότερες κατά 15.000 έως 30.000 δραχμές.

Η βιομηχανία όμως του σεξ ανθεί και αλλού. Στους δρόμους της πόλης. Στη
Σόλωνος και το Κολωνάκι, με κοπέλες που κατά κύριο λόγο αναζητούν το εύκολο
κέρδος για να αγοράσουν τη δόση τους.

Στη Συγγρού, όπου οι τραβεστί περιμένουν να ικανοποιήσουν εκείνους με
διαφορετικά γούστα. Το ίδιο και στη Λεωφόρο Καβάλας, αλλά και στην Ποσειδώνος
τώρα το καλοκαίρι. Από το ύψος του Παλαιού Φαλήρου και κάτω.

Η ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ

Η Πλατεία Κουμουνδούρου εξακολουθεί να προσφέρει μια από τα ίδια. Την… αίγλη
της δεν έχει ζηλέψει άλλη πλατεία. Και, τέλος, έμεινε το σεξ με τη διασκέδαση.
Όπως συνέβαινε στο Moscow Queen’s, στη Γλυφάδα. Από τέτοια καταστήματα βρίθει
η Αθήνα. Και όχι μόνο. Από τα βόρεια προάστια, την εθνική οδό, έως το κέντρο,
την Πατησίων, τη Συγγρού και την παραλιακή.

Στην περίπτωση αυτή οι νεαρές καλλίγραμμες στριπτιζέζ συχνά δουλεύουν νόμιμα
και βρίσκονται στη χώρα μας για ορισμένο χρονικό διάστημα. Το γράφει άλλωστε
και το διαβατήριό τους. Αυτές δεν προέρχονται κατά κύριο λόγο από τη Ρωσία.
Είναι και από τον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Ιταλία και τις χώρες του πρώην
ανατολικού μπλοκ.

Ο… κουρασμένος πελάτης θα καθήσει στο τραπέζι να πιει το ουίσκι του, θα
πληρώσει γι’ αυτό ένα πεντοχίλιαρο, θα δώσει άλλο ένα για έναν «προσωπικό
χορό» και αν είναι… τυχερός και δει ότι το καθεστώς λειτουργίας του μαγαζιού
το επιτρέπει, θα συμφωνήσει να του έρθει η «καλλίγραμμη καλλονή» στον χώρο
του, έναντι βέβαια υψηλότερου αντιτίμου.