ΜΑΤΙΕΣ Εξετάσεις

ΚΑΘΕ χρόνο, τέτοια εποχή, αρρωσταίνω. Αρρωσταίνω βλέποντας τα παιδιά ­ 150.000
περίπου ­ να βασανίζονται στις Γενικές Εξετάσεις. Για να μάθουν λέξη
προς λέξη, σαν παπαγαλάκια, τις εκατοντάδες σελίδες της «ύλης», στην οποία θα
διαγωνιστούν. Κι όλη αυτή η ταλαιπωρία, το ξενύχτι, το άγχος, το σπάσιμο της
καρδιάς, για ποιο λόγο; Για ένα πουκάμισο αδειανό, τις περισσότερες φορές…

Για την τυραννία των παιδιών ­ αλλά και των γονιών τους, συμπληρώνω ­ φταίει,
κατά τους ειδικούς, το σύστημα των εξετάσεων, που είναι άδικο, απαράδεκτο,
αναχρονιστικό. Καμία αντίρρηση. Κάποτε, όμως, θα πρέπει να δούμε και την «από
δώ» πλευρά. Των υποψηφίων. Που θέλουν, σώνει και καλά, να πάρουν
πανεπιστημιακό πτυχίο! Όποιο πτυχίο να ‘ναι! Λες και η ζωή μόνο με
πανεπιστημιακά πτυχία κουλαντρίζεται. Θυμάμαι τη συγχωρεμένη. Τη μάνα μου.
Ψωμί δεν είχαμε να βάλουμε στο στόμα μας κι εκείνη έκανε όνειρα να με
«καμαρώσει» φοιτητή της Νομικής! «Βρε, Λιζάκι, άσε με να πιάσω μια δουλειά, να
φέρνω και κάνα φράγκο στο σπίτι και παράτα τα μεγαλεία και τα
Πανεπιστήμια…», την παρακαλούσα. Το Λιζάκι, όμως, δεν ήθελε να ακούσει
κουβέντα. «Θα πας στο Πανεπιστήμιο!», μου ‘λεγε αποφασιστικά. Και η λέξη
«Πανεπιστήμιο» γλύκαινε το πεντάπικρο στόμα της.

Η μάνα μου, όμως, ήταν αγράμματη. Τσακισμένη από την προσφυγιά, τις διώξεις,
την ανέχεια. Πίστευε ότι με το πανεπιστημιακό δίπλωμα γίνεσαι ο βασιλιάς του
κόσμου! Κι ίσως έτσι να ‘ταν, τότε, μέχρις ενός σημείου τα πράγματα. Έπαιρνες
το πτυχίο της Νομικής κι αν δεν μπορούσες να γίνεις δικηγόρος, δικαστικός,
διπλωμάτης, συμβολαιογράφος, έμπαινες σε μια τράπεζα, στο ΙΚΑ ή κάπου αλλού
και εξασφάλιζες το μηνιάτικό σου. Αλλά, σήμερα, η κατάσταση έχει αλλάξει. Από
πτυχία, να φάνε κι οι κότες! Ενώ η ανεργία καλπάζει.

Τι θέλω να πω; Θέλω να πω, στα παιδιά και τους γονείς που αγωνιούν και
υποφέρουν, πως η αποτυχία στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση δεν σημαίνει, σε καμία
περίπτωση, και αποτυχία στη ζωή. Γι’ αυτό, ψυχραιμία και ηρεμία. Όσοι
μπουν, μπήκαν. Όσοι δεν μπουν, δεν χάλασε ο κόσμος. Θα τα καταφέρουν του
χρόνου. Κι αν όχι, θα στραφούν προς άλλες επαγγελματικές κατευθύνσεις.

Ρωτάω: όλοι, σ’ αυτόν τον τόπο, πρέπει να γίνουν γιατροί, μηχανικοί,
δικηγόροι, οικονομολόγοι, εκπαιδευτικοί; Δεν υπάρχουν άλλα επαγγέλματα, που
τα χρειάζεται η αγορά; Πέρασε, ας το καταλάβουμε, ανεπιστρεπτί, η εποχή
που οι δουλειές χωρίζονταν σε πρωτοκλασάτες και δευτεροκλασάτες. Στις μέρες
μας, όποιος κάνει καλά τη δουλειά του ­ όποια δουλειά ­ προχωράει.