ΡΙΠΕΣ

ΤΙ να πει κανείς και πώς να χαρακτηρίσει…
ΑΥΤΗΝ την παρατεινόμενη αντιπαράθεση γύρω από τη μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου…
ΚΑΙ αυτές τις απαράδεκτες διαμάχες…
ΠΟΤΕ για τη διαθήκη του…
ΠΟΤΕ για το Ίδρυμα που θα διαχειρισθεί τα αρχεία του…
ΠΟΤΕ για τις εκδηλώσεις που οργανώνονται ένα χρόνο μετά τον θάνατό του…
ΚΑΙ πότε ως και γι’ αυτό το μνημόσυνό του.
ΚΑΙ όσο αυτονόητο είναι για τους εκτός διαμάχης πως τα «ιμάτια» ενός πολιτικού
ηγέτη, που πέρασε πια στην Ιστορία, δεν μπορεί να διαμερισθούν…
ΤΟΣΟ ακατανόητο δυστυχώς είναι για κάποιους άλλους που ερίζουν…
ΩΣΑΝ τα υπάρχοντα πολιτικά κυρίως «ενθυμήματα» της μακρόχρονης πορείας του
να αποτελούν διαφιλονικούμενη υλική περιουσία.
ΚΑΙ ακόμη απορίας άξιον είναι πως δεν αντιλαμβάνονται όσοι με τον έναν ή τον
άλλο τρόπο διεκδικούν…
ΠΩΣ ο Ανδρέας Παπανδρέου σφράγισε και κανείς πια δεν το αμφισβητεί την
πολιτική ζωή του τόπου…
ΕΤΣΙ ώστε η οφειλόμενη τιμή να μη διασπείρεται εδώ και εκεί εν μέσω
ανεπίτρεπτων ερίδων…
ΑΛΛΑ να συνενώνει όλους γύρω από τον σεβασμό της μνήμης του.
ΚΑΙ τούτο το κοινό όπως θα έπρεπε μέλημα…
ΟΥΔΟΛΩΣ συμπορεύεται με όσα λυπηρά τροφοδοτούν, μήνες τώρα, την επικαιρότητα.
ΕΙΝΑΙ σαφές, άλλωστε, πως αν ο Ανδρέας Παπανδρέου σε κάποιους ανήκει, αυτοί
δεν είναι άλλοι…
ΑΠΟ τον πολιτικό χώρο και τον λαό που ο ίδιος τίμησε και που αμφίδρομα τον τίμησαν.













