Η Αλγερία ζητεί γαλήνη

Προσδοκώντας γαλήνη. Υπό τον ήχο των βομβών, οι Αλγερινοί ψηφίζουν για την ανάδειξη του πρώτου πολυκομματικού Κοινοβουλίου τους

Μέσα σ’ ένα κλίμα φόβου και σε βαρύ πένθος για τα θύματα της πενταετούς
αιματοχυσίας, η Αλγερία οδεύει προς τις πρώτες πολυκομματικές εκλογές, μετά το
πρώτο αποτυχημένο πείραμα του 1992, με την ελπίδα αν όχι να τερματιστεί η βία,
να ανοίξει τουλάχιστον ο δρόμος προς μια πολιτική λύση της πολύχρονης κρίσης.

ΘΑ ΕΛΕΓΕ κανείς ότι ο χρόνος γύρισε πέντε χρόνια πίσω. Οι Αλγερινοί πρόκειται
να εκλέξουν σήμερα για πρώτη φορά μια αντιπροσωπευτική Βουλή ­ εκείνη που οι
αρχές δεν τους επέτρεψαν να αναδείξουν τον Ιανουάριο του 1992, όταν ακύρωσαν
τον δεύτερο γύρο των εκλογών, από τις οποίες όλα έδειχναν ότι θα έβγαινε
νικητής το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας (FIS). Αλλά, ανάμεσα στις δύο εκλογικές
αναμετρήσεις υπάρχει μία τεράστια κηλίδα αίματος, ένας οδυνηρός απολογισμός
60.000 νεκρών, ένας λαός σε πένθος. Πέντε χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι πια το
ίδιο. Το πανίσχυρο τότε FIS τέθηκε εκτός νόμου, αλλά ήταν πανταχού παρόν στην
προεκλογική εκστρατεία: στους λόγους, τις εφημερίδες, τις βόμβες που
συγκλόνισαν και αιματοκύλισαν την πρωτεύουσα τέσσερις φορές αυτή την βδομάδα.
Οι φανατικοί ισλαμιστές υπενθύμισαν μέχρι τις παραμονές των εκλογών την ύπαρξή
τους, ελπίζοντας να πανικοβάλουν τους ψηφοφόρους και να τους κρατήσουν μακριά
από τις κάλπες, όπως επιδιώκει το FIS, που έχει ζητήσει το μποϊκοτάζ των εκλογών.

ΧΩΡΙΣ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ

Απών από την σημερινή αναμέτρηση είναι και ο ενθουσιασμός, αυτό το πάθος που
δονούσε τους ψηφοφόρους πριν από πέντε χρόνια, όταν ύστερα από τριάντα χρόνια
μονοκομματικής διακυβέρνησης είδαν να ξεπετάγονται δεκάδες κόμματα, με το FIS
να δεσπόζει στην πολιτική σκηνή. Αντίθετα, αυτή τη φορά, αυτό που κυριαρχεί
είναι ο φόβος.

Βαριά οπλισμένοι αστυνομικοί και στρατιώτες άρχισαν να αναπτύσσονται στα
εκλογικά κέντρα, τα σχολεία και τα καταστήματα έκλεισαν, οι αρχές
προειδοποιούν τους κατοίκους να αναφέρουν οτιδήποτε τους φαίνεται ύποπτο ­
αυτοκίνητο, δέμα η άλλο αντικείμενο.

Οι εφημερίδες προπαγανδίζουν υπέρ των εκλογών με πηχυαίους τίτλους όπως «Ψήφος
για την δημοκρατία», «Ας επαληθεύσουμε την ελπίδα». Αλλά, ακόμα κι αν
επικρατεί η γενική εντύπωση ότι ο φαύλος κύκλος της βίας δεν πρόκειται να
σπάσει αυτόματα με την διενέργεια των εκλογών, όλοι ελπίζουν ότι θα ανοίξει ο
δρόμος για ευρεία εθνική συναίνεση μέσα από ένα πολυκομματικό Κοινοβούλιο.

ΤΕΣΣΕΡΑ κόμματα από τους 39 πολιτικούς σχηματισμούς που διεκδικούν την ψήφο
των Αλγερινών, αναμένεται να συγκεντρώσουν την πλειοψηφία των 380 εδρών του
Κοινοβουλίου και να καθορίσουν τη μελλοντική πορεία της χώρας προς τον 21ο αιώνα.

Ο Εθνικός Δημοκρατικός Συναγερμός (RND) ιδρύθηκε τον Απρίλιο, για να
συσπειρώσει τους πολιτικούς υποστηρικτές του προέδρου Λιαμίλ Ζερουάλ. Η
πολιτική πλατφόρμα του εμπνέεται από το κυβερνητικό πρόγραμμα του Αλγερινού
προέδρου, το οποίο υπόσχεται αποκατάσταση της ειρήνης και της σταθερότητας,
σταδιακές ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών εταιρειών και σύστημα πρόνοιας για την
ανακούφιση των φτωχών, που πλήττονται από τη μετάβαση της οικονομίας προς την
ελεύθερη αγορά. Οι αντίπαλοι του κόμματος υποστηρίζουν ότι η ίδρυσή του
φανερώνει την επιδίωξη της κυβέρνησης να σταθεροποιήσει στο νέο Κοινοβούλιο
την πολιτική της βάση, με στόχο να χρησιμοποιήσει αυτό το «δημοκρατικό όπλο»
για να εξωθήσει στο περιθώριο τα βασικά νόμιμα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Το Κίνημα για μια Ειρηνική Κοινωνία (MPS) είναι το μεταλλαγμένο Κίνημα για μια
Ισλαμική Κοινωνία, το οποίο άλλαξε το όνομά του τον Απρίλιο για να ξεπεράσει
τον σκόπελο του νέου νόμου που απαγόρευε τα ισλαμικά κόμματα. Ο ηγέτης του,
Μαχφούντ Ναχνάχ, από φανατικός μουσουλμάνος κατά τη δεκαετία του ’80,
εξελίχθηκε σε «αντικειμενικό σύμμαχο» της κυβέρνησης στον αγώνα της κατά των
αδιάλλακτων ισλαμιστών. Ως μετριοπαθές ισλαμικό κόμμα, το MPS πρεσβεύει την
αλλαγή μέσω του διαλόγου και της συμμετοχής στην πολιτική ζωή.

Το Μέτωπο Σοσιαλιστικών Δυνάμεων (FFS) ιδρύθηκε το 1963 ως αντίβαρο στη
μονοκομματική διακυβέρνηση του τότε προέδρου Μπεν Μπέλα και στηρίζεται κυρίως
στους Βερβερίνους και τη μεσοαστική τάξη των μεγάλων πόλεων. Εμμένει στη θέση
ότι ο διάλογος με την αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένου και του FIS, είναι ο
μόνος τρόπος για την επίλυση της αλγερινής κρίσης και τάσσεται υπέρ της πιο
δίκαιης ανακατανομής του πλούτου της χώρας. Ο Συναγερμός για τη Δημοκρατία και
τον Πολιτισμό (RCD) ιδρύθηκε το 1989 από πρώην μέλη του FFS και έχει ως βασική
ιδεολογία τον αντι-ισλαμισμό. Με το μανιφέστο των «70 προτάσεων για την
Αλγερία», ο ηγέτης του Σαΐντ Σααντί τάσσεται υπέρ ενός κοσμικού κράτους τύπου Τουρκίας.