Στην πρώτη γραμμή – Τρεις απόπειρες κατά του πατέρα μου

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ – Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΔΙΩΚΕ ΠΑΝΤΟΥ * ΗΤΑΝ Ο

ΥΠ’ ΑΡΙΘΜΟΝ ΕΝΑ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ, ΤΟΝΙΖΕΙ ΣΤΑ «ΝΕΑ» Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ

ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ ΠΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΟΥΝ ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ της χούντας είναι αυτά που θυμάται πιο έντονα για τον πατέρα του ο

αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου. Άλλωστε, δεν ξεχνιούνται

εύκολα η σύλληψη, η φυλάκιση και οι «τρεις απόπειρες που έγιναν εις βάρος του πατέρα».

«ΤΟ ΟΤΙ ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε μπει μπροστά σε πολλές διαδηλώσεις ­ ακόμη

και αριστεριστών ­ κατά της χούντας ή ότι ήταν παρών σε πολλά Πανεπιστήμια, σε

κινήματα μαύρων, φεμινιστριών, κινήματα για την ειρήνη, κατά του πολέμου στο

Βιετνάμ, είναι λίγο πολύ γνωστά.

ΕΚΕΙΝΟ όμως που δεν έχει συζητηθεί ιδιαίτερα είναι οι απόπειρες ­ τρεις τον

αριθμό ­ που έγιναν εις βάρος του. Και βεβαίως, κατά τη γνώμη μου, έχει μεγάλη

­ ιστορική ­ σημασία ότι το ΠΑΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν στην αιχμή των

κινημάτων για δημοκρατία, ειρήνη, λευτεριά, κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική ανεξαρτησία…

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ είχε επαφή με όλα τα αριστερά ρεύματα και την αριστερή σκέψη. Και

όλα αυτά έπαιξαν ρόλο για το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ.

ΠΟΣΕΣ και πόσες συζητήσεις έγιναν… Και τι σημαντικό ρόλο έπαιξε η όσμωση με

τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής κατά του ιμπεριαλισμού, με τα

εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, τον αγώνα για σοσιαλισμό, ο Μάης του ’68, ο

αγώνας κατά του ρατσισμού… Όλα αυτά επηρέασαν τον Ανδρέα Παπανδρέου και το

ΠΑΣΟΚ. Οι έννοιες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της Δημοκρατίας, η

Αυτοδιαχείριση, ο “τρίτος δρόμος”, ήταν πολύ σημαντικές και πολύ πρωτοποριακές.

ΘΥΜΑΜΑΙ τις συζητήσεις στα Πανεπιστήμια ­ τα αντιπανεπιστήμια, όπου ο πατέρας

μου και πολλοί άλλοι αριστεροί πήγαιναν και μιλούσαν. Και δεν μιλούσε απλώς.

Συμμετείχε σ’ όλες τις μεγάλες διαδηλώσεις για την ειρήνη, κατά του πολέμου

του Βιετνάμ, μαζί με Παλαιστίνιους, Χιλιανούς.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τυχαίο, λοιπόν, που έγιναν εις βάρος του τρεις απόπειρες. Άλλωστε, η

χούντα τον καταδίωκε παντού. Ήταν επικίνδυνος γι’ αυτούς. Ήταν ο υπ’ αριθμόν

ένα εχθρός της».

«ΟΛΕΣ οι ημέρες στο Ωνάσειο και μετά, είχαν τη συνεχή αγωνία της πορείας τής

υγείας του.

Το πιο χαρακτηριστικό ήταν λίγο μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο, όλοι

θεωρούσαν ­ και οι γιατροί ­ ότι ήταν οι τελευταίες του στιγμές. Θυμάμαι

κάποια ημέρα, που ήταν πολύ άσχημα, και μετά, γυρίζοντας σπίτι με ειδοποίησαν

ότι πάει πολύ καλύτερα. Όλοι το είχαμε πάρει απόφαση ότι τελείωνε και, όμως,

βελτιωνόταν η υγεία του και αυτό μας έδινε κουράγιο και μεγάλη χαρά.

Πάντως, όσο καιρό ήταν άρρωστος, ήθελε να πληροφορείται για τους ανθρώπους

του, τους φίλους του, για τα γεγονότα που συντελούνταν. Και αν δεν έβλεπε

κάποιους που αγαπούσε, ρωτούσε τι γίνονται. Ενδιαφερόταν για τους πάντες.

Βεβαίως, είχε στο Ωνάσειο μια έλλειψη χρόνου. Υπήρξαν στιγμές που δεν ήξερε

πόσες ημέρες ή εβδομάδες είχαν περάσει».

Όμως στιγμές άσχημες δεν έζησε ο Ανδρέας Παπανδρέου μόνο με την ασθένειά του.

«Το ’89, παρά τα πολλαπλά προβλήματα και την πολλαπλή επίθεση και το θέμα της

υγείας του, κράτησε ο Ανδρέας Παπανδρέου την ψυχραιμία, το χιούμορ, το

κουράγιο του. Και το μετέδωσε και στους γύρω του. Με την τηλεόραση, για

παράδειγμα, είχε την ικανότητα από κάποια στιγμή και μετά να γυρνά το κουμπί.

Να κλείνει την τηλεόραση, να ‘ναι με τους ανθρώπους του και να λέει ένα

αστείο, να πίνει ένα ποτήρι κρασί και να γλεντά, ανθρώπινα, και να λέει

υπάρχει και επόμενη φάση…».

«Η ΠΡΩΤΗ απόπειρα έγινε στη Σουηδία. Ήταν καθηγητής εκεί ο πατέρας. Θα ζούσαμε

αρχικώς σ’ ένα σπίτι ενός καθηγητή, που θα έπαιρνε άδεια, λέει στα “ΝΕΑ” ο

Γιώργος Α. Παπανδρέου.

Όταν όμως φθάσαμε στη Σουηδία, δεν είχε φύγει ο καθηγητής. Και πήγαμε σ’ ένα

πολύ μικρό νησί. Εκεί, στη Σουηδία, υπάρχουν 20.000 νησιά. Στο νησί που

μείναμε υπάρχουν τρία σπίτια, χωρίς ρεύμα. Κόβαμε ξύλα για να ζεστάνουμε τα

φαγητά. Για να ψωνίσουμε, μπαίναμε στη βάρκα και πηγαίναμε απέναντι.

Η πρώτη λοιπόν απόπειρα ήταν όταν μας έβαλαν φωτιά και μας έκαψαν το σπίτι,

αλλά προλάβαμε και δεν πάθαμε κανείς από την οικογένεια τίποτα.

Η δεύτερη φορά ήταν στα γραφεία του ΠΑΚ της Στοκχόλμης, παραμονή

Χριστουγέννων. Ήμασταν στον επάνω όροφο όλοι, και ο πρόεδρος φυσικά, και δεν

υπήρχε κόσμος στους άλλους ορόφους. Έβαλαν φωτιά από το κάτω μέρος του κτιρίου.

Στο γραφείο εκείνη την ώρα ήταν ο πατέρας μου, εγώ, η Αγγέλα Κοκκόλα. Καιγόταν

όλο το κτίριο. Ο καπνός ήταν φοβερός στον επάνω όροφο. Πνιγόμασταν, αλλά η

Πυροσβεστική, έπειτα από πολλές προσπάθειες, μας έβγαλε και γλιτώσαμε.

Και η τρίτη φορά ήταν στο Τορόντο του Καναδά, δύο χρόνια πριν πέσει η χούντα.

Υπήρχε πληρωμένος δολοφόνος που ερχόταν να τον σκοτώσει και το μάθαμε. Πήραμε

ειδικά μέτρα προστασίας του σπιτιού και του πατέρα μου. Τη γλίτωσε κι αυτή τη φορά».

ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΒΕΡΩΦ

Οι απόπειρες, βέβαια, έγιναν ­ όπως αφηγείται ο Γιώργος Παπανδρέου ­ στο

εξωτερικό. Νωρίτερα, η οικογένεια είχε ζήσει την περιπέτεια στην Αθήνα, στις

Φυλακές Αβέρωφ.

«Θυμάμαι που στα δεκαπέντε μου επισκεπτόμουν τον πατέρα στη Φυλακή Αβέρωφ.

Όταν λέμε επίσκεψη… Τρόπος του λέγειν. Γιατί δεν μου επέτρεπαν να έρθω σε

επαφή μαζί του. Στα αδέλφια μου, που ήταν μικρότερα, τους επέτρεπαν.

Μας έβαζαν, εμένα και τη μητέρα μου, σ’ έναν χώρο που ήταν κάγκελα και μια

σήτα ­ όταν τον βλέπαμε ­ παρουσία πάντοτε κάποιων φυλάκων. Είχαμε μάθει όμως

και μιλούσαμε με κάποιους κωδικούς. Του μεταφέραμε το κλίμα…

Περάσαμε όμως δύσκολες στιγμές, όπως με το πραξικόπημα του βασιλιά τον

Δεκέμβριο. Δεν ξέραμε πώς θα τον χρησιμοποιούσε η μία ή άλλη πλευρά…

Η επικοινωνία μας απέναντι από τις Φυλακές Αβέρωφ ­ γιατί ο πατέρας ήταν σ’

ένα κελί που “έβλεπε” τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας ­ γινόταν μ’ ένα άναμμα τσιγάρου.

Άναβε η μητέρα μου το τσιγάρο, όπως περνούσαμε με το αμάξι. Την ίδια στιγμή

άναβε και ο πατέρας μου. Έτσι ξέραμε ότι ήταν ζωντανός και δεν υπήρχε κάποιο

σοβαρό πρόβλημα.

Εκεί, απέναντι στη λεωφόρο, ήταν πάντα ένας φανατικός Ανδρεϊκός, που μας

υποδεχόταν πάντοτε. Αυτός τα ‘πινε κατά καιρούς και πήγαινε και τραγούδαγε του

πατέρα μου Θεοδωράκη. Και κάθε τόσο τον έπιαναν οι αστυνομικοί και τον χάναμε

για δυο εβδομάδες… Ερχόταν ξυλοκοπημένος και έπειτα από λίγο ξανάρχιζε.

Κάθε φορά, όμως, τα κατάφερνε και μας υποδεχόταν και μας έδινε κουράγιο. Ήταν

ένας μικρός επαναστάτης, με πίστη στον αγώνα και σε υψηλά ιδανικά. Ένας

Έλληνας που, όπως πολλοί άλλοι, πίστευε στον Ανδρέα, σε μια Ελλάδα που να

ανήκει στους Έλληνες. Είχε την “τρέλα”, τη ζέστη και την ανθρωπιά του Νεοέλληνα».

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Ο κ. Παπανδρέου θυμάται την απελευθέρωση τού πατέρα του από τη δικτατορία.

«Συγκινητική στιγμή ήταν στις 23 Δεκεμβρίου. Ήταν Σάββατο και νομίζαμε ότι με

τη φασαρία που υπήρχε θα ‘ταν κανένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Αλλά ξανακούσθηκε

κάτι από το μεγάφωνο. Ήταν αυτό που δεν είχαμε ακούσει. Και ήταν από το

ραδιόφωνο. Ακούσαμε την ανακοίνωση για την αμνηστία των φυλακισμένων.

Έλεγε το ανακοινωθέν ότι δίνουν αμνηστία από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον

τελευταίο φυλακισμένο…

Παραμονές Χριστουγέννων τον υποδεχθήκαμε σπίτι. Τον περιμέναμε όλοι στην

πόρτα, στο Ψυχικό. Είχαμε βάλει την αγαπημένη του μουσική, που χόρευε με τη

μητέρα μου. Ήταν το “Strangers In The Night”. Το χόρευε με τη μητέρα μου.

Είχε διπλή σημασία, κάποιοι ξένοι το βράδυ… θύμιζε τη χούντα… Άλλωστε,

ζούσαμε με διπλές έννοιες στη διάρκεια της χούντας…

Εκεί ­ εκείνο το βράδυ ­ το ζούσαμε, το αισθανόμασταν ότι ο αγώνας ξεκινάει.

Τώρα πια ήταν η ευκαιρία να γίνει πιο ουσιαστικός αγώνας. Και αμέσως πάρθηκε η

απόφαση να φύγει στο εξωτερικό και να αγωνισθεί κατά της χούντας».

Ένα θέμα που συζητήθηκε ιδιαίτερα, ήταν αν ο Ανδρέας Παπανδρέου έπρεπε να

φύγει στο εξωτερικό.

«Υπήρξε ένας προβληματισμός αν θα έπρεπε να φύγει. Αλλά αν έμενε στην Ελλάδα,

θα ήταν ένα πρόσωπο υπό συνεχή παρακολούθηση και θα μπορούσαν να τον συλλάβουν

ανά πάσα στιγμή. Θα ‘ταν ένας ακινητοποιημένος, αδρανοποιημένος».

«ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ευθύνη για τα γεγονότα στη χώρα σας; Οι Έλληνες θα σας ψήφισαν

σήμερα;», ρώτησε ένας φοιτητής, στις ΗΠΑ, τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1970. Και

εκείνος του απάντησε:Λες, οι Έλληνες. Οι Έλληνες σήμερα, ξέρετε, δεν

επιτρέπεται να ψηφίζουν. Και πολύ θα ήθελα να ήξερα τι σκέφτονται οι Έλληνες.

Θα ήταν ωραία αν είχαν την ευκαιρία να ψηφίσουν, ώστε να μάθουμε. Και αν

αισθάνονται πως εγώ ή άλλοι είναι υπεύθυνοι για τα γεγονότα στην Ελλάδα, είναι

απλό αυτό που πρέπει να κάνουν: να μας διώξουν, να αφαιρέσουν την εξουσία ή να

μη μας την ξαναδώσουν. Είναι το δικαίωμά τους, κάτι που θα σεβόμασταν. Αλλά

είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες που αντιδρούν και πολλοί Έλληνες,

ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, οι οποίοι εκτιμούν πως εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Και κατά

κάποιον τρόπο είμαστε. Κανείς που είχε κάποιο ρόλο στη νέα ελληνική ιστορία τα

τελευταία χρόνια, δεν μπορεί να πει πως δεν έχει ευθύνη. Είμαστε όλοι από

κοινού υπεύθυνοι κατά κάποιον, ιστορικό, τρόπο.

Η ευθύνη μου (στα γεγονότα που κατέληξαν στο πραξικόπημα) υποθέτω πως έχει να

κάνει με το γεγονός ότι εγώ αποδυνάμωσα τη δομή της εξουσίας στην Ελλάδα

μπροστά στα μάτια των Ελλήνων. Και ότι εγώ προσπάθησα να κάνω πραγματικότητα

εύληπτους στόχους για τους Έλληνες, ώστε να καταλάβουν την εξουσία μέσα στη

δική της χώρα. Ξεπέρασα το κατεστημένο της εποχής. Ξεπέρασα την ιδέα ότι η

Ελλάδα, βασικά, θα έπρεπε να δεχτεί αυτό το status ή δορυφόρου, ξεπέρασα την

ιδέα ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσαν να έχουν επικεφαλής

ανθρώπους του παλατιού ή της αμερικανικής πρεσβείας ή από τον αμερικανικό

στρατό. Απέρριψα την ιδέα ότι οι μυστικές μας υπηρεσίες μπορούν να

κατευθύνονται από τη CIA. Απέρριψα την ιδέα ότι η οικονομική ζωή της χώρας θα

μπορούσε να κατευθύνεται ή να οδηγείται από μια οικονομική ολιγαρχία ­ και αν

δεν τα είχα κάνει εγώ αυτά ή κάποιος άλλος δεν θα είχε υπάρξει πραξικόπημα,

διότι δεν θα είχε υπάρξει αντιπαράθεση. Θα έκανα ό,τι έκανα αν επρόκειτο να

γυρίσω πίσω; Ναι, θα το έκανα. Αλλά με μια διαφορά. Μια διαφορά που

αναδεικνύεται με την εμπειρία και με την αποτυχία. Θα είχα, επίσης,

προετοιμαστεί για την αντιπαράθεση που έγινε στις 21 Απριλίου 1967 ­ κάτι που

ήρθε ξαφνικά ­ και εύχομαι να μην ξαφνιάσει και άλλες χώρες και τους λαούς τους.

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ Παπανδρέου σε ομιλία του, σε φοιτητές της Βοστώνης, στο Πανεπιστήμιο

Northeastern, το 1970, είχε ερωτηθεί από φοιτητή: «Το σύνθημά σας “Η Ελλάδα

για τους Έλληνες” δεν φανερώνει μια “επαρχιώτικη” άποψη του κόσμου;» Και είχε

δώσει την ακόλουθη απάντηση:Ήταν η άποψή μου “επαρχιώτικη”; Η Ελλάδα ανήκει

στους Έλληνες. Πες το έτσι αν θέλεις. Εγώ, προσωπικά, έχω σοσιαλιστική άποψη

του κόσμου. Πάντα ήμουν σοσιαλιστής.

Και υποθέτω ότι κατά αυτόν τον τρόπο θα έπρεπε να σκέφτομαι έναν ενιαίο κόσμο

παρά έναν λαό, και έτσι είναι. Είμαι και ομοσπονδιακός όσον αφορά τον κόσμο.

Μπορείς οπότε να το προσθέσεις και αυτό στη λίστα των “κακών” πραγμάτων που

είμαι. Αλλά τυχαίνει να πιστεύω ότι υπάρχει καλός διεθνισμός και πολύ ισχνός

διεθνισμός. Ο διεθνισμός που έρχεται στον κόσμο μέσω ανισότητας των ανθρώπων

και μέσω στρατιωτικών συνασπισμών είναι καταπιεστικός.

Μ’ αυτήν την έννοια, ειλικρινά, γιατί τότε έπρεπε να είχαμε σταματήσει τον

Χίτλερ από το να κατακτήσει την Ευρώπη; Διότι και αυτός θα είχε εισάγει τον

διεθνισμό στην Ευρώπη. Μια Ενωμένη Ναζιστική Αριανή Ευρώπη. Πιθανόν δεν θα

αισθανόμασταν καθόλου επαρχιώτες ­ αυτοί που θα είχαμε επιζήσει ­ δηλαδή οι

επίλεκτοι: (από) φυλή, εθνική ομάδα, γλωσσική ομάδα, ολιγαρχική ομάδα.

Για μένα ο πραγματικός διεθνισμός θα αναπτυχθεί μόνο μέσω μιας φάσης εθνικής

συνείδησης, διότι μόνο όταν οι άνθρωποι σέβονται την εθνική τους καταγωγή και

την ταυτότητά τους και τα κυρίαρχα δικαιώματά τους, στο τμήμα εδάφους που τους

ανήκει, μόνο τότε μπορεί να αναπτυχθεί η έννοια της ομοσπονδίας.

Και είναι αυτό που στην άλλη φάση (πλευρά) του έχει κατανοηθεί πλήρως σήμερα παγκοσμίως.

Το ζήτημα των νέγρων, το ζήτημα των μαύρων στις ΗΠΑ, έχει περάσει διά μέσω

πολλών σταδίων. Ήταν η φιλελεύθερη άποψη, όταν ήμουν νέος στις ΗΠΑ, ότι η

αφομοίωση ήταν το κλειδί.

Όλοι ήταν Αμερικανοί πολίτες, όλοι είχαν τα ίδια δικαιώματα. Ποιο είναι το

πρόβλημα; Τώρα, το θέμα είναι ότι οι μαύροι καταλαβαίνουν ότι πρέπει να έχουν

μια ταυτότητα και ως μαύροι πρέπει να διαπραγματευθούν για μια καλύτερη θέση

κάτω από τον ήλιο, μέσα στις ΗΠΑ.

Και αυτή είναι μια καινούργια φιλελεύθερη άποψη, που είναι πιο ρεαλιστική

(πολύ θεμελιωμένη πάνω στον ρεαλισμό). Και έτσι, ναι. Ένας “επαρχιώτης”

Έλληνας, ναι, είμαι πολύ Έλληνας και ένας Έλληνας με εθνική συνείδηση, και δεν

νομίζω πως αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ειρήνη ή την πρόοδο ή την

ελευθερία, γιατί αν ερχόταν, δεν θα ήμουν υπέρ του έθνους».

«ΤΟ ΠΡΩΤΟ βράδυ αφού είχαμε γλεντήσει στην Πλατεία Γεωργίου της Πάτρας»,

θυμάται ο Γιώργος Παπανδρέου, «με παρότρυναν όλοι οι Πατρινοί “πήγαινε κοντά

στον πατέρα σου”.

Πήγα στο Καστρί. Εκεί η ατμόσφαιρα ήταν εντυπωσιακή. Επρόκειτο για μια

δικαίωση δεκαετιών…

Πρέπει να κάνω μια παρένθεση για να καταλάβει κανείς τις συζητήσεις που

γίνονταν στο Καστρί. Η συζήτηση επί δικτατορίας στο εξωτερικό δεν ήταν απλά

για τη χούντα, αλλά και για το έγινε, τι δεν έγινε, καθώς και το τι θα πρέπει

να ακολουθήσει μετά τη δικτατορία. Μιλούσαμε για το ποιες θα έπρεπε να είναι

οι προϋποθέσεις για την εμπέδωση της Δημοκρατίας.

Η σκέψη ήταν να οργανωθεί καλά ο ελληνικός λαός στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στα

συνδικάτα, να ανθίσουν οι δημοκρατικοί θεσμοί, να υπάρχει ένα καλό κόμμα που

να στηρίζεται στον ελληνικό λαό, να υπάρχει ένας στρατός, ο οποίος θα

αποδέχεται την όποια νόμιμα εκλεγμένη πολιτική ηγεσία του τόπου.

Εκεί είχε έναν έντονο προβληματισμό. Και γι’ αυτό ανέλαβε ο ίδιος το υπουργείο

Εθνικής Άμυνας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, βεβαίως, θυμόταν την ανωμαλία της

αποστασίας και ότι αυτή είχε ξεκινήσει από την άρνηση του βασιλέως το ’65 να

υπογράψει την αλλαγή του Γαρουφαλιά από τη θέση του υπουργού Εθνικής Άμυνας.

Ήταν στρατηγικής σημασίας ο τομέας του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Και δεν

ήθελε ο πρόεδρος την οποιαδήποτε υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών μέσα από

τον Στρατό.

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών εξηγεί ότι δεν μπορεί κανείς να βγάλει

συμπέρασμα αν δεν δει τα γεγονότα στην εποχή που διαδραματίζονται.

Αν μεταφερθεί κανείς στο ’81, μπορεί να καταλάβει την επανάσταση που

συνετελείτο στον τόπο μας. Ανατρεπόταν μια κατεστημένη λογική δεκαετιών. Και

βεβαίως υπήρχε η αίσθηση του εύθραυστου της Δημοκρατίας εκείνη την στιγμή, που

σήμερα δεν το έχουμε. Σήμερα, για παράδειγμα, έχουμε εμπεδωμένη την άποψη ότι

η Δημοκρατία είναι εδραιωμένη. Το ότι το ’81 η αλλαγή έγινε ομαλά και

καταφέραμε να ορθοποδήσουμε, ήταν σαφώς μια μεγάλη νίκη του ελληνικού λαού».

Πορτοφόλι

Αντίστροφη μέτρηση για τις χειμερινές εκπτώσεις

ΕΝΦΙΑ: Οι εκπτώσεις και οι απαλλαγές του 2026

Πληρωμές e-ΕΦΚΑ – ΔΥΠΑ: Ποιοι δικαιούχοι πληρώνονται στις 2 Ιανουαρίου

Μείωση ΦΠΑ 30%: Ποια νησιά κερδίζουν από το νέο μέτρο

Νέες ταυτότητες: Πώς θα «συνεργάζονται» με τράπεζες, ασφαλιστικά και ΔΕΚΟ

Από σήμερα ο χρόνος παραγραφής χρεών στον ΕΦΚΑ πέφτει στην 5ετία