ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Έπη και έπεα

Η αποστολή Ελλήνων στρατιωτών
στην Αλβανία, μου έφερε στον νου μια εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης στις 28
Οκτωβρίου του περασμένου χρόνου. Φαίνεται ότι έπειτα από 56 χρόνια, οι
υπεύθυνοι δεν λεν να σοβαρευτούν.

Στην εκπομπή ακούστηκαν τα γνωστά, μικρορατσιστικά:
Κορόιδο Μουσολίνι, η πατρίδα σου η γελοία, γιατί η καρδιά τους δεν βαστά,
κ.λπ. Τραγουδάκια, με τα οποία τόνωναν το «εθνικό τους φρόνημα» οι
καλοβολεμένοι του Άστεως, όταν οι στρατιώτες «μας» δεν «τράβαγαν μπροστά» «με
το χαμόγελο στα χείλη», αλλά πεινούσαν, ψείριαζαν, πάθαιναν κρυοπαγήματα,
ακρωτηριάζονταν, άφηναν την τελευταία τους πνοή πάνω στα χιονισμένα αλβανικά
βουνά.

Αλλά η εκπομπή είχε και ένα «ντοκιμαντέρ» για τους νεκρούς του
πολέμου, Ιταλούς και Έλληνες. Για τα νεκροταφεία της Πρεμετής, της Κλεισούρας
και άλλα. Στο νεκροταφείο της Πρεμετής οι Ιταλοί, μετά τον πόλεμο, μάζεψαν τα
οστά των δικών τους στρατιωτών. Αλλά Έλληνας «αρμόδιος» δεν φάνηκε να
ενδιαφερθεί για τους Έλληνες νεκρούς. Τους εγκαταλειμμένους, χορταριασμένους
τάφους τους φρόντιζαν οι χωρικοί, που δεν έσπερναν σ’ αυτό το χωράφι της
εγκατάλειψης και της θλίψης. Το ίδιο έγινε και με τα δύο ελληνικά νεκροταφεία
της Κλεισούρας. Πρόσφατα ενδιαφέρθηκαν ο Παπούλιας και ο Σαμαράς, ζήτησαν
πληροφορίες και το πράγμα έμεινε εκεί! Αυτά κατά την εκπομπή του κρατικού
καναλιού, που αμέσως μετά μας έδειξε γυμνή καλλονή να βουτάει στην πισίνα
διαφημίζοντας… παγωτό!!!

Αυτά ως προς το «έπος», από την οπτική δύο
διαφορετικών κόσμων! Και τώρα ως προς τα «έπεα» (πτερόεντα, κ.λπ.). Λοιπόν,
ελληνικός στρατός ξανά στην Αλβανία! Τι ζητάει εκεί; Προφανώς οι Έλληνες δεν
πήγαν ως κατακτητές. Πάνοπλοι, θωρακισμένοι, στάλθηκαν για να προστατεύσουν
την «ανθρωπιστική βοήθεια». (Ποια βοήθεια; Μέχρι σήμερα βλέπουμε στρατούς τού
ΝΑΤΟ, αλλά ελάχιστη βοήθεια). Να πιστέψουμε τους αρμοδίους; Αλλά γιατί να τους
πιστέψουμε; Πράγματι, χρειαζόταν όλος αυτός ο ΝΑΤΟϊκός στρατιωτικός μηχανισμός
για να προστατευθεί η «βοήθεια» και να αποκατασταθεί η τάξη; Αν οι κυβερνήσεις
των κρατών που μετέχουν σ’ αυτή την τεράστια στρατιωτική επιχείρηση
ενδιαφέρονταν πράγματι για τον αλβανικό λαό, μπορούσαν να βρουν πολύ πιο
εύκολη και ελάχιστα δαπανηρή λύση: Να αγνοήσουν και να απομονώσουν τον
Μπερίσα. Να θεωρήσουν ότι ντε φάκτο έχει εκπέσει από το αξίωμά του. Να
συνεργασθούν με την υπάρχουσα κυβέρνηση και με τις επιτροπές των εξεγερμένων,
ώστε να αποκατασταθεί η τάξη, να μοιράζεται χωρίς λεηλασίες η βοήθεια (λίγοι
ξένοι στρατιώτες θα αρκούσαν γι’ αυτό) και να διεξαχθούν εκλογές που θα έδιναν
εκλεγμένη πλέον κυβέρνηση.

Γιατί λοιπόν οι ευαίσθητες κυβερνήσεις δεν
επέλεξαν αυτό τον δρόμο; Λέτε να μην τον σκέφτηκαν; Φυσικά τον σκέφτηκαν και
τον απέφυγαν. Γιατί; Επειδή γι’ αυτές το πρόβλημα δεν ήταν ο
δικτάτορας-μαφιόζος Μπερίσα, αλλά οι εξεγερμένοι: Εκτροπές, αυτοδιοίκηση,
λαϊκά δικαστήρια, επιτροπή σωτηρίας, όλα αυτά μύριζαν πυρήνες λαϊκής εξουσίας.
Και παρ’ όλο που η λέξη σοσιαλισμός δεν ακούστηκε, οι κυβερνήσεις έκαναν την
επιλογή τους. Με τον Μπερίσα, με τον Φίνο και ενάντια στον λαϊκό παράγοντα.

Πού αποβλέπουν λοιπόν οι πάνοπλοι στρατιώτες του ΝΑΤΟ; Στην αποκατάσταση
της τάξεως, στην πραγματοποίηση των εκλογών και στην αποκατάσταση κάποιας
μορφής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. (Ο αρχικός ανθρωπιστικός χαρακτήρας της
στρατιωτικής επιχείρησης μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε πολιτικό). Ωραία!
Αλλά αν οι Νότιοι καταθέσουν τα όπλα και τις εκλογές τις κερδίσει τυχόν ο
Μπερίσα, ποιος τους γλιτώνει από τις συμμορίες του; Αν πάλι οι εξεγερμένοι,
ρεαλιστικά και σαφώς ποιούντες, δεν καταθέσουν τα όπλα, τότε τι γίνεται;

Ο
ΝΑΤΟϊκός στρατός θα αποκαταστήσει την τάξιν διά των όπλων; Και θα έχουμε πάλι
νεκρούς, ξένους, Αλβανούς και Έλληνες; Φυσικά σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα
χρειασθούν νέα νεκροταφεία: οι νεκροί (ω μη γένοιτο!) θα μεταφέρονται
αεροπορικώς!

Γιατί όλη αυτή η στρατιωτική επιχείρηση; Φυσικά όχι για να
αποκατασταθεί η Δημοκρατία, όπως δεν αποκαταστάθηκε και στο Κουβέιτ. Ο πρώτος
στόχος ήταν να σβηστεί η εστία της εξέγερσης. Ο δεύτερος, να δημιουργηθούν οι
προϋποθέσεις για την «ανάπτυξη», ώστε κάτι να φάει και το ευρωπαϊκό κεφάλαιο
(γιατί όχι και το αμερικανικό;). Οι Έλληνες επιχειρηματίες, εξάλλου, δεν
κρύβουν τις ορέξεις τους. Τα υπόλοιπα είναι «έπεα». Μόνον ας ελπίσουμε ότι τα
«έπεα» δεν θα οδηγήσουν σε νέα «έπη».

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος
καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.